Uzasadnienie z 17 stycznia 2025, sygn. II K 63/19

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 63/19

Z uwagi na fakt, iż uzasadnienie sporządzone zostało zgodnie z treścią postanowienia Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2024 roku sygn. akt II AKa 86/24 ograniczono je wyłącznie do tych fragmentów, które w sentencji postanowienia zakreślono.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-----

-----

-----

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

-----

-----

-----

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-----

-----

-----

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

-----

-----

-----

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

zeznania S. J.

(k.10-11,12-14, 14-15,16-18,25-26,32-34,43-45, 49,52,58-62, 128-129,509-517,520-522, 806,808,811-812,2504-2519,2557-2562,2563)

Sąd uczynił zeznania świadka S. J. podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie uznając, iż pozostają one wiarygodne. Ocenę w tym zakresie zawarto w sporządzonym pierwotnie uzasadnieniu i pozostaje ona aktualna w całości.

W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.2. – świadek S. J. o okolicznościach, kiedy był świadkiem procesu wytrącania aminy po raz pierwszy podał podczas konfrontacji (k.520-51), kiedy po raz pierwszy opisał szczegółowo, kiedy był świadkiem mieszania aminy przez oskarżonego E. T. (uprzednio B.). Podczas swoich pierwszych wyjaśnień w tym zakresie stwierdził, iż jest pewien, iż doszło do wytrącania aminy z następujących powodów: A. U. mówił, że będą wytrącać i widział, a w zasadzie wyczuł w pomieszczeniu aminę, która ma słomkowy, bardzo intensywny zapach. W dalszych swoich zeznaniach w tym zakresie był stanowczy.

S. J. w ocenie Sądu w sposób bardzo precyzyjny umiejscowił w czasie zdarzenie, którego był świadkiem, a jego relacja w tym zakresie mogła zostać pozytywnie zweryfikowana (co zresztą skutkować musiało zmianą opisu czynu przypisanego E. T.), a jego depozycje w tym zakresie wsparte są dowodami obiektywnymi – po pierwsze bowiem wskazał, że do zdarzenia doszło w bloku mieszkalnym, w którym zamieszkiwał M. B. – jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy (odpis aktu notarialnego nr A (...) k. 563-565,2611-2615, protokół zdawczo-odbiorczy k. 2616), ale i zeznań M. B. (k.2707) do transakcji nabycia mieszkania przez wskazanego M. B. doszło w dniu 10 kwietnia 2008 roku. Tym samym potwierdzona została okoliczność, iż M. B. był właścicielem nieruchomości, o której donosił S. J.. Rzecz w tym, iż nabył ją w dacie późniejszej, aniżeli w swoich zeznaniach wskazał świadek. W ocenie Sądu jednak okoliczności tej nie można oceniać w oderwaniu od stwierdzenia S. J., iż zdarzenie miało miejsce po opuszczeniu przez A. U. zakładu karnego po dobyciu kary 4 lat pozbawienia wolności. Jak wynika z danych o karalności oskarżonego A. U. i informacji o jego pobytach w zakładach karnych (k. 1399-1404, 2591-2605) miało to miejsce w dniu 04 sierpnia 2009 roku, co miało miejsce w istocie już po nabyciu mieszkania przez M. B.. Zeznania S. J. potwierdzają również w pewnym sensie zeznania M. B., który potwierdził, iż w piwnicy bloku mieszkalnego znajdowała się siłownia (choć zaprzeczył, by było to w jego piwnicy), o czym S. J. nie mógłby wiedzieć, gdyby tam nie był, zaś nie mógł być w innych okolicznościach skoro sam marek B. wskazał, iż w ogóle nie utrzymywał ze świadkiem kontaktu i nie widywali się.

Zwrócić należy również uwagę na fakt, iż wedle zeznań S. J. amina, użyta do wytrącania, musiała być własnością A. U., nie E. T., bowiem ten drugi nie miał wówczas pieniędzy, by ją nabyć – okoliczność ta z kolei wynika z dokumentacji załączonej do akt postępowania Ds. 647/10/Ś, z której wynika, iż przeciwko oskarżonemu E. T. toczyło się wówczas postępowanie o przestępstwo nie alimentacji – oskarżony zaś w celach zarobkowych wyjechał do W..

