Uzasadnienie z 7 listopada 2025, sygn. IV Ka 135/25

UZASADNIENIE

Wbrew przywołanej przez skarżącego argumentacji, sąd odwoławczy stanął finalnie na stanowisku, że przedstawione przez sąd I instancji ustalenia o tym, iż funkcjonariusze policji dokonali rzetelnego i miarodajnego pomiaru prędkości, z jaką obwiniony się poruszał, należało uznać za prawidłowe.

Do przedstawionego w zdaniu poprzednim wniosku doprowadziła sąd II instancji przede wszystkim wymowa przeprowadzonego w toku postępowania odwoławczego dowodu z opinii biegłego z zakresu budowy i sposobu działania urządzeń do pomiarów prędkości G. K. (1).

Sięgnięcie na tym dopiero etapie po wiedzę specjalistyczną biegłego z tej dziedziny jawiło się jako niezbędne w związku z tym, iż skarżący zarzuty apelacyjne, w tym zwłaszcza te negujące zupełność postępowania dowodowego przed sądem I instancji, wsparł załączeniem do apelacji dokumentu stanowiącego tzw. opinię prywatną eksperta z zakresu technologii pomiaru prędkości pojazdów J. T. (1). W niej zaś przedstawiono wywód kończący się konkluzją, iż nie ma pewności, czy sposób dokonania spornego pomiaru można uznać za prawidłowy ( nie ma przekonania co do tego, że jego wynik pozostawał w jakimkolwiek związku z realną prędkością, z którą obwiniony faktycznie się poruszał ).

Sąd odwoławczy miał na względzie, iż opracowanie J. T. (1) nie może być potraktowane jako mająca niekwestionowany walor obiektywny opinia procesowa. Opinią prywatną ( pozaprocesową ) nazywane jest bowiem wprawdzie fachowe pisemne opracowanie, jednakże sporządzone na prywatne zlecenie. Stanowi ona wyłącznie dokument prywatny, sporządzony wprawdzie dla celów postępowania, ale przedstawiony przez stronę i na jej koszt, a zatem wymagający szczególnie ostrożnej oceny pod kątem spełnienia wymogu obiektywizmu i bezstronności ze względu na powiązanie eksperta wyłącznie z jedną stroną procesu, zainteresowaną wyłącznie korzystnym dla siebie procesem dowodzenia. Tego rodzaju związek eksperta z jedną ze stron z natury rzeczy jawi się jako mogący generować wątpliwości co do bezstronności takiej osoby. Jest to zatem dowód nie posiadający statusu opinii biegłego, ponieważ biegłego powołuje postanowieniem wyłącznie organ procesowy, a nie strona. Dokument taki może zatem przede wszystkim dawać asumpt ku temu, by sąd rozważył potrzebę powołania opinii biegłego o charakterze stricte procesowym. Tak też uczynił sąd odwoławczy w niniejszej sprawie mając na uwadze, iż materia, którą zajmowała się opinia prywatna, miała charakter wybitnie specjalistyczny ( ekspercki ), wykorzystujący wyjątkową wiedzę techniczną z zakresu rzadkiej dziedziny oraz, że sąd nie dysponował tego rodzaju wiedzą, by móc ją skutecznie skonfrontować z wiedzą eksperta.

Finalnie zatem sąd odwoławczy wziął pod uwagę, iż w tak ukształtowanych realiach procesowych sprawy opinia procesowa biegłego jawiła się jako niezbędna oraz, że nie można było jej zastąpić innymi dowodami, ani wiedzą własną. Jeżeli ustalenie danego faktu wymaga wiedzy specjalnej, to konieczne jest posiłkowanie się wiedzą biegłych, a nie innymi dowodami.

Powyższe względy spowodowały, iż sąd odwoławczy dopuścił dowód z opinii procesowej biegłego wskazanego powyżej. Jego zadaniem było nie tylko ustosunkowanie się do tez zawartych w opinii prywatnej, nawiązujące do zgłaszanych uwag, wątpliwości oraz interpretacji dokonanych przez powołanego przez stronę eksperta, ale przede wszystkim wypowiedzenie się, czy z uwagi na czas, miejsce, charakter użytego urządzenia pomiarowego oraz sposób jego użycia przez obsługującego go funkcjonariusza policji, przedmiotowy pomiar mógł zostać uznany za prawidłowy, rzetelny i miarodajny.

