Postanowienie SN z 12 lutego 2013, sygn. III KK 349/12
Data orzeczenia
12 lutego 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 12 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,
sprawy H. Ż.
skazanego z art. 281 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 23 maja 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.
z dnia 28 lutego 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację obrońcy skazanego H. Ż. jako oczywiście
bezzasadną;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata D. L.
Kancelaria Adwokacka 442,80 (czterysta czterdzieści dwa złote
osiemdziesiąt groszy) w tym 23 % VAT za sporządzenie i
wniesienie kasacji;
3. zwalnia skazanego H.Ż. od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., utrzymał w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 28 lutego 2012 r., którym H. Ż. skazany został
za przestępstwo zakwalifikowane z art. 281 kk na karę jednego roku pozbawienia
wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
H. Ż. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego
mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie przepisów:
art. 457 § 3 kpk i art. 433 § 2 kpk poprzez nie rozważenie przez Sąd II instancji
2
zarzutu naruszenia prawa materialnego sformułowanego w apelacji a polegającego
na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w akcie
oskarżenia, podczas gdy dowody zebrane w postępowaniu karnym nie wskazywały
na powyższe ustalenie”, wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i
przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu
odwoławczym. W uzasadnieniu kasacji obrońca zarzucił dodatkowo, że Sąd
odwoławczy nie odniósł się do zarzutu apelacji, że Sąd pierwszej instancji „nie
rozważa w ogóle kwestii wystąpienia po stronie oskarżonego dobrowolnego
odstąpienia od popełnienia czynu w zakresie zwrotu 100 zł pokrzywdzonemu”
stwierdzając w podsumowaniu: „Z tych też względów formułowany w apelacji zarzut
naruszenia prawa materialnego świadczący o sprawstwie i winie oskarżonego
powinien zostać przez Sąd II instancji szczegółowo rozważony i w każdej wyżej
opisanej kwestii uzasadniony, tak aby nie nasuwał żadnych wątpliwości. Sąd II
instancji nie rozważył wskazanego zarzutu apelacyjnego i nie podał w uzasadnieniu
orzeczenia czym się kierował uznając zarzuty apelacji za niezasadne, czym rażąco
naruszył art. 433 § 2 kpi i art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 438 pkt 1 kpk”.
Prokurator Prokuratury, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenia jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego H. Ż. jest oczywiście bezzasadna, w
rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został
zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na
podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Sporządzenie i wniesienie w tej
sprawie kasacji przez obrońcę z urzędu uzasadniało zasądzenie na jego rzecz, z
tego tytułu, stosownego wynagrodzenia.
Zarzuty sformułowane zarówno w petitum kasacji, jak i w jej uzasadnieniu są
oczywiście bezzasadne. Wbrew temu co twierdzi obrońca, który w kasacji
powtarza, w istocie dosłownie, zarzuty wniesionej przez siebie apelacji, Sądy obu
instancji, w wystarczającym zakresie, w uzasadnieniach spełniających,
odpowiednio, wymogi określone w art. 424 kpk i w art. 457 § 3 kpk, rozważyły
kwestię kwalifikacji prawnej z art. 281 kk czynu przypisanego oskarżonemu H. Ż.
oraz dobrowolności odstąpienia od popełnienia tego czynu. Przekonuje o tym
rzetelna lektura obu tych dokumentów. Zarówno Sąd Rejonowy, jak i Sąd
Okręgowy wobec sformułowanych w apelacji i jej uzasadnieniu zarzutów obrazy
3
prawa materialnego, przedstawiły pełną i przekonującą argumentację na rzecz
uznania za wiarygodne zeznania pokrzywdzonego H. D., zwłaszcza te złożone w
toku postępowania przygotowawczego oraz zeznania M. K. Natomiast z tych
dowodów w sposób jednoznaczny wynika, że H. Ż. nie tylko dokonał kradzieży
pieniędzy na szkodę H. D., ale także, bezpośrednio po jej dokonaniu, stosował
wobec pokrzywdzonego przemoc, stosunkowo nieznacznej intensywności wobec
zaawansowanego wieku pokrzywdzonego, w celu utrzymania się w posiadaniu
zabranych pieniędzy, których dobrowolnie nie zwrócił, a został do tego zmuszony
zachowaniem M. K. Jeżeli tak właśnie było, co trafnie ustaliły Sądy obu instancji, to
bez wątpienia takie zachowanie oskarżonego, zarzucone mu w akcie oskarżenia,
należało zakwalifikować z art. 281 kk, z jednoczesnym przyjęciem, że sprawca tego
czynu dobrowolnie od czynu tego nie odstąpił. To właśnie, z należytą starannością,
zostało rozważone przez Sądy obu instancji w uzasadnieniach ich orzeczeń.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.