Uzasadnienie z 17 listopada 2025, sygn. IV K 148/25

Formularz (...)

Sygnatura akt

IV K 148/25

Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, można wypełnić część 3–8 formularza

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Wyroki wydane wobec skazanego

Lp.

Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny

Data wyroku albo wyroku łącznego

Sygnatura akt sprawy

1.

Sąd Rejonowy w Łodzi

9 maja 1995 roku

VI K 670/94

2.

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

20 czerwca 2000 roku

VI K 162/99

3.

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

29 styczna 2004 roku

IV K 696/03

4.

Sąd Rejonowy w Słupsku

20 lutego 2004 roku

XIII K 3/04

5.

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

21 listopada 2005 roku

V K 882/03

6.

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

5 lipca 2007 roku

V K 96/07

(łączny)

7.

Sąd Rejonowy w Przysusze

1 grudnia 2017 roku

II K 137/17

8.

Sąd Okręgowy w Łodzi

11 stycznia 2018 roku

XVIII K 96/13

9.

Sąd Okręgowy w Łodzi

11 lipca 2019 roku

IV K 63/13

10.

Sąd Okręgowy w Łodzi

11 sierpnia 2021 roku

IV K 119/21

11.

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa

9 czerwca 2025 roku

IV K 1080/24

1.2.  Inne fakty

1.2.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Fakt oraz czyn do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Łodzi w sprawie w sprawie VI K 670/94 z dnia 9 maja 1995 roku, który uprawomocnił się dnia 28 grudnia 1995 roku K. S. został skazany za czyn z art. 181 § 1 k.k., popełniony w dniu 30 maja 1994 roku, na karę grzywny w wysokości 300 zł.

Dane o karalności

28-31

2.

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 20 czerwca 2000 roku w sprawie VI K 162/99, który uprawomocnił się 26 czerwca 2001 roku, K. S. został skazany za czyn z art. 282 k.k., popełniony w okresie od maja 1997 r. do 19 stycznia 1999 r., na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i kare grzywny w wymiarze 15 stawek dziennych po 100 zł stawka.

64b-64c (akta IV K 119/21)

28-31

3.

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 29 styczna 2004 roku w sprawie IV K 696/03, który uprawomocnił się 28 maja 2004 roku, K. S. został skazany za czyn z art. 280 § 1 k.k., popełniony w dniu 29 kwietnia 2003 r., na karę 4 lat pozbawienia wolności.

64b-64c (akta IV K 119/21)

28-31

4.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 20 lutego 2004 roku w sprawie XIII K 3/04, który uprawomocnił się 28 lutego 2004 r., K. S. został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., popełniony w dniu 7 września 2002 r., na karę grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych po 10 zł stawka.

64b-64c (akta IV K 119/21)

28-31

5.

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, z dnia 21 listopada 2005 roku, w sprawie V K 882/03, który uprawomocnił się 17 listopada 2005 r., K. S. został skazany za czyn z art. 158 § 1 k.k., popełniony w dniu 25 stycznia 2003 r., na karę 3 lat pozbawienia wolności.

64b-64c (akta IV K 119/21)

28-31

6.

Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Łodzi -Śródmieścia w Łodzi, z dnia
5 lipca 2007 roku, w sprawie
V K 96/07, który uprawomocnił się 17 sierpnia 2007 r., wobec K. S. orzeczono karę łączną obejmującą kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie IV K 696/03 i orzeczoną w wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie V K 882/03, za które orzeczono skazanemu karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

64b-64c (akta IV K 119/21)

28-31

7.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Przysusze z dnia 1 grudnia 2017 roku, w sprawie II K 137/17, który uprawomocnił się 8 grudnia 2017 r., K. S. został skazany za czyn z art. 279 § 1 k.k., popełniony w okresie od 19 grudnia 2016 r. do 20 grudnia 2016 r., na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł stawka.

33

28-31

8.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi, z dnia 11 stycznia 2018 roku, w sprawie XVIII K 96/13, który uprawomocnił się 29 kwietnia 2019 r., K. S. został skazany za czyny:

a)  Z art. 258 § 1 k.k., popełniony w okresie od 1 maja 2004 r. do 20 grudnia 2004 r.,, na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

b)  Z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu z 24.04.1997 r., popełniony w okresie od 1 maja 2004 r. do 16 grudnia 2004 r., na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 100 zł stawka.

Wyrokiem tym orzeczono względem skazanego karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności.

