sygn. III KK 368/12 12 lutego 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 12 lutego 2013, sygn. III KK 368/12

Data orzeczenia 12 lutego 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 368/12
POSTANOWIENIE
Dnia 12 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 lutego 2013 r.,
sprawy D. B.
skazanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i inne kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 26 kwietnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Z.
z dnia 21 grudnia 2011 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację obrońcy skazanego D. B. jako oczywiście
bezzasadną;
2. obciąża skazanego D. B. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., zmienił wyrok Sądu
Okręgowego w Z. z dnia 21 grudnia 2011 r. , którym D. B. za czyn zakwalifikowany
z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 §
2 kk, na podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk,
skazany został na karę dziesięciu lat pozbawienia wolności, w ten sposób, że
złagodził tę karę do ośmiu lat.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego
D. B. wniósł jego obrońca i, zarzucając „na zasadzie art. 523 § 1 kpk orzeczeniu
temu (…) mające istotny wpływ na jego treść: rażącą obrazę art. 433 § 2 kpk w zw.
z art. 436 kpk i 457 § 3 kpk w zw. z art. 7 kpk” wobec nieustosunkowania się do
2
zarzutów apelacji, wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i
skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd odwoławczy”.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego D. B. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art.
535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw.
z art. 518 kpk.
W żadnym wypadku nie można podzielić stanowiska autora kasacji, że Sąd
Apelacyjny, w tej sprawie, nie odniósł się do zarzutów apelacji obrońców
skazanego albo odniósł się do nich w niewystarczającym zakresie lub w sposób
nieprzekonujący. Rzetelna lektura uzasadnienia Sądu odwoławczego prowadzi do
ustalenia i oceny, że spełnia ono wymogi określone w art. 457 § 3 kpk, gdyż Sąd
ten odniósł się, zgodnie z wymogami określonymi w art. 433 § 2 kpk, do wszystkich
zarzutów apelacji. Co więcej, Sąd Apelacyjny (s. 2,3 uzasadnienia SA) jeszcze raz
wskazał na te dowody, które należało uznać za wiarygodne, a przede wszystkim
konsekwentne zeznania naocznych świadków, w tym pokrzywdzonego, że to
oskarżony uderzył pokrzywdzonego nożem, a następnie jeszcze kilkakrotnie
próbował uderzyć go tym narzędziem w szyję i klatkę piersiową. W tym zakresie
Sąd odwoławczy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, który te
okoliczności, w oparciu o przeprowadzone dowody, szczegółowo i przekonująco
rozważył (s. 28,29 uzasadnienia SO). Okoliczności tego zdarzenia, dotyczące
zachowania oskarżonego od momentu, gdy z domu wziął nóż do chwili, gdy został
on odciągnięty od pokrzywdzonego, pozwoliły ustalić zamiar jaki towarzyszył
oskarżonemu w czasie tego zachowania – pozbawienia pokrzywdzonego życia, co
uzasadniało przyjęcie kwalifikacji z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i art. 156 §
1 pkt 2 kk. Natomiast, z uzasadnienia kasacji jednoznacznie wynika, że choć
obrońca wskazuje jako naruszone przez Sąd Apelacyjny przepis art. 457 § 3 kpk, a
także przepis art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 436 kpk i to w związku z art. 7 kpk, to, w
istocie, formułuje zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i to skierowany wobec
orzeczenia Sądu pierwszej instancji, co w kasacji, wobec unormowania art. 523 § 1
kpk, jest niedopuszczalne. Chodzi zatem obrońcy o to, by Sąd Najwyższy, w
3
postępowaniu kasacyjnym, ponownie dokonał oceny zasadności zrzutów apelacji,
co nie może mieć miejsca.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.