S. J. nadto opisał proces wytrącania aminy, który jest procesem krótkim, a jego zeznania w tym zakresie korelują z wydaną na potrzeby niniejszego postępowania opinią biegłego z zakresy laboratoryjnej toksykologii medycznej i chemii sądowej (k. 2926-2929,3008-3011), który zarówno potwierdził prawidłowość opisanej przez świadka metody, ale również nie wykluczył jej stosowania bez szczególnych dodatkowych zabezpieczeń w postaci ubrań, rękawic, masek na twarzy, czy wprost w niewentylowanym pomieszczeniu.

Zeznania świadka Ł. N.

(k. 69-76, 92-97, 101-102, 179-186, 842-843,

1591v- (...),1598v, (...)-1605v)

Sąd uczynił zeznania świadka Ł. N. podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie uznając, iż pozostają one wiarygodne. Zeznania te służyły jako podstawa ustaleń faktycznych opisanych w punktach 1.1.1., 1.1.3., 1.1.4., 1.1.10. Świadek złożył obszerne zeznania związane z prowadzoną przez siebie oraz inne, wskazane osoby, działalnością związaną z obrotem środkami odurzającymi.

Przypomnieć wypada, iż kształtowanie przekonania organów procesowych o wiarygodności dowodów (lub jej braku), opiera się na swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bowiem w polskim procesie karnym nie obowiązuje legalna ocena dowodów, co oznacza wprost, iż nie ma dowodów lepszych, czy gorszych. Z tego względu istotne jest ustalenie wzajemnych powiązań dowodów i występujących w nich rozbieżności, w oparciu o doświadczenie życiowe i zasady logicznego rozumowania, niedopuszczalne zaś przyjmowanie a priori, iż któreś z przedstawionych sądowi dowodów (z uwagi na osoby je przedstawiające) „z góry” niejako należy oceniać jako niewiarygodne, pozostałym zaś, z tożsamych względów, przyznać walor wiarygodności w pełni. Świadek Ł. N. korzystał w przedmiotowym postępowaniu z przymiotu tzw. „ małego świadka koronnego”, co jednak samo wprost nie pozwala na zanegowanie jego zeznań (wyjaśnień) , byłoby wszak wprost kwestionowaniem obowiązującej w tym zakresie regulacji prawnej. Czynienie z tej okoliczności zarzutu i nakazywanie przyjęcie a priori niewiarygodności takich relacji całkowicie przekreślałoby sens art. 60 § 3 czy § 4 k.k. (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2018 roku, IIAKa 402/17, LEX nr 2581120).

Dla oceny tych zeznań bez wątpienia ma znaczenie, iż stanowią one pomówienia. Sąd więc, przyznając im atrybut wiarygodności, miał na uwadze aktualne w tej kwestii orzecznictwo, zgodnie z którym Sąd orzekający zawsze zobligowany jest ocenić dowód z pomówień ze szczególną wnikliwością i rozważyć, czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub choćby pośrednio pomówienie, a nadto – czy twierdzenia pomawiającego są logiczne, jasne, konsekwentne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1978r., VI KRN 246/78, OSNPG 1979/4/64). Nie bez znaczenia jest osobowość pomawiającego i wzgląd na jego osobiste zainteresowanie w przerzuceniu winy i odpowiedzialności karnej na inną osobę lub zmniejszeniu winy własnej i rozłożeniu odpowiedzialności na szereg osób (S. Kalinowski, Polski proces karny, Warszawa 1971, s.312), a także jej charakteru, albowiem niewątpliwie inaczej oceniać należy pomówienie przez osobę nieposiadającą zaburzeń w sferze osobowości, a inaczej przez osobę z defektami w tym zakresie ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1977r., VI KRN 235/77, nie publikowany; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 1986r., IV KR 355/85, OSNPG 1987/3/37). Warunkiem sine qua non nadania pomówieniu waloru pełnowartościowego dowodu jest również stwierdzenie, że osoba, od której pochodzi pomówienie miała pełną swobodę wypowiedzi ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 1984r., IV KR 122/84, OSNPG 1984/11/101).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd ocenił jego zeznania z ogromną ostrożnością, mając na względzie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego tak, by uniknąć oparcia ustaleń faktycznych na informacjach nieprawdziwych. Wskazać należy, że świadek przyznał się do popełniania szeregu czynów, wyjaśniając okoliczności ich popełnienia oraz wskazując na osoby, z którymi współdziałał, opisując ich wygląd i posługując się pseudonimami przez nie używanymi. Zdaniem Sądu zachowana co do zasady konsekwencja zeznań świadka oraz ich logika nie została skutecznie podważona przez żadnego z oskarżonych ani ich obrońców. Stopień precyzji złożonych zeznań, szczegółowość poszczególnych opisów świadczyły w ocenie Sądu również o tym, że twierdzenia świadka nie były jedynie wytworem jego wyobraźni, lecz odtworzeniem w pamięci (zawodnej z natury rzeczy - stąd drobne nieścisłości) zdarzeń, które miały miejsce w rzeczywistości. Na taką ocenę tego dowodu wpływ miało również i to, że znajdują one potwierdzenie w zeznaniach S. J. i M. R..

