Postanowienie SN z 12 lutego 2013, sygn. III KK 350/12
Data orzeczenia
12 lutego 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
POSTANOWIENIE
Dnia 12 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,
sprawy M. L.
skazanego z art. 200 § 1 kk i inne kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w L.
z dnia 12 czerwca 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 19 grudnia 2011 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację obrońcy skazanego M. L. jako oczywiście
bezzasadną;
2. obciąża skazanego M.L. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r., zmienił wyrok
Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 grudnia 2011 r., którym M. L. skazany został
także za czyn zakwalifikowany z art.208 kk, w ten sposób, że zmienił opis czynu
przypisanego temu oskarżonemu w pkt I wyroku Sądu Rejonowego, który
zakwalifikował z art. 200 § 1 kk, przyjmując ten przepis za podstawę prawną
wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary pozbawienia wolności, natomiast w
pozostałej części wyrok Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
wniósł jego obrońca i, „zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania,
które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to”: 1) „art. 433 § 1 i 2 w
2
zw. z art. 4, 5§ 2, 7, 167, 410, 424§ 1 pkt 1 kpk w zw. z art. 457 § 3 i 458 kpk
polegającą na nierozważeniu wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w
środku odwoławczym obrońcy oskarżonego”, 2) „art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk w zw. z
art. 433 § 2, 457 § 3 i 458 kpk poprzez konstrukcję uzasadnienia zaskarżonego
orzeczenia, która nie wskazuje przekonujących powodów, jakimi kierował się Sąd
odwoławczy wydając zaskarżone orzeczenie”, 3) „art. 440 w zw. z art. 366 § 1, 433
§ 1 457 § 3 i 413 § 2 pkt 1 kpk poprzez zaniechanie przeprowadzenia
wszechstronnej kontroli zaskarżonego orzeczenia Sądu Rejonowego (niezależnie
od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów) w aspekcie braku zawarcia przez
Sąd Rejonowy w wyroku skazującym dokładnego określenia przypisanego
oskarżonemu czynu”, 4) „art. 413 § 2 pkt 1 kpk poprzez brak zawarcia w
zaskarżonym wyroku skazującym dokładnego określenie przypisanego
oskarżonemu czynu oraz na konstrukcji opisu czynu, która stoi w sprzeczności z
uzasadnieniem zaskarżonego wyroku”, 5) „art. 434 § 1 i 455 kpk polegającą na
wydaniu orzeczenia reformatoryjnego na niekorzyść oskarżonego w sytuacji braku
wniesienia na jego niekorzyść środka odwoławczego, jak również braku podstaw
formalnych do wydania takiego rozstrzygnięcia, co skutkowało naruszeniem zakazu
pogarszania sytuacji oskarżonego w wyniku środka odwoławczego na jego korzyść
i wadliwym zastosowaniem art. 455 kpk”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu
instancji i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego
rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w L., w odpowiedzi na kasację, wniósł o
jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego M. L. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
arat. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
Bez wątpienia, sprawa ta była dowodowo trudna, w sytuacji, gdy zmienne i
mało stanowcze były zeznania małoletniej pokrzywdzonej i wyjaśnienia
podejrzanego a potem oskarżonego, który, w zasadzie, przyznawał się także do
popełnienia czynu ostatecznie zakwalifikowanego z art. 200 § 1 kk. Dotyczyło to
również zachowania stanowiącego „obcowanie płciowe” z małoletnią, ustalonego
na podstawie stwierdzonych na ciele sprawcy śladów biologicznych i w oparciu o
opinię biegłego.
3
Z tych trudności zdawały sobie sprawę Sądy obu instancji, co znalazło wyraz
w uzasadnieniach ich orzeczeń, w których rozważona została i oceniona w sposób
prawidłowy wartość procesowa wszystkich przeprowadzonych dowodów. Było to, z
całą pewnością, również udziałem Sąd Okręgowego, który w uzasadnieniu swego
orzeczenia przedstawił pełną argumentację przemawiającą za sformułowaną oceną
poszczególnych dowodów, co także dotyczyło dowodu z opinii biegłego z zakresu
badań genetycznych. Uzasadnienie to spełnia wymogi określone w art. 457 § 3 kpk,
a więc, w żadnym wypadku nie można mówić o naruszeniu przez Sąd odwoławczy
przepisów wskazanych w punkcie 1) i punkcie 2) kasacji. Nie doszło również do
naruszenia, także przez Sąd Okręgowy, przepisu art. 5 § 2 kpk, gdyż w sytuacji
dowodowej tej sprawy nie zaistniały wątpliwości, do których mogłaby mieć
zastosowanie reguła określona w tym przepisie.
Sąd Okręgowy, także w tej sprawie, dokonał wszechstronnej kontroli
instancyjnej, również ponad zarzuty apelacji, o czym jednoznacznie świadczy to, że
zmienił wyrok Sądu Rejonowego, dostrzegając obrazę prawa, której nie zauważył
obrońca. Z całą pewnością, o czym świadczy jednoznacznie treść uzasadnienia
Sądu odwoławczego, nie doszło do naruszenia przez ten Sąd przepisu art. 440 kpk
(punkt 3 i 4 kasacji), również jeżeli chodzi o poprawność opisu czynu przypisanego
skazanemu. Zachowanie określone przez Sąd Okręgowy w orzeczeniu tego Sądu
wypełnia ustawowe znamiona przestępstwa określonego w art. 200 § 1 kk i
pozostaje w pełnej zgodności z uzasadnieniem tego orzeczenia.
Nie doszło również do naruszenia przez Sąd odwoławczy przepisów art. 434
§ 1 kpk i art. 455 kpk, gdyż Sąd ten, zmieniając opis tego samego historycznie
czynu nie orzekł na niekorzyść skazanego, a przyjmując jego kwalifikację tylko z
art. 200 § 1 kk nie czynił tego na podstawie art. 455 kpk, który w tym wypadku nie
mógł mieć w ogóle zastosowania.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.