Opinia biegłego G. K. (1) wykazała:

- po pierwsze, że sporządzający opinię prywatną ekspert przedstawił nieprawidłową i niepełną ocenę czynników mogących potencjalnie zakłócać dokonany względem obwinionego pomiar prędkości;

- po drugie, że wszystkie zidentyfikowane czynniki zakłócające pozostawały poniżej dopuszczalnego błędu granicznego, zaś sam pomiar spełniał wszystkie wymagania instrukcji obsługi i decyzji zatwierdzenia, dotyczącej także celowania podczas pomiaru w okolice tablicy rejestracyjnej oraz dopuszczalnego błędu granicznego.

W ocenie biegłego ( a wbrew twierdzeniom eksperta J. T. ) sporny pomiar należało uznać za miarodajny i prawidłowy. Niejako na marginesie – w związku z uwagami czynionymi do poszczególnych tez i wniosków opinii G. K., dodać w tym miejscu należy, iż również J. T. nie kwestionował, że jeśli chodzi o użyte urządzenie pomiarowe, to pomiaru dokonano za pomocą sprawnego i posiadającego wymagane prawem dopuszczenia urządzenia.

W ocenie sądu odwoławczego, opinia biegłego G. K. nie była obarczona którymkolwiek z mankamentów, o jakich stanowi przepis art. 201 kpk. Nie było więc powodów, by ją dyskredytować i sięgać po opinię kolejną. Jeśli chodzi o jej pełność – opiniujący w pierwotnie złożonej opinii ( zasadniczej ) odniósł się do wszystkich tez, jakie podniesione zostały w postanowieniu dowodowym, zaś jego opinie kolejne ( uzupełniające ) udzielały odpowiedzi na wszystkie pytania, uwagi i zastrzeżenia, jakie formułowała obrona po zapoznaniu się z opinią zasadniczą i kolejną uzupełniającą. Biegły odniósł się do wszystkich sygnalizowanych zagadnień i wątpliwości. Żadna z przedłożonych kwestii nie została bez odpowiedzi. Opinie – tak zasadnicza, jak i uzupełniająca – były jasne i wewnętrznie niesprzeczne. Biegły swoje stanowisko przedstawił sposób obszerny, kompleksowy, spójny i klarowny, pozwalający na zrozumienie wyrażonych przez niego ocen i poglądów, przy posłużeniu się rzeczowymi i logicznymi argumentami. Przedstawiony przez niego tok rozumowania nie pozostawia wątpliwości, że był mu znany i został dokładnie przeanalizowany cały materiał dowodowy, ze szczególnym uwzględnieniem argumentacji przedstawionej w opinii prywatnej. Przy dochodzeniu do swoich wniosków nie pominął znaczenia żadnego istotnego dowodu. Stanowisko obrony kontestujące wartość tej opinii jest jedynie wyrazem subiektywnego przekonania, że stanowisko przedstawione przez G. K. (1) go nie satysfakcjonuje, że jego opinia nie spełnia wymogów jasności, zupełności i niesprzeczności, w związku z czym niezbędnym jest pozyskanie opinii kolejnej. Podkreślić jednak trzeba, że o wadliwości sporządzonej opinii nie może decydować jedynie subiektywne twierdzenie strony z niej niezadowolonej. Jeżeli opinia jest przekonywująca i zupełna dla sądu, to fakt, że nie przekonuje ona jednej ze stron nie jest przesłanką dopuszczenia opinii kolejnej.

Wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy, mając na uwadze treść art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw oraz art. 119 § 1 i 118 § 1 pkt 1 kpk, obwinionego obciążono kosztami procesu za postępowanie odwoławcze, obejmującymi zryczałtowane wydatki postępowania oraz należności przyznane biegłemu sądowemu.