Postanowienie SN z 6 lutego 2013, sygn. V KK 450/12
Data orzeczenia
6 lutego 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Eugeniusz Wildowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie P. S.
skazanego z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 6 lutego 2013 r.,
wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
Postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W kasacji wywiedzionej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 grudnia
2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 kwietnia
2011 r., którym P. S. za przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii został skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności, jego obrońca wniósł
o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku z uwagi na „wysokie
prawdopodobieństwo zasadności kasacji” i zły stan zdrowia skazanego.
W związku z tym wnioskiem Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, jako odstępstwo od
obowiązującej w polskim systemie prawa karnego wykonawczego zasady, w myśl
której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, chyba że ustawa
stanowi inaczej (art. 9 § 2 k.k.w.), ma charakter wyjątkowy. Stąd też jej
zastosowanie musi być uzasadnione szczególnymi względami, pozwalającymi na
ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować
2
dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do nich nie
sposób zaliczyć subiektywnego przekonania skarżącego o zasadności kasacji, tym
bardziej, że ranga zarzuconych uchybień, stanowiących naruszenie przepisów
prawa procesowego, nie jest na tyle poważna, by badanie sprawy przez pryzmat
przesłanek określonych w art. 532 § 1 k.p.k. przesądzało o konieczności
przełamania reguły bezzwłocznego wykonania prawomocnego orzeczenia. Za takie
nie można również uznać twierdzeń obrońcy, co do złego stanu zdrowia
skazanego. Niezależnie bowiem od tego, że stan zdrowia nie ma w tym
postępowaniu istotnego znaczenia, gdyż wstrzymanie wykonania orzeczenia należy
wiązać przede wszystkim z nietrafnością merytoryczną zaskarżonego orzeczenia,
odwołanie się do tej okoliczności nie przyniosło spodziewanego rozstrzygnięcia
nawet w postępowaniu w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia
wolności.
W związku z tym, Sąd Najwyższy nie znalazł wystarczających podstaw do
uwzględnienia wniosku i orzekł, jak w postanowieniu.