37-55, 56-58

28-31

9.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 11 lipca 2019 roku w sprawie IV K 63/13, który uprawomocnił się 1 kwietnia 2021 r., K. S. został skazany za czyny:

a)  z art. 258 § 1 k.k., popełniony w okresie od 1 lutego 2008 r., do 18 sierpnia 2010 r., na karę 1 roku pozbawienia wolności;

b)  - z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełniony w okresie od 1 lutego 2008 r. do 1 kwietnia 2009 r.,

- z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełniony w okresie od 16 kwietnia 2009 r. do 18 sierpnia 2010 r.,

- z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełniony w dniu 18 sierpnia 2010 roku,

za które, przy uznaniu, że stanowią one ciąg przestępstwa opisany w treści art. 91 § 1 k.k. wymierzono skazanemu karę 5 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 140 stawek dziennych po 100 zł stawka.

Wyrokiem tym orzeczono względem skazanego karę łączną 5 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności.

13-23, 24-25

28-31

10.

Wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Łodzi, z dnia 11 sierpnia 2021 r., w sprawie IV K 119/21, który uprawomocnił się 12 kwietnia 2022 r., w miejsce kar pozbawienia wolności wymierzonych:

a)  Wyrokiem Sądu Rejonowego w Przysusze w sprawie
II K 137/17,

b)  Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie
XVIII K 96/13,

c)  Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie IV K 63/13

orzeczono względem skazanego karę łączną 9 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Zaś w miejsce kar grzywny wymierzonych skazanemu:

d)  Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie
XVIII K 96/13, oraz

e)  Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie IV K 63/13,

orzeczono względem skazanego karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 100 zł stawka.

Aktualnie K. S. jest w trakcie wykonywania kary łącznej pozbawienia wolności tym wyrokiem. Wykonywanie tej kary rozpoczął 11.09.2024 r. godz. 18:50, a przewidywany termin jej zakończenia wyznaczono na do 05.02.2032 r. godz. 18:50.

26-27

28-31

11.

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa, z dnia 9 czerwca 2025 r., w sprawie IV K 1080/24, który uprawomocnił się 17 czerwca 2025 r., K. S. został skazany za czyn za czyn z art. 244 k.k., popełniony w dniu 13 czerwca 2017 r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

60

28-31

12.

K. S. urodził się w roku 1977. Jest obywatelem polskim, legitymuje się wykształceniem zawodowym w kierunku elektromechanik. Przed osadzeniem pracował w Wielkiej Brytanii w Firmie (...) w charakterze murarza. Posiada jedno małoletnie dziecko. W przeszłości był kilkukrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu, bezpieczeństwu w komunikacji, przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko przeciwdziałaniu narkomanii w ramach udziału w grupie przestępczej. W czasie izolacji penitencjarnej skazany przyjmuje prawidłową postawę w stosunku do przełożonych, nie wykazuje agresji i samoagresji, był dwukrotnie nagrodzony regulaminowo i raz ukarany. Nie uczestniczy w podkulturze przestępczej, uczestniczy w systemie programowego oddziaływania.

Wyjaśnienia skazanego

Opinia z ZK

Dane o karalności

Dokumenty brytyjskie

98-98v

67

28-31

107 i nast.

1.2.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Fakt oraz czyn do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.  OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.2.1

dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Od 1 do 11, 12

Wyroki,

dane o karalności,

Informacja o pobytach i orzeczeniach,

Obliczenia kary.

Sąd za w pełni wiarygodne uznał odpisy wszystkich wyroków załączonych w sprawie. Zostały one nadesłane przez właściwe jednostki wymiaru sprawiedliwości i mają stosowne poświadczenia zgodności. Zawarte w nich dane są zbieżne z danymi Krajowego Rejestru Karnego.

Także dane z tego rejestru sąd uznał za materiał wiarygodny. Dane udzielone zostały przez uprawniony organ, zaś zawarte w nim informacje są zgodne z danymi wynikającymi z odpisów wyroków. Nadto, zawarte w tym dokumencie informacje nie były przez strony kwestionowane, stąd też sąd nie znalazł podstaw do podważania prawdziwości zawartych w tym dokumencie danych.

Także obliczenia kary i informację o pobytach i orzeczeniach sąd uznał za materiał w pełni rzetelny. Dokumenty te zostały opracowane przez uprawnionych funkcjonariuszy na podstawie dokumentów urzędowych. Zawarte w tych dokumentach informacje znajdują potwierdzenie w opinii o skazanym i danych o karalności, stąd sąd nie znalazł podstaw do podważania prawdziwości zawartych w tych dokumentach danych.

