Wyrok z 14 listopada 2025, sygn. I C 2394/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Krystian Szeląg
Protokolant:	Sekretarz sądowy Kamila Lobert-Bruździak

po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa Syndyka Masy Upadłości (...) Bank S.A. w upadłości

przeciwko B. W., W. W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanych B. W., W. W. na rzecz Syndyka Masy Upadłości (...) Bank S.A. w upadłości kwotę 6.368,57 złotych;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  znosi wzajemnie koszty procesu pomiędzy stronami.

Sygn. akt I C 2394/24

UZASADNIENIE

Powód Syndyk masy upadłości (...) Bank S.A. w upadłości z siedzibą w W. pozwem skierowanym przeciwko B. W. oraz W. W. wniósł o:

1.  zasądzenie solidarnie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 220.156,22 zł z tytułu zwrotu nominalnej kwoty odpowiadającej sumie kapitału kredytu wypłaconego na podstawie umowy kredytu nr (...) z dnia 31 maja 2007 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następującego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

2.  zasądzenie solidarnie od strony pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych z uwzględnieniem uiszczonych opłat skarbowych od złożonych dokumentów pełnomocnictw wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że niniejszym pozwem powód dochodzi od pozwanych zapłaty całości kwoty udostępnionego im kapitału kredytu, na podstawie przepisów o świadczeniu nienależnym (art. 410 k.c.) oraz bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 i nast. k.c.), w związku z roszczeniem strony przeciwnej o unieważnienie przedmiotowej umowy kredytu w postępowaniu wytoczonym z jej powództwa (Sąd Okręgowy w Warszawie sygn. akt: (...)).

(pozew k. 4-10)

W odpowiedzi na pozew pozwani zakwestionowali żądania pozwu i wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od strony powodowej na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych – tj. uiszczonych opłat skarbowych od pełnomocnictw oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej przewidzianej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.

Podnieśli zarzut nadużycia prawa, przedawnienia co do żądania zwrotu kwoty nominalnej odpowiadającej kwocie wypłaconego kapitału kredytu oraz potrącenia co do żądania zwrotu kwoty minimalnej odpowiadającej kwocie wypłaconego kapitału kredytu.

Strona pozwana przyznała, że:

- zawarto z bankiem umowę kredytu powiązaną z kursem waluty obcej,

- wytoczono powództwo wobec banku, w którym zarzucono abuzywność postanowień tej umowy dotyczących sposobu dokonywania przeliczeń kwoty kapitału i rat kredytu,

- dokonano spłat tak kapitałowo-odsetkowych w sposób wskazany w załączonych do pozwu zaświadczeniach bankowych.

Natomiast zaprzeczyła wszystkim zarzutom i twierdzeniom pozwanego, o ile ich wyraźnie nie przyznała w odpowiedzi na pozew – w szczególności zaprzeczyła twierdzeniu, że jest zobowiązana do zwrotu na rzecz powoda kwoty udostępnionego kapitału kredytu.

(odpowiedź na pozew k. 73-80)

Sąd ustalił, co następuje:

Porównanie pozwu, odpowiedzi na pozew prowadzi do wniosku, że fakty nie są sporne. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd posłużył się ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Okręgowy w Warszawie VI Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt (...), prowadzonej pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tej samej umowy kredytu. Ustalenia te zachowują pełną aktualność, a stan faktyczny w obu postępowaniach jest zbieżny, wobec czego Sąd przyjął je odpowiednio również na potrzeby niniejszego postępowania.

Kredytobiorcy 16 maja 2007 r. wypełnili wniosek o udzielenie kredytu hipotecznego na łączną kwotę 210.000,00 zł, na okres 30 lat w walucie (...).

W dniu 4 czerwca 2007 roku pomiędzy (...) Bank S.A. w K. – DOM Oddziałem w Ł. (dalej także jako Bank) a W. W. i B. W. (dalej także jako Kredytobiorcy) została zawarta umowa kredytu hipotecznego nr (...) indeksowanego do (...) (dalej jako Umowa).