1.  W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.1. i 1.1.10 – wskazać należy, iż zeznania Ł. N. pozostają spójne z zeznaniami M. R. (k.2377) co do współpracy w zakresie obrotu środkami odurzającymi, które to okoliczności wskazali spójnie.

Zeznania Ł. N. pozostają również spójne z zeznaniami S. J., a dotyczącymi samych okolicznościach sprzedaży środków odurzających E. T. (uprzednio B.). E. T. był osobą znaną Ł. N., którego poznał około 2009 roku, kiedy, wyłącznie na własny użytek, nabywał od niego marihuanę. Świadek S. J. potwierdził, iż to on (podczas okazania w dniu 07 marca 2019 roku) zwrócił się do M. R. i Ł. N. o dostarczenie mu środków odurzających w postaci amfetminy, którą chciał sprzedać E. T., opisywanemu jako mężczyzna o pseudonimie (...) , przy czym jak wskazał, narkotyki te były złej jakości. Wcześniej okoliczność tę wskazał Ł. N. w swoich zeznaniach k.76), a okoliczność tę potwierdził M. R. (k.2377). Zeznania M. R. i Ł. N. w tym zakresie są bardzo szczegółowe – świadkowie wyjaśnili dokładnie o okolicznościach transakcji, ale również szczegółowo podali jak przygotowano amfetaminę dla oskarżonego (zmieszania ilości posiadanych przez wskazanych mężczyzn). Świadek S. J. potwierdził z kolei fakt tej transakcji, choć jej szczegółów nie pamiętał.

2.  W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.3. relacje świadka Ł. N. stanowiły podstawę czynienia ustaleń faktycznych. W zakresie transakcji z A. B. 3 kilogramów marihuany, w kilku transakcjach po 200 do 500 gram ów potwierdzają je z kolei depozycje M. R. (k.181, 191, 2377).

3.  Podobnie w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.4. to na zeznaniach świadka Ł. N. możliwe było czynienie ustaleń faktycznych. Zeznania, w zakresie, w jakim zostały uznane za wiarygodne, S. J., potwierdziły fakt nabycia przez oskarżonego D. S. i M. C. w dwóch transakcjach łącznie 2 kilogramów marihuany od mężczyzny o pseudonimie (...) (k.2509-2510),

Należy przy tym wskazać, że ani materiał dowodowy zgromadzony w sprawie ani też zeznania świadka nie wskazują, by miał w jakikolwiek sposób ograniczoną bądź wyłączoną swobodę wypowiedzi. Sąd nie stwierdził nadto, by w sprawie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, które nakazywałyby ustalenie, iż Ł. N. miał osobiste powody, dla których wskazywał na oskarżonych jako sprawców opisywanych przez niego przestępstw. Pomiędzy świadkiem, a którymkolwiek z oskarżonych nie istnieje żaden konflikt, poza bowiem faktem, iż negują prawdomówność świadka, nie wskazali na żadną tego rodzaju wątpliwość.

Podkreślić także wymaga, że obciążając inne osoby Ł. N. nie umniejszał przy tym własnej winy i nie próbował rozkładać na inne osoby odpowiedzialności za własne przestępcze zachowania. W toku jego przesłuchań świadek opisał bowiem szereg własnych przestępczych zachowań, o których organy ścigania nie posiadały żadnej wiedzy, zatem zeznania świadka są dowodem obciążającym nie tylko inne osoby, ale także w bardzo dużej mierze i jego samego.

Zeznania świadka J. K.