12

Opinia o skazanym

Sąd za w pełni wiarygodny uznał dowód z opinii o skazanym z jednostki penitencjarnej. Dokument ten został sporządzony przez pracownika służby więziennej uprawnionego do wykonywania tego typu czynności oraz odpowiednio do nich przeszkolonego. Danych zawartych w opinii skazany nie kwestionował. Jest to okoliczność ważna, albowiem opinia jest wynikiem subiektywnej oceny zachowania skazanego, dokonanej na podstawie obserwacji własnych opiniującego i dokumentów zgromadzonych w teczce osobowej skazanego. To, że obrona nie zakwestionowała trafności opinii, sąd uznał za okoliczność przemawiającą za trafnością zawartych w niej danych.

12

Wyjaśnienia skazanego

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom skazanego co do jego sytuacji rodzinnej, decyzji o przeniesieniu swojego centrum życiowego do Wielkiej Brytanii oraz woli prowadzenie trybu życia zgodnego z prawem. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawdziwości podanych w wyjaśnieniach okoliczności. Fakt, iż oskarżony od dłuższego czasu przebywał w Wielkiej Brytanii wynika z faktu sprowadzenia go do Polski z tego kraju na podstawie Nakazu Aresztowania. Fakt stałego zatrudnienia i osiągania stałych dochodów potwierdza załączona przez obronę dokumentacja. Fakt woli rozliczenia się z kryminalna przeszłością znajduje potwierdzenie w zrzeczeniu się przez skazanego z zasady specjalności i umożliwienie zakończenia postępowania o czyn z art. 244 k.k., którego Nakaz Aresztowania nie obejmował.

2.2 Dowody nieuwzględnione przy ustalaniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  PODSTAWA KARY ŁĄCZNEJ

Lp.

Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy

Kary lub środki karne podlegające łączeniu

1.

Sąd Okręgowy w Łodzi wyrok z dnia 11 stycznia 2018 roku w sprawie XVIII K 96/13.

Kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona za czyn z art. 258 § 1 k.k. popełniony w okresie od 1 maja 2004 r. do 20 grudnia 2004 roku

oraz kara 2 lat pozbawienia wolności orzeczona za czyn z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu z 24.04.1997 r., popełniony w okresie od 1 maja 2004 r. do 16 grudnia 2004.

2.

Sąd Okręgowy w Łodzi wyrok z dnia 11 stycznia 2018 roku w sprawie IV K 63/13.

kara 1 roku pozbawienia wolności orzeczona za czyn z art. 258 § 1 k.k., popełniony w okresie od 1 lutego 2008 r., do 18 sierpnia 2010,

oraz kara 5 lat pozbawienia wolności orzeczona za czyny:

a)  z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełniony w okresie od 1 lutego 2008 r. do 1 kwietnia 2009 r.

b)  z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełniony w okresie od 16 kwietnia 2009 r. do 18 sierpnia 2010 r.,

c)  z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełniony w dniu 18 sierpnia 2010 roku, popełnione w ciągu przestępstw.

3.

Sąd Rejonowy w Przysusze wyrok z dnia 1 grudnia 2017 roku w sprawie II K 137/17.

kara 2 lat pozbawienia wolności orzeczona za czyn z art. 279 § 1 k.k., popełniony w okresie od 19 grudnia 2016 r. do 20 grudnia 2016 roku.

4.

Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi wyroku z dnia 9 czerwca roku w sprawie IV K 1080/24.

kara 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za czyn z art. 244 k.k., popełniony w dniu 13 czerwca 2017 r.

5.

Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej

Na wstępie rozważań w przedmiocie wydania wyroku łącznego wobec skazanego K. S. sąd zwrócił uwagę, iż wyroki skazujące go na kary pozbawienia wolności, które mogły podlegać łączeniu, uprawomocniły się pod rządami trzech różnych porządków prawnych. Dwa ostatnie wyroki skazujące uprawomocniły się bowiem odpowiednio 1 kwietnia 2021 roku (wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie IV K 63/13) oraz
9 kwietnia 2025 roku (wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w sprawie IV K 1080/24), to jest pod rządami Ustawy kodeks karny w kształcie obowiązującym aktualnie. Dwa poprzednie uprawomocniły się odpowiednio
8 grudnia 2017 roku (wyrok Sądu rejonowego w Przysusze w sprawie II K 137/17) i 29 kwietnia 2019 roku (wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie XVIII K 96/13), to jest to jest pod rządami Ustawy kodeks karny w kształcie obowiązującym od
1 lipca 2015 roku do 23 czerwca 2020 roku.

Wszystkie wcześniejsze wyroki stały się prawomocne przed dniem 1 lipca 2015 roku.

Okoliczność ta implikowała konieczność rozważenia, czy i który z tych porządków może być zastosowany w sytuacji skazanego K. S..

Formalną podstawą do przeprowadzenia takiej analizy był art. 4 § 1 k.k., który stanowi: „jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, należy jednakże stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeśli jest względniejsza dla sprawcy”. Materialną podstawą powyższych rozważań było natomiast to, że K. S. był karany pod rządami ustawy obowiązującej do 30 czerwca 2015 roku, obowiązującej od 1 lipca 2015 roku do 23 czerwca 2020 roku oraz obowiązującej po 23 czerwca 2020 roku, a tym samym istniała możliwość, że kary mogły podlegać połączeniu przy spełnieniu warunków tylko z jednego, dwóch lub trzech tych porządków prawnych. Uwzględniając, iż art. 19 ust. 1 Ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 396) nie ogranicza możliwości stosowania art. 4 § 1 k.k. uznać należało, że przepisy karnoprocesowe nie znoszą stosowania art. 4 § 1 k.k. w sytuacji uprawomocnienia orzeczeń w datach obowiązywania różnych ustaw (podobnie w wyroku SN – Izba Karna z dnia 7 grudnia 2017 roku w sprawie III KK 150/17; publikacja Legalis 1704944 – odnoszącym się do art. 19 ust. 1 Ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015 r.).

Art. 85 k.k. określający warunki niezbędne do orzeczenia kary łącznej, w brzmieniach określonych w porządkach prawnych obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku i od 24 czerwca 2020 roku stanowi, że „Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa”.

Zgodnie z treścią art. 85 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym w od 1 lipca 2015 roku do 23 czerwca 2020 roku, „sąd orzeka karę łączną jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu”. Zgodnie zaś z § 2 art. 85 k.k. „podstawą orzeczenia kary łącznej mogą być kary lub kary łączne pozbawienia wolności wymierzone za przestępstwa i podlegające wykonaniu w całości lub w części”.

Analiza sytuacji prawnej skazanego w rozpoznawanej sprawie doprowadziła sąd do uznania, że spełnione są warunki do wydania wyroku łącznego w oparciu o trzy porządki prawne, ale tylko w odniesieniu do skazań opisanych w punktach od VII do XI. Pozostałe skazania stanowią odrębny ciąg, który został zamknięty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w sprawie V K 96/07. Tym bowiem wyrokiem łącznym zbadana została sytuacja prawna K. S. z pięciu pierwszych skazań (z punktów I – V) i połączono kary pozbawienia wolności za czyny popełnione w dniu 25 stycznia 2003 roku (w sprawie z punktu V) oraz 29 kwietnia 2003 roku (w sprawie z punktu III). Wszystkie zaś przestępstwa za które K. S. został skazany wyrokami opisanymi w punktach od VII do XI popełnione zostały po dacie nieprawomocnego wyroku opisanego w punkcie III, to jest po dniu 29 stycznia 2004 roku, najwcześniejsze od 1 maja 2004 roku do 20 grudnia 2004 roku w sprawie z punktu VIII. Powoduje to, że wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania z punktów I-V, czy to na zasadach obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku, czy po 23 czerwca 2020 roku, nie jest możliwe, gdyż nie można utworzyć ciągu, którym można by było połączyć kary orzeczone tymi wyrokami z wyrokami opisanymi w punktach od VII do XI. Z kolei, ponieważ kary pozbawienia wolności orzeczone w wyrokach opisanych w punktach od I do V zostały wykonane w całości nie mogą zostać objęte wyrokiem łącznym na podstawie przepisów obowiązujących od 1 lipca 2015 roku do 23 czerwca 2020 roku z kolejnymi chronologicznie skazaniami. W tym bowiem porządku prawnym kary polegające łączeniu nie mogą być wykonane w całości.

Wszystkie omówione okoliczności spowodowały, iż sąd wykluczył możliwość objęcia wyrokiem łącznym spraw opisanych w punktach od I do V.

Analiza dat popełniania przestępstw przypisanych K. S. wyrokami w sprawach opisanych w punktach VII, VIII, IX i XI dokonana przez pryzmat dat wydania nieprawomocnych wyroków w tych sprawach, doprowadziła sąd do uznania, iż co do tych skazań można utworzyć ciąg przestępstw pozostający w zbiegu. Spełniony jest również warunek tożsamości rodzajowej kar podlegających łączeniu, we wszystkich tych wyrokach bowiem orzeczono w nich kary pozbawienia wolności. Przy czym utworzenie takiego ciągu mogłoby nastąpić zarówno na podstawie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku, jak i obowiązujących po 23 czerwca 2020 roku, albowiem czyny za które wymierzone zostały skazanemu kary pozbawienia wolności popełnione zostały zarówno przed 1 lipca 2015 roku, jak i po tej dacie, zaś wyroki w tych sprawach zapadały pod rządami ustawy aktualnie obowiązującej.

Analiza kar wymierzonych wyrokami K. S. w sprawach opisanych w punktach VII, VIII, IX i XI pod kątem etapu ich wykonania wskazuje, iż w jego przypadku możliwym byłoby również wydanie wyroku łącznego na zasadach obowiązujących w okresie od 1 lipca 2015 roku do 20 czerwca 2020 roku. Jak zostało to już zasygnalizowane wcześniej w okresie tym, zgodnie z treścią art. 85 § 2 k.k. „podstawą orzeczenia kary łącznej mogą być kary lub kary łączne pozbawienia wolności wymierzone za przestępstwa i podlegające wykonaniu w całości lub w części”. W chwili obecnej wobec skazanego wykonywana jest kara łączna pozbawienia wolności orzeczona w sprawie IV K 119/21 Sądu Okręgowego w Łodzi, który w punkcie 1 połączył kary pozbawienia wolności w sprawach opisanych w punktach od VII do IX wyroku, zaś kara pozbawienia wolności w sprawie IV K 1080/24 Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, nie została jeszcze wdrożona do wykonania. W tym stanie rzeczy wobec obydwu tych kar możliwe byłoby wydanie wyroku łącznego w oparciu o omawiane zasady.

Stwierdzając, iż w sprawie można zastosować trzy konkurencyjne stany prawne w zakresie wyroku łącznego, sąd zobligowany był do rozważenia, który z omówionych porządków prawnych winien być zastosowany. Także i w tym zakresie sąd związany był zasadą art. 4 § 1 k.k., to jest zobligowany był do dokonania wyboru takiego porządku prawnego z konkurujących, który ukształtowałby w sposób najbardziej korzystny sytuację prawną skazanego.

Sąd wziął przy tym pod uwagę, że zastosowanie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku oraz po 23 czerwca 2020 roku skutkowało by utworzeniem nowego ciągu i powodowało rozwiązanie dotychczasowego ciągu utworzonego wyrokiem łącznym w sprawie opisanej w punkcie X, gdyż wedle omawianych porządków prawnych połączeniu nie podlegały wyroki łączne, zaś w do ciągu utworzonego wyrokiem łącznym z punktu X włączyć należałoby czyn za który K. S. skazany został wyrokiem w sprawie z punktu XI.

Po dokonaniu takich ustaleń sąd, w celu ustalenia korzystniejszego dla skazanego rozwiązania, ustalił granice kary łącznej przy zastosowaniu konkretnych stanów prawnych.

W przypadku orzeczenia kary łącznej na podstawie przepisów o karze łącznej obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku, minimalną karą łączną pozbawienia wolności, którą sąd mógłby orzec, byłaby najwyższa z kar cząstkowych wchodzących w skład kary łącznej, to jest kara 5 lat pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie IV K 63/13. Najwyższą zaś karą pozbawienia wolności, którą sąd mógłby orzec stosując omawiane przepisy, byłaby kara 12 lat pozbawienia wolności stanowiąca sumę wszystkich kar pozbawienia wolności podlegających łączeniu (art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu wówczas obowiązującym).

W przypadku orzeczenia kary łącznej na podstawie przepisów o karze łącznej obowiązujących od 24 czerwca 2020 roku, minimalną karą łączną pozbawienia wolności, którą sąd mógłby orzec byłaby kara powyżej najwyższej z kar pozbawienia wolności ze wszystkich skazanań objętych karą łączną, to jest kara wyższa niż 5 lat pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie IV K 63/13, najwyższą zaś byłaby kara 12 lat pozbawienia wolności stanowiąca sumę wszystkich kar pozbawienia wolności podlegających łączeniu (art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu wówczas obowiązującym).

W przypadku orzeczenia kary łącznej na podstawie przepisów o karze łącznej obowiązujących od 1ipca 2015 roku do 23 czerwca 2020 roku, minimalną karą łączną pozbawienia wolności, którą sąd mógłby orzec byłaby kara 9 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem łącznym w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie IV K IV K 119/21, najwyższą zaś byłaby kara 10 lat pozbawienia wolności stanowiąca sumę opisanej kary łącznej oraz kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi - Widzewa w Łodzi.

To wstępne porównanie doprowadziło sąd do stwierdzenia, że zastosowanie przepisów obowiązujących od 24 czerwca 2020 roku byłoby mniej korzystne dla skazanego, aniżeli zastosowanie analogicznych przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku, gdyż pomimo wielu zbieżności tych stanów prawnych, to w tym pierwszym stanie prawnym dolna granica kary łącznej określona na podstawie tychże przepisów, jest niższa, a tym samym bardzie korzystna dla skazanego.

W dalszej części rozważań sąd porównał i ocenił pod względem korzystności dwa pozostałe do analiz stany prawne.

Zastosowanie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku powodowałoby możliwość orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności w górnym wymiarze wyższym o 2 lata niż przy zastosowaniu przepisów późniejszych. Na podstawie przepisów pierwotnych maksymalny wymiar kary łącznej mógłby wynieść 12 lat pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy przy zastosowaniu przepisów obowiązujących później maksymalna kara łączna pozbawienia wolności mogłaby wynieść 10 lat.

Z drugiej strony zastosowanie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku dałoby możliwość orzeczenia kary łącznej w znacząco niższym wymiarze – 5 lat pozbawienia wolności, aniżeli przy zastosowaniu przepisów późniejszych, wedle których ta minimalna kara łączna pozbawienia wolności nie mogłaby być niższa niż 9 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Reasumując te część rozważań sąd doszedł do przekonania, że zastosowanie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku daje sądowi większą elastyczność w doborze wysokości kary łącznej pozbawienia wolności, a co za tym idzie możliwość w większym stopniu uwzględnienia czynników przemawiających zarówno za łagodniejszym jej wymiarem, jak i wymiarem surowszym.

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z poglądami doktryny i utrwaloną linią orzecznictwa wyrażoną ostatnio w wyroku Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 3 grudnia 2003 r.
w sprawie V KK 73/03: „oceny względności porównywanych ustaw należy dokonywać nie abstrakcyjnie, lecz przez pryzmat konkretnej sytuacji realnie istniejącej w określonej sprawie; przepis art. 4 § 1 KK wyraźnie odnosi względność ustawy do sprawcy czynu zabronionego”. Z poglądami tymi sąd w pełni się zgadza i zastosował je w niniejszej sprawie. O wyborze stanu prawnego, na podstawie którego sąd orzekł karę łączną, zadecydowały nie abstrakcyjne okoliczności związane li tylko z możliwością wymierzenia skazanemu kary łącznej w maksymalnym wymiarze, w oparciu o obydwa konkurencyjne stany prawne, ale rzeczywiste okoliczności które w ocenie sądu zadecydowały o wyborze kary na określony w wyroku poziomie. Zastosowanie przepisów obowiązujących po 30 czerwca 2015 roku ograniczałoby możliwość wymierzenia skazanemu kary łącznej w wymiarze powyżej 10 lat pozbawienia wolności, ale też, co miało by miejsce w niniejszej sprawie, uniemożliwiałoby orzeczenie jej w wymiarze niższym niż 9 lat i 6 miesięcy ograniczając znacząco elastyczność sądu w doborze wysokości kary łącznej pozbawienia wolności w odniesieniu do aktualnych przesłanek, w szczególności podmiotowych, które wpływają na jej ukształtowanie.

Ze wszystkich omówionych powodów sąd uznał, że kara łączna orzeczona względem K. S. winna orzeczona na podstawie przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 roku i objąć skazania opisane w punktach od VII do XI.

4.  WYMIAR KARY

Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2015 roku, „sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach”.