Na podstawie umowy bank udzielił kredytobiorcom kredytu w kwocie 220.156,22 zł indeksowanego kursem (...) na warunkach określonych w niniejszej umowie kredytowej oraz „Regulaminie do kredytu hipotecznego”. Spłata kredytu została ustalona na 360 miesięcznych rat równych kapitałowo – odsetkowych. Przy założeniu, że uruchomiony całość kredytu w dacie sporządzenia umowy równowartość kredytu wyniosłaby 99.977,85 CHF, rzeczywista wartość zostanie określona po wypłacie kredytu (§1 ust. 1 i 2 Umowy).

Oprocentowanie kredytu jest zmienne i na dzień sporządzenia Umowy wynosiło 4,87% w skali roku, na które składa się suma obowiązującej stawki (...) i stałej marży Banku, która wynosi 2,62%. Kredytobiorcy oświadczyli, że jest im świadome ryzyko wynikające ze zmiennego oprocentowania w całym okresie kredytowania i je akceptują (§ 1 ust. 3 umowy).

Jednorazowa prowizja za udzielenie kredytu wyniosła 0,00 zł polskich tj. 0,00% kwoty kredytu (§ 1 ust. 6 umowy).

Cel kredytu oznaczono w § 2 ust. 1 Umowy:

a) w wysokości 10.500,00 złotych polskich spłatę zobowiązań finansowych;

b) w wysokości 3.406,00 zł na dowolny cel konsumpcyjny;

c) w wysokości 5.620,00 zł na spłatę karty kredytowej;

d) w wysokości 5.574,00 zł na spłatę karty kredytowej;

e) w wysokości 12.600,00 zł na spłatę karty kredytowej,

f) w wysokości 172.300,00 zł na spłatę kredytu mieszkaniowego w (...) Bank (...) S.A. umowa nr (...) z 20 grudnia (...).,

g) w wysokości 4.403,12 zł na uiszczenie składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości,

h) w wysokości 1.328,78 zł na pokrycie składek ubezpieczeniowych, o których mowa w § 4 ust. 1,

i) w wysokości 4.200,00 zł na uiszczenie opłaty z tytułu ubezpieczenia na życie w (...) S.A.,

j) w wysokości 224,32 zł na uiszczenie kosztów związanych z ustanowieniem hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu (§ 2 ust.1 lit. a-j Umowy - k. 17v.).

Kredytobiorcy w § 4 ust. 1 Umowy oświadczyli, że wyrażają zgodę na uczestnictwo w programie (...) w ramach zadeklarowanych ubezpieczeń na życie (§ 4 ust. 1 Umowy).

Zabezpieczeniem spłaty kredytu są:

1. hipoteka kaucyjna na rzecz banku w złotych polskich do kwoty stanowiącej 170% kwoty kredytu określonej w § 1 ust. 1 na nieruchomości – lokal mieszkalny nr (...) o pow. 51,43 m2, położony w O. ul. (...). S. R. 29;

2. cesja na rzecz banku wierzytelności z tytułu umowy ubezpieczenia nieruchomości od ognia, powodzi i innych zdarzeń losowych na sumę ubezpieczeniową odpowiadającą wartości odtworzeniowej budynku,

3. weksel in blanco wraz z deklaracją do czasu przedstawienia w Banku odpisu KW nieruchomości zawierającego prawomocny wpis hipoteki na rzecz Banku, warunki zwolnienia zabezpieczenia wekslowego określa Regulamin;

4. ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości przez okres 5 lat od dnia uruchomienia kredytu, z tym, że bank ma prawo przedłożyć to ubezpieczenie na własny koszt,

5. ubezpieczenie spłaty kredytu na wypadek śmierci lub trwałej niezdolności do pracy (§ 3 ust. 1-5 Umowy).

Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy, „Bankowa Tabela kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursów walut”, zwana Tabelą kursów to - sporządzana przez merytoryczną komórkę Banku na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym w chwili sporządzenia tabeli i po ogłoszeniu kursów średnich przez NBP, tabela sporządzana jest o godz. 16.00 każdego dnia roboczego i obowiązuje przez cały następny dzień roboczy.