(k. 113-118, 812-815, 2396v-2397)

W ocenie Sądu zeznania również tego świadka zasługują na wiarę i mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w tej sprawie. Świadek złożył obszerne zeznania co do czynu przypisanego oskarżonemu M. C., w pkt. 18 sentencji wyroku (ustalenia faktyczne dokonane w punkcie 1.1.7.), a polegającego na dokonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej z Polski do Szwecji przez G. wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1). M. C. (pseudonim (...)) jest osobiście znany J. K., pozostają oni znajomymi od 2005 roku. W tym zakresie zeznania świadka są zbieżne z zeznaniami S. J. zarówno co do przybliżonej daty wyjazdu, miejscowości w jakiej świadek oraz oskarżeni zamieszkiwali, oraz ilości przewiezionej substancji psychotropowej, co pozwoliło na odtworzenie wszystkich niezbędnych elementów przypisanych oskarżonemu czynów. Dla czynienia ustaleń faktycznych istotna była czynność konfrontacji z S. J. w dniu 22 maja 2019 roku (k.811-812), kiedy to S. J. potwierdził wcześniej już składane w tym zakresie wyjaśnienia J. K.. Z relacji tych wynika bezspornie, iż wiosną 2005 roku oskarżony M. C., wraz z S. J. i mężczyzną o pseudonimie (...) udali się do Szwecji promem. Wówczas to oskarżony M. C. dokonał przewozu amfetaminy w ilości 5 kilogramów, które przewiózł w walizce, zapakowane w 5 kostkach. Nadto kolejny raz mężczyźni wspólnie, tym razem M. C. z M. W. (2), w okresie 2005 roku ponownie udali się do Szwecji, tym razem poruszając się samochodem marki M., dokonując przewozu środków odurzających w postaci amfetaminy w ilości 5 kilogramów. Środki te zostały przewiezione w walizce należącej do M. W. (1). Każdorazowo zostały one zbyte mężczyźnie o imieniu A.. Jak wskazano wyżej zeznania S. J., uznane w tym zakresie za wiarygodne (k.14, 812, 2506, 2512,2518-2519) w całości potwierdzają zeznania J. K.. To pozwoliło Sądowi na przyznanie im waloru wiarygodności.

Zeznania świadka M. R.

(k. 176, 178-187, 191-192, 484-486, 508-517, 2376-2379v)

Sąd ocenił zeznania świadka M. R. jako wiarygodne i tym samym odzwierciedlające rzeczywisty przebieg opisywanych przez niego zdarzeń.

Dokonując oceny tych depozycji odwołać należy się do wszystkich tych rozważań, które dotyczy Ł. N.. M. R. wszak był osobą zaangażowaną w działalność związaną z obrotem narkotykami, złożył relacje korzystając ze swoich uprawnień, miał jednak szeroką wiedzę o funkcjonowaniu procederu, osobach w nim uczestniczących, świadek nie zaprzeczał przy tym swojemu udziałowi w części z opisywanych przez siebie transakcji, nie umniejszał swojej odpowiedzialności i udziału.

To, co z punktu widzenia oceny tych depozycji najistotniejsze to fakt, iż pozostają one spójne z zeznaniami S. J. i Ł. N., tym samym umożliwiły również pozytywną weryfikację zeznań również wymienionych świadków i pozwoliły na dokonanie ustaleń co do czynów przypisanych oskarżonym A. B. i E. T..

1.  W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.1. zeznania M. R. pozostają spójne z zeznaniami Ł. N. (k.75,842,1591,1593) co do współpracy w zakresie obrotu środkami odurzającymi, które to okoliczności wskazali spójnie. Z kolei S. J. potwierdził okoliczności sprzedaży środków odurzających E. T. (uprzednio B.). Szczegółowe i spójne ze sobą w zakresie samej okolicznościach transakcji, przygotowania amfetaminy dla oskarżonego (zmieszania ilości posiadanych przez wskazanych mężczyzn) w ilości nie mniej niż 3 kilogramy, zeznania złożyli Ł. N. (któremu Sąd dał wiarę – vide supra) i M. R., , zaś S. J. potwierdził z kolei fakt tej transakcji, choć jej szczegółów nie pamiętał (k.2508). Ł. N. i M. R. w rzeczywistości obserwowali jedynie opisaną w zarzucie transakcję z okien mieszkania użytkowanego wówczas przez M. R.. Do przekazania środków doszło poza miejscem zamieszkania M. R., za rogiem znajdującego się naprzeciw budynku. Po całej transakcji S. J. powrócił do mieszkania, gdzie podzielił pomiędzy wszystkich trzech mężczyzn uzyskaną gotówkę.