W zastosowanym przez sąd stanie prawnym przepisy nie wskazywały okoliczności, które sąd winien brać pod uwagę przy określaniu wysokości kary łącznej. Z obowiązującej wówczas praktyki wynikało, że należy uwzględniać różnice czasowe pomiędzy poszczególnymi skazaniami lub ich brak, tożsamość bądź różnorodność rodzajową przestępstw, za które były orzekane kary podlegające łączeniu, wielość przestępstw, ale także, w dużym stopniu, wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary tak w wymiarze indywidualnym, jak i ogólnym (komentarz do kodeksu karnego część szczególna Kazimierz Buchała Andrzej Zoll; Zakamycze, wydanie z 1998 roku).

Jak wynika z działań legislacyjnych, które nastąpiły po 30 czerwca 2015 roku prawodawca w art. 85a k.k. wprowadził regulację z której wynika że: „orzekając karę łączną sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma odnieść w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa”.

Uwzględniając wskazania doktryny co do okoliczności mających wpływ na zasady określania wysokości kary łącznej, a także mając na względzie cele tej kary które powinny zostać osiągnięte poprzez określenie jej na prawidłowym poziomie sąd uznał, że kara łączna orzeczona względem K. S. w wysokości
9 lat pozbawienia wolności, określona na zasadzie mieszanej zbliżonej do kumulacji, będzie karą sprawiedliwą, spełniającą cele indywidualne i ogólne oraz będzie adekwatna w odniesieniu do występujących w sprawie czynników przemawiających za surowym jak i łagodnym jej charakterem.

Jako czynniki przemawiające za określeniem wysokości kary łącznej na zasadzie kumulacji przemawiała różnorodność popełnianych przez K. S. przestępstw, które naruszały dyspozycję przepisów chroniących mienie, prawidłowość działania wymiaru sprawiedliwości poprzez niestosowanie się do zakazu sądowego, jak i skierowanych na przeciwdziałanie narkomanii. Sąd uwzględnił także znaczne odległości czasowe w popełnieniu tychże przestępstw (od 2004 roku do czerwca 2017 roku), a także mało krytyczną ocenę skazanego do popełnionych przez siebie przestępstw.

Z drugiej strony, jako okoliczności przemawiające za kształtowaniem kary łącznej na zasadzie absorpcji sąd uznał to, że od przeszło 8 lat skazany nie popełnił żadnego przestępstwa, że przed osadzeniem prowadził ustabilizowany tryb życia wyrażony podjęciem stałej pracy za granicą i założeniem rodziny, pozytywną opinię od pracodawcy, prawidłową postawę procesową polegającą na umożliwieniu skazania za czyn nieobjęty nakazem aresztowania. Nadto sąd uwzględnił, iż w toku dotychczasowej izolacji penitencjarnej zachowanie skazanego jest prawidłowe, które to okoliczności przemawiała za zastosowaniem zasady absorpcji.

Wszystkie powyższe okoliczności doprowadziły sąd do uznania, kara łączna w wymiarze 9 lat pozbawienia wolności będzie karą sprawiedliwą, doprowadzi do osiągniecia wobec skazanego celów wychowawczych oraz prawidłowo ukształtuje świadomość prawną społeczeństwa.

5.  WYMIAR ŚRODKA KARNEGO

6.  INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU ŁĄCZNYM

Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Z uwagi na fakt, iż wyroki, których kary pozbawienia wolności zostały połączone, posiadały inne rozstrzygnięcia, sąd w wyroku łącznym ustalił, że rozstrzygnięcia te będą podlegały odrębnemu wykonaniu.

3.

Ponieważ co do pozostałych skazań K. S. brak było warunków do objęcia wyrokiem łącznym, z przyczyn omówionych we wcześniejszej części uzasadnienia sąd, zgodnie z zasadą art. 572 k.p.k., w tym zakresie postępowanie umorzył.

4.

Z uwagi na fakt, iż skazany był rzeczywiście pozbawiony wolności w sprawach podlegających łączeniu, sąd orzekł o zaliczeniu tych okresów na poczet kary łącznej pozbawienia wolności.

7.  KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

5.

Sąd zwolnił skazanego z obowiązku ponoszenia kosztów procesu w całości, uznając iż ich uregulowanie byłoby dla skazanego zbyt dolegliwe, a to z uwagi na jego sytuację majątkową oraz fakt, iż jeszcze w długim okresie będzie on pozbawiony wolości co utrudnia mu osiąganie dochodów wystarczających na pokrycie kosztów sądowych.

8.  PODPIS