Zgodnie z § 7 ust. 1 umowy, wysokość rat odsetkowych zostanie określona w harmonogramie spłat, który zostanie doręczony w dniu uruchomienia poszczególnych transz w przypadku kredytu transzowego, zaś wysokość rat kapitałowo-odsetkowych zostanie określona w harmonogramie spłat po wypłacie całości kredytu, rezygnacji przez kredytobiorcę z pozostałej części kredytu lub wygaśnięciu roszczenia kredytobiorcy o uruchomienie pozostałej części kredytu. Harmonogramy stanowiły integralną część umowy kredytu.

W dniu wypłaty kredytu lub każdej transzy kredytu kwota wypłaconych środków będzie przeliczana do (...) według kursu kupna walut określonego w Tabeli kursów – obowiązującego w dniu uruchomienia środków (umowa § 9 ust. 2).

Wysokość zobowiązania ustalana jest jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w (...) po jej przeliczeniu według kursu sprzedaży walut określonego w „Bankowej tabeli kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych” do (...) obowiązującego w dniu spłaty (umowa § 10 ust. 3).

Oprocentowanie kredytu było zmienne i ulegało zmianie w pierwszym dniu najbliższego miesiąca następującego po ostatniej zmianie indeksu (...) (umowa § 13 ust. 1).

W § 2 Regulaminu ustalono, że „Bankowa Tabela kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursów walut”, zwana Tabelą kursów to - sporządzana przez merytoryczną komórkę Banku na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym w chwili sporządzenia tabeli i po ogłoszeniu kursów średnich przez NBP, tabela sporządzana jest o godz. 16.00 każdego dnia roboczego i obowiązuje przez cały następny dzień roboczy.

Z kolei L. 3 miesięczny dla (...), USD (L. I. R.) oznaczał oprocentowanie na jakie banki skłonne były udzielić pożyczek w (...) innym bankom na rynku międzybankowym w LONDYNIE na okres trzech miesięcy (dane publikuje m.in. dziennik „Rzeczpospolita”) (regulamin § 2).

W załączonym Regulaminie w §19 ust. 5 powtórzono zasadę spłaty kredytu ustaloną jako „kwota raty spłaty obliczana jest według kursu sprzedaży dewiz obowiązującym w Banku na podstawie obowiązującej w Banku (...) z dnia wpływu środków”.

(dowód: umowa k. 17-22)

W dniu 8 grudnia 2009 r. strony zawarły porozumienie do umowy kredytu hipotecznego nr (...), w którym bank udzielił kredytobiorcom karencji w spłacie kredytu oraz odsetek kredytowych na okres 6 miesięcy począwszy od 1 grudnia 2009 r.

(dowód: porozumienie – k. 23-23v.)

W dniu 9 rudnia 2009 roku strony zawarły aneks nr (...) do umowy kredytu hipotecznego nr (...) z dnia 31 maja 2007 r. indeksowanego do waluty obcej, w którym to zmianie uległa treść § 6 i § 10 umowy.

(dowód: aneks nr (...) – k. 23v-24.)

Kolejny aneks nr (...) do przedmiotowej umowy został zawarty w dniu 19 lipca 2011 r., w którym to wydłużono okres spłaty kredytu do 31 października 2047 r., a także ustalono zmianę wysokości raty kredytu w okresie 60 miesięcy od dnia zawarcia aneksu.

(dowód: aneks nr (...) – k. 25v.-27)

W dniu 26 sierpnia 2011 roku weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2011 roku o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 165, poz. 984).

Pismem z dnia 1 marca 2019 r. kredytobiorcy skierowali do banku reklamację dotycząca umowy kredytu, wnosząc o zapłatę na ich rzecz kwoty 33.963,53 zł. W odpowiedzi bank wskazał, że nie znajduje podstaw do uwzględnienia reklamacji

(dowód: reklamacja – k. 84-89; odpowiedź banku – k. 90-92v. )

Dodatkowego ustalenia wymagały więc tylko fakty zaistniałe później.

Dnia 06.06.2007 r. dokonał na rzecz kredytobiorców wypłaty kwoty w wysokości 220.156,22 zł, tj. po kursie kupna z dnia 06.06.2007 r. (1 CHF = 2,2890 PLN) kwoty 98.327,93 CHF.

(dowód: potwierdzenie wypłaty środków - k. 28)

Kredytobiorcy pismem z dnia 16.06.2023 r. wezwali bank do zapłaty kwoty 213.787,65 zł tytułem zwrotu nienależnych świadczeń spełnionych na podstawie umowy kredytu w okresie od 29.06.2007 r. do dnia 27.04.2023 r.

(dowód: wezwanie do zapłaty – k. 96-97)

Pismem z dnia 28.06.2023 r. kredytobiorcy złożyli bankowi oświadczenie o potrąceniu przysługującej im wymagalnej wierzytelności w łącznej kwocie 213.787,65 zł z wierzytelnością banku o zwrot wypłaconego im kapitału kredytu na podstawie umowy kredytu w kwocie 220.156,22 zł.

(dowód: oświadczenie o potrąceniu z potwierdzeniem doręczenia - k. 104-106)

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 28.04.2025 r. ustalił, że umowa kredytu hipotecznego nr (...) sporządzona 31 maja 2007 r. a zawarta 4 czerwca 2007 r. pomiędzy powodami W. W. i B. W. a (...) Bank S.A. w K. – (...) Oddział w Ł. z siedzibą w K. jest nieważna. Przedmiotowy wyrok jest nieprawomocny.

(dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt (...))

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało częściowo na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy nie był sporny pomiędzy stronami. Ustalenia w tym zakresie Sąd poczynił na podstawie dokumentów złożonych przez obie strony procesu, które nie były wzajemnie kwestionowane, w szczególności w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, sygn. akt (...).

W pierwszej kolejności odnosząc się do postawionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia wskazać należy, że termin przedawnienia roszczeń jako związanych z działalnością gospodarczą powoda na gruncie art. 118 k.c. jest trzyletni, i nie upłynął do daty wniesienia powództwa w tej sprawie (15.12.2024 r. - pocztową przesyłką poleconą), ponieważ początek biegu przedawnienia należy liczyć w ocenie Sądu od daty wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Okręgowy w Warszawie ((...)) ustalającego nieważność umowy kredytowej. Nie powinna wchodzić w grę żadna data wcześniejsza, ponieważ nie można wymagać od banku wytaczania powództwa opartego na konstrukcji nieważności umowy, z którą bank się nie zgadza. Nie powinna być to nawet data rozprawy, na której kredytobiorcy wyrażają wiążącą wolę unieważnienia umowy, ponieważ takie oświadczenie nie oznacza, że wyrok zostanie wydany zgodnie z tą wolą.

Zauważyć również należy, że rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie (...) Sąd w niniejszej sprawie jest związany na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. Jak słusznie podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie (wyroki Sądu Najwyższego z 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, z 29 marca 1994 r., III CZP 29/94 oraz postanowienie z 21 października 1999 r., I CKN 169/98), jeżeli wcześniejszy wyrok rozstrzyga kwestię, która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie aktualnie rozpoznawanej, kwestia ta nie może być w ogóle badana.

Wobec powyższego ustalenie przez Sąd Okręgowy w Warszawie nieważności spornej umowy kredytu hipotecznego nr (...) indeksowanego do (...) stanowiło podstawę do rozstrzygnięcia o żądaniu powoda.

Sąd uznał, iż z tych samych względów chybiony był podniesiony przez stronę pozwaną zarzut nadużycia prawa podmiotowego (art. 5 k.c.) oraz zarzut nadużycia prawa procesowego (art. 4 ¹ k.p.c.), gdyż opierał się na stanie sprzeczności banku co do ważności i skuteczności zawartej między stronami umowy, które to kwestie zostały już rozstrzygnięte wyrokiem Sądu I instancji w sprawie z powództwa kredytobiorców.

Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, iż nieważność umowy oznacza, że nie istnieje stosunek zobowiązaniowy między stronami, jaki miałby powstać w wyniku jej zawarcia. W konsekwencji, strony, które zawarły nieważną umowę, powinny sobie zwrócić wzajemnie otrzymane świadczenia. Skoro bowiem podstawa tych świadczeń została uznana za nieważną i sprzeczną z prawem, świadczenia te są świadczeniami nienależnymi w rozumieniu art. 410 k.c. Zgodnie z nim w przypadku świadczeń nienależnych zastosowanie znajdują przepisy art. 405 i nast. k.c., które przewidują obowiązek zwrotu korzyści uzyskanych kosztem innej osoby.

Podkreślić także należy, że stwierdzenie, że świadczenie spełnione przez kredytobiorców na podstawie postanowienia abuzywnego jest świadczeniem nienależnym, oznacza, że podlega ono zwrotowi. Spełnienie świadczenia wypełnia przesłankę zubożenia po stronie powodowej, a uzyskanie tego świadczenia przez pozwanego – przesłankę jego wzbogacenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku V Wydział Cywilny z dnia 18 grudnia 2020 r., V ACa 447/20, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, publ.). Stosownie do uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., mającej moc zasady prawnej, jeżeli bez bezskutecznego postanowienia umowa kredytu nie może wiązać, konsumentowi i kredytobiorcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy. Kredytobiorca/Kredytodawca może żądać zwrotu świadczenia od chwili, w której umowa kredytu stała się trwale bezskuteczna.

Oczywistą konsekwencją powyższego – wobec zgłoszonego roszczenia o zapłatę - jest przyjęcie, że strony nabyły wierzytelności o zwrot swych świadczeń spełnionych w trakcie wykonywania tej umowy, w oparciu o art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c.

Na gruncie przedmiotowej sprawy powództwo w zakresie roszczenia głównego roszczenia o zapłatę zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z teorią dwóch kondykcji wyrażoną m.in. w uchwale SN z 16.02.2021r. (III CZP 11/20, OSNC 2021, nr 6, poz. 40), w razie nieważności umowy kredytu dokonywane przez kredytobiorcę płatności, mające stanowić spłatę wykorzystanego kredytu, są świadczeniami nienależnymi, podobnie jak świadczeniem nienależnym jest w takiej sytuacji wypłata środków pieniężnych przez bank. To oznacza, że każda ze stron nieważnego stosunku prawnego może skorzystać z prawa potrącenia.

Dopuszczalne jest podniesienie tego rodzaju zarzutu na wypadek, gdyby Sąd nie uwzględnił głównych zarzutów obronnych związanych z kwestionowaniem samej zasadności roszczeń powództwa (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 1 grudnia 1961r w spr. IV CR 212/61, OSNC, z. 6 z 1963r, poz. 120 oraz z 22 listopada 1968r w spr. I CR 538/68, OSNCP, z. 11 z 1969r, poz. 204 itp.).

W ocenie Sądu pozwani skutecznie potrącili swoje wierzytelności z tytułu spłat rat kapitałowo-odsetkowych w wykonaniu nieważnej umowy w wysokości 213.787,65 zł z wierzytelnością banku o zwrot wypłaconego kapitału w kwocie 220.156,22 zł. Celem zarzutu potrącenia jest zgłoszenie twierdzenia, że na skutek zdarzenia w postaci złożenia oświadczenia o potrąceniu doszło do umorzenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej. Skuteczność tego twierdzenia uzależniona jest od spełnienia przesłanek formalnych i materialnych. Do pierwszych zalicza się udowodnienie, że oświadczenie o potrąceniu zostało złożone w sposób pozwalający na dotarcie do adresata, zgłoszenie zarzutu potrącenia w procesie w wymaganym terminie i w wymaganej formie w postępowaniu, w którym zarzut taki jest dopuszczalny. Do przesłanek materialnych należy zaliczyć przede wszystkim wykazanie, że pozwanemu przysługiwała wierzytelność wzajemna, która została potrącona. Nadto, przepis art. 498 k.c. przewiduje kilka przesłanek potrącenia ustawowego, których spełnienie umożliwia zastosowanie tej instytucji. Są nimi: wzajemność wierzytelności (tzn. dłużnik jest jednocześnie wierzycielem swojego wierzyciela i odwrotnie), jednorodzajowość świadczeń, wymagalność obu wierzytelności oraz możliwość dochodzenia ich przed sądem. W literaturze powszechnie przyjęty jest pogląd, że wymagalna musi być jedynie wierzytelność potrącającego. Niespełnienie przesłanek formalnych powoduje pominięcie twierdzenia o potrąceniu i nierozpoznanie zarzutu. Niespełnienie przesłanek materialnych skutkuje nieuwzględnieniem żądania oddalenia powództwa z powodu wygaśnięcia wierzytelności powoda ( M. M. [w:] A. A., P. P., M. R., M. S., E. S., M. M., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-477(16), LEX/el. 2022, art. 203(1).

Mając powyższe na uwadze, wobec spełnienia przez pozwanych przesłanek formalnych zarzutu potrącenia poprzez materialnoprawne oświadczenie o potrąceniu, jak również przesłanek materialnych poprzez wykazanie, że przysługiwała im wierzytelność wzajemna, należało uznać, że doszło do umorzenia wzajemnych wierzytelności stron do kwoty 213.787,65 zł. Tym samym, na dzień wyrokowania do zapłaty na rzecz banku przez pozwanych pozostała kwota 6.368,57 zł. Stąd też Sąd zasądził w punkcie I sentencji wyroku. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu (punkt II sentencji wyroku).

Na wypadek uznania potrącenia z jakichkolwiek przyczyn za nieskuteczne, powództwo i tak zasługiwałoby w omawianym zakresie na uwzględnienie.

W świetle najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – w szczególności wyroku z dnia 19 czerwca 2025 r. w sprawie C 396/24 (L.), konsument nie może ponosić ryzyka finansowego wynikającego z nieważności umowy, do której doprowadził bank poprzez wprowadzenie niedozwolonych postanowień. W konsekwencji, ochrona praw konsumenta wymaga, by bank mógł dochodzić jedynie różnicy między kwotą wypłaconego kapitału a faktycznie dokonanymi przez konsumenta spłatami – jeśli takie saldo pozostaje na jego korzyść. Natomiast wszelkie żądania banku przekraczające ten bilans muszą zostać uznane za niezgodne z prawem unijnym. Wyrok C 396/24 (L.) wskazuje na konieczność oddalenia powództwa również w zakresie podstawowymi – dotyczącym zwrotu kapitału kredytu z odsetkami. Wynika z niego, że art. 7 ust. 1 tej dyrektywy stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku, gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty. Wyrok ten powinien być interpretowany w ten sposób, że ponieważ jego założeniem jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumenta na gruncie dyrektywy 93/13, w sprawie z powództwa banku przeciwko kredytobiorcy o zwrot kapitału kredytu – niezależnie od tego, czy dokonano potrącenia wzajemnych wierzytelności i niezależnie od tego, czy prawomocnie lub nieprawomocnie zasądzono kredytobiorcy od banku zwrot sumy świadczeń kredytowych – bank może otrzymać w wyroku zasądzenie jedynie różnicy między kwotą kredytu, a sumą świadczeń kredytobiorców, oczywiście o ile kwota kredytu przekracza sumę wzajemnych świadczeń kredytobiorcy (w tej sprawie przekracza). Suma świadczeń kredytobiorców w tej sprawie to wynik nieprzekraczający kwoty kapitału kredytu, co pozwala na zasądzenie zwrotu pozostałej niespłaconej kwoty na rzecz banku – na podstawie art. 410 i art. 405 k.c..

W ocenie Sądu nie było potrzeby utrzymywania stanu zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy z powództwa kredytobiorców, ponieważ niezależnie od tego, jak zakończy się tamta sprawa, wynik sprawy niniejszej powinien być ten sam. Jeśli powództwo kredytobiorców zostanie oddalone lub w inny sposób potraktowane przy założeniu, że umowa kredytu jest ważna – wówczas podstawa powództwa niniejszego odpadnie (zostało bowiem oparte na konstrukcji nieważności umowy). Jeśli zaś apelacja banku zostanie oddalona (umowa zostanie prawomocnie uznana za nieważną), pozostaną aktualne wszystkie powyższe ustalenia i rozważania. Dotychczasowe rozpoznanie niniejszej sprawy oparte było na założeniu przedstawionym przez bank w pozwie – że umowa kredytu jest umową nieważną. Z założeniem takim zgadzała się strona pozwana. Sąd rozpoznający tę sprawę nie miał więc żadnych podstaw, by przyjąć założenie odmienne.

Mając na uwadze wynik procesu, o kosztach procesu, Sąd orzekł w oparciu o art. 100 k.p.c., wzajemnie je znosząc.