2.  W odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1.1.3. relacje świadka M. R. stanowiły podstawę czynienia ustaleń faktycznych. W zakresie transakcji z A. B. 3 kilogramów marihuany, w kilku transakcjach po 200 do 500 gram pozostają spójne z depozycjami Ł. N. (k.71,73,181,1591-1592v).

Zeznania świadka A. D.

(k. 2678-2679v)

Sąd co do zasady dał wiarę relacji świadka w zakresie potwierdzenia, iż brał udział w wyjeździe do Szwecji, w czasie którego miał poszukiwać tam pracy oraz że wraz z nim w wyjeździe tym uczestniczyły również inne osoby: M. P., M. W. (1) i M. T.. Zeznania świadka nie zawierają jednak żadnych szczegółowych okoliczności tego wyjazdu, które mogłyby zostać poddane weryfikacji. Nadto, jak świadek sam przyznał, przed złożeniem zeznań przed Sądem rozmawiał na ten temat z oskarżonym M. W. (1), który z pewnością był zainteresowany tym, by świadek nie przedstawił żadnych obciążających go okoliczności.

Zeznania świadka – wobec deklarowanej przez niego niepamięci żadnych w zasadzie istotnych szczegółów wyjazdu, za wyjątkiem uczestniczących nim osób – nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie, a tym bardziej nie pozwoliły na zakwestionowanie szczegółowych i konsekwentnych zeznań S. J..

Zeznania świadka M. P.

(k. 2679v-2681)

Również w przypadku zeznań tego świadka Sąd nie miał podstaw by zakwestionować ich wiarygodność, jednakże z uwagi na ich treść, nie mogły one stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie za wyjątkiem potwierdzenia, iż świadek brał udział w wyjeździe do Szwecji wraz z M. W. (1), M. T. i A. D.. Świadek przyznał również, że po dotarciu do Szwecji, przewijał się tam mężczyzna o imieniu S..

Zeznania świadka nie zawierają jednak innych okoliczności tego wyjazdu, a nadto, analogicznie jak w przypadku świadka A. D., ten świadek także przed złożeniem zeznań przed Sądem rozmawiał na ten temat z M. W. (1) i M. T., czyli osobami zainteresowanymi tym, by zeznania świadka nie były dla nich obciążające, skoro stają pod zarzutem popełnienia czynów wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej z Polski do Szwecji przez G..

Zeznania świadka nie wskazują również na żadne okoliczności, które podważałyby zeznania S. J., wskazujące że podczas wyjazdu mogło dojść do popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemu M. C. i M. W. (1).

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Zeznania świadka M. K.

(k. 2704-2705)

Świadek pouczony o treści art. 182 § 3 k.p.k złożył oświadczenie o odmowie złożenia zeznań.

Zeznania świadka A. K.

(k. 2701-2703)

Świadek przyznał, że znał S. J. i była to bliska znajomość, co znajduje potwierdzenie w treści odtajnionych materiałów z zastosowanej kontroli operacyjnej kryptonim (...), (...), (...), (...) (k.2719-2908). Świadek ten zaprzeczył jednak, by miał kiedykolwiek przewozić coś na prośbę S. J., bądź by miał odbierać dla niego pieniądze, czemu przeczy jednak relacja samego S. J., uznana przez Sąd za wiarygodną.

W trakcie przesłuchania przed Sądem, świadek A. K. podał, że „ S. J. popomawiał wiele osób po to, żeby chronić swoją rodzinę.” Zeznania świadka A. K. w części, w której podważają wiarygodność S. J. nie mogą jednak mieć wpływu na ocenę zeznań tego świadka dokonaną przez Sąd. Przede wszystkim A. K. nie krył swojego negatywnego nastawienia do S. J., określając go jako „ konfabulanta” i „ oszusta”, przez którego został skazany. Nadto jego zeznania - w sytuacji, gdy nie znajdują potwierdzenia w żadnej obiektywnej okoliczności, jaka mogłaby zostać poddania weryfikacji – pozostają jedynie subiektywnym odczuciem i oceną świadka.

W tej sytuacji zeznania świadka A. K. nie miały wpływu na ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie.

Zeznania świadka K. B.

(k. 2677-2678)

Zeznania tego świadka nie miały znaczenia dla ustalenia faktów istotnych z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postepowania.

Jak świadek wskazał, nie wie czego dotyczy postępowanie, nie zna oskarżonych w tej sprawie. Świadek przyznał jedynie, że zna Ł. N., który jest świadkiem również w jego procesie oraz zaprzeczył, by znał D. S..

Zeznania świadka Ł. Ł.

(k. 2921-2922)

Świadek zeznał, że od początku stycznia do marca 2009 roku oraz od lipca do grudnia tego samego roku przebywał we W., w miejscowości C., gdzie pracował razem z trzema innymi osobami, w tym E. T.. Świadek wskazał, że w tym czasie nigdy „ nie zjeżdżał do kraju i E. B. też nie zjechał, a wszystkie weekendy spędzali razem”. Jak wynika z zeznań świadka, praca odbywała się 7 dni w tygodniu w wymiarze 10-12 godzin dziennie, jedynie w niedzielę trwała krócej, do godziny 12. Dodatkowo, jak świadek wskazał, jeździli tylko do pracodawcy do miejscowości oddalonej o kilka kilometrów i po zakupy i nie przypominał sobie żeby E. T. wyjeżdżał ani by był z nim na plaży, nie znał również nazw miejscowości L. di S. ani L. delle N..

Jak jednak wynika z dokumentacji fotograficznej złożonej przez obrońcę E. T. złożonej na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 roku, oskarżony posiada zdjęcia, na których widoczny jest jego wizerunek na tle plaży, ze wskazaniem lokalizacji w wymienionych wyżej miejscowościach we W. oraz dat i godzin ich wykonania. Jak wynika z tych informacji, E. T. co najmniej 3 razy przebywał na plaży, również w czasie, kiedy zdaniem świadka powinien był świadczyć pracę: w dniu 26 lipca 2009 roku (niedziela) o godz. 10:57, w dniu 24.10.2009 roku (sobota) o godz. 13.19 i 14.20.

Świadek nie potrafił także wskazać, ile lat ma córka E. T., jak często oskarżony ją odwiedzał, jak często wysyłał jej pieniądze tytułem alimentów.

Okoliczności te wskazują, że świadek nie miał tak dokładanej wiedzy o działaniach podejmowanych przez E. T., w czasie gdy razem pracowali, jak starał się to przedstawić przed Sądem, co uniemożliwia danie w pełni wiary przedstawionej przez niego relacji.

O ile jednak Sąd nie znalazł podstaw by odmówić wiarygodności zeznaniom świadka w zakresie, w jakim wskazywał, że świadczył pracę we wskazanym przez siebie okresie we W. ani też, że przebywał tam również E. T., o tyle już zeznania te wobec braku ich potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a częściowo również wobec ich zakwestionowania w oparciu o materiały zdjęciowe, o jakich mowa powyżej, nie mogły skutecznie podważyć zeznań S. J. co do udziału oskarżonego w wytworzeniu amfetaminy w nieustalonym dniu 2009 roku, przy czym nie wcześniej niż 04 sierpnia. Co do drugiego z przypisanych temu oskarżonemu czynów, zeznania świadka również nie mogły odnieść oczekiwanego skutku, bowiem ustalono, że został on popełniony w nieustalonym dniu 2009 roku, a zatem mogło to dotyczyć również okresu, kiedy świadek nie przebywał we W., a tym samym nie mógł potwierdzić miejsca pobytu oskarżonego.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

3

E. T. (uprzednio B.)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd uznał oskarżonego E. T. (poprzednio B.) w ramach zarzucanego mu, opisanego w punkcie II (drugim) komparycji wyroku czynu za winnego tego, że w nieustalonym dniu 2009 roku, nie wcześniej niż 04 sierpnia 2009 roku, w C., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną o inicjałach A.U. pseudonim (...) i ustalonym mężczyzną o inicjałach M.B. pseudonim (...), w piwnicy zamieszkiwanego przez ustalonego mężczyznę o pseudonimie M.B. budynku mieszkalnego, przetwarzając około 1 litr aminy, wytworzył z niej znaczną ilość środka odurzającego w postaci nie mniej niż 1 kilogram stałej amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.).

Istota współsprawstwa sprowadza się do ustalenia, iż każdy ze sprawców obejmował swym zamiarem cały zespół znamion przestępczego przedsięwzięcia, współdziałając w ramach uprzedniego, uzgodnionego podziału ról, przy czym niezbędne jest tu porozumienie przynajmniej w formie świadomego współdziałania ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 1998.03.26, II AKa 41/98, OSA 1998/11-12/65). Do przyjęcia współsprawstwa nie jest przy tym niezbędne, aby każda osoba działająca w porozumieniu realizowała osobiście wszystkie znamiona czynu zabronionego, gdyż wystarczy, że taka osoba działa w ramach uzgodnionego podziału ról, umożliwiając innemu sprawcy wykonanie czynu. Tak więc z działaniem wspólnym mamy do czynienia zarówno wtedy, gdy każdy ze współsprawców realizuje część znamion czynu zabronionego, jak i wtedy, gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego czynu zabronionego, ale wykonane przez niego czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie (A. Wąsek: Współsprawstwo w polskim prawie karnym. Warszawa 1977, str. 116; Formy popełnienia przestępstw w Kodeksie karnym z 1997 r. Nowa Kodyfikacja Karna. Kodeks karny. Krótkie Komentarze. Warszawa 1998, z. 9, str. 92- 115; A. Marek: Kodeks karny. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2006, str. 58- 59; L. Gardocki: Prawo karne. Warszawa 2006, str. 90- 92; P. Kardas, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do ort. 1- 116 k.k. Red. A. Zoll. Zakamycze 2004, str. 296, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 III KK 208/2004; postanowienie z dnia 1 marca 2005 r. III KK 248/2004).

Tak też w odniesieniu do opisanego czynu, oskarżony obejmował swoją świadomością całość podjętych działań w wykonaniu zamiaru wytworzenia znacznej ilości środka odurzającego w postaci nie mniej niż 1 kilogram stałej amfetaminy. Przekonują o tym zeznania świadka S. J., który w pewnym momencie był obserwatorem tego procesu i na tej podstawie wskazał, kto wówczas znajdował się w pomieszczeniu oraz podał, że wiedział „ co oni robią bo nie raz sam produkował amfetaminę”, mówił o tym również A. U. (k. 521). Co prawda co do udziału E. T. świadek przyznał, że oskarżony ten nie wykonywał wówczas konkretnych czynności (podobnie zresztą jak i inne przebywające tam wówczas osoby) , jednakże całokształt ustalonych okoliczności, tj. jego obecność w trakcie tego procesu (kiedy przygotowane były już miska i niezbędne substancje), znajomość z przebywającymi tam osobami i wcześniejsze zaangażowanie w obrót narkotykami wskazują na wiedzę oskarżonego o ogólnym planie i zamiarze popełnienia przestępstwa. Nadto, jak również zeznał S. J., E. T. miał się uczyć, zatem – w ocenie Sądu - musiał być zainteresowany przebiegiem procesu i jego efektem, a nie jedynie postronną osobą przebywającą tam w innym celu (nie wskazywały zresztą na to zaobserwowane przez świadka okoliczności). Zresztą w momencie, w którym S. J. wszedł do pomieszczeń piwnicznych znajdujący się tam mężczyźni – A. U., M. B. i oskarżony E. T. rozmawiali o tym, iż będą dokonywać ścinania. Oskarżony mając zatem pełną świadomość podejmowanych wówczas czynności, miał zamiar wytworzenia określonej ilości substancji psychotropowej, bez wątpienia miał motywację do wspierania i ułatwiania tego przestępstwa, co jest wystarczające dla przyjęcia, że działał wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami nawet w sytuacji, gdy robił to jedynie po to, by nabyć wiedzę niezbędną do ewentualnego późniejszego zaangażowania się w produkcję, czy choćby jedynie zapoznania się z samym przebiegiem tego procesu. Skazani M. B. i A. U. oraz oskarżony E. B. działali ze sobą w zakresie omawianego przestępstwa wspólnie i w porozumieniu, o czym świadczy wspólne i jednoczasowe podjęcie przez nich przestępczych działań.

☐

3.2.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

-----

-----

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

-----

☐

3.3.  Warunkowe umorzenie postępowania

-----

-----

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

-----

☐

3.4.  Umorzenie postępowania

-----

-----

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

-----

☐

3.5.  Uniewinnienie

-----

-----

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

-----

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

-----

-----

-----

------

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

-----

-----

-----

-----

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

-----

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

-----

------

6.  Podpis

Sędzia Justyna Wawrzyńczak