Wyrok z 21 listopada 2025, sygn. I C 1086/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Krystian Szeląg
Protokolant:	Sekretarz sądowy Kamila Lobert-Bruździak

po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko K. A.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego K. A. na rzecz powoda Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.:

1)  kwotę 85.629,75 zł (osiemdziesiąt pięć tysięcy sześćset dwadzieścia dziewięć, 75/100 złotych) z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 lipca 2022 r. do dnia zapłaty;

2)  kwotę 4.414,47 zł (cztery tysiące czterysta czternaście, 47/100 złotych) tytułem odsetek umownych naliczonych od należności głównej od dnia 22 grudnia 2021 r. do dnia 25 lipca 2022 r.;

3)  kwotę 514,32 zł (pięćset czternaście, 32/100 złotych) odsetek karnych za nieterminową spłatę zobowiązania, naliczone od należności głównej za okres od 23.01.2022 r. do 26.07.2022 r.

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 9 945 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu,

Sygn. akt I C 1086/25

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 10 lutego 2023 r. ( data wpływu: 15 lutego 2023 r. ) powód Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o nakazanie pozwanemu K. A., aby zapłacił na rzecz powoda kwotę 85.629,75 zł, (należność główna) wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 27 lipca 2022 r. do dnia zapłaty, a nadto kwotę 4.414,47 zł odsetek umownych naliczonych od należności głównej od 22 grudnia 2021 r. do dnia 25 lipca 2022 r. oraz kwotę 514,32 zł odsetek karnych za nieterminową spłatę zobowiązania, naliczone od należności głównej za okres od dnia 23 stycznia 2022 r. do dnia 26 lipca 2022 r. Ponadto, powód wniósł o nakazanie zapłaty kosztów procesu wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, że strony zawarły umowę pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia (...) r. Zgodnie z zawartą umową bank udzielił pozwanemu kredytu w kwocie 138.966,56 zł. Pozwany nie wywiązał się z terminowego dokonywania spłat w wysokości ustalonych w zawartej umowie. Z uwagi na wypowiedzenie umowy z dnia 2 czerwca 2022 r. cała należność stała się wymagalna z dniem 26 lipca 2022 r. (pozew k. 5-6).

Z dniem 29 sierpnia 2025 r. pozwany K. A. wniósł o oddalenie powództwa w całości jako bezzasadnego wobec braku podstaw istnienia roszczenia oraz jego wysokości oraz braku skutecznego zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki. Podniósł również zarzut w przedmiocie braku skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu, poprzez brak spełnienia przez powoda przesłanki z art. 75 c ustawy prawo bankowe. Ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu wg norm przepisanych.

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

Pozwany K. A. w dniu 3 marca 2018 r. zawarł z powodowym Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. Umowę Pożyczki (...) nr (...). Przedmiotem powyższej umowy było udzielenie pozwanemu pożyczki gotówkowej w kwocie 138.966,56 zł (§5 ust. 2). Kwota ta obejmowała prowizję w wysokości 9.176,18 zł. Umowa zawarta została na okres 96 miesięcy w formie równych rat kapitałowo–odsetkowych. (§5 ust. 6).

Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 11,50 %, natomiast nominalne roczne oprocentowanie- 8,990 %. Na dzień zawarcia umowy oprocentowanie dla zadłużenia przeterminowanego wynosiło 10 % w stosunku rocznym, co stanowiło czterokrotność stopy lombardowej NBP, przy czym oprocentowanie to nie mogło przekraczać w stosunku rocznym stopy odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 §2 ¹ k.c. Bank pobierał odsetki według zmiennej stopy procentowej określonej w cenniku usług obowiązującym w dniu powstania zadłużenia przeterminowanego. (§5 ust. 7-9)

Zgodnie z umową odsetki naliczane miały być za każdy dzień od salda zadłużenia i płatne razem z miesięcznymi spłatami raty kapitałowej w terminie określonym w umowie, przy założeniu, że miesiąc liczy 30 dni, a rok 360 dni. Przy założeniu terminowej spłaty pożyczki łączna kwota odsetek wynosiła 58.524,35 zł, natomiast całkowity koszt pożyczki- 67.700,53 zł, co dawało całkowitą kwotę do zapłaty w wysokości 197.490,91 zł. (§6 ust. 6-8)

Bank obciążał rachunek do wysokości wszystkich należnych bankowi kwot
z tytułu udzielonej pożyczki w terminie ich wymagalności. Spłata pożyczki następowała poprzez obciążanie przez bank rachunku wyłącznie do wysokości wolnych środków. Pożyczkobiorca zobowiązał się zapewnić na rachunku należne bankowi kwoty rat spłaty udzielonej pożyczki najpóźniej w dniu poprzedzającym termin ich wymagalności.
W przypadku braku spłaty zobowiązań w ustalonym terminie, bank nie wcześniej niż 5 dnia od wystąpienia zadłużenia przeterminowanego podejmował czynności monitujące, o których mowa w §16. (§9)

Bank, nie wcześniej niż 5 dnia od wystąpienia zadłużenia przeterminowanego do dnia jego spłaty w okresach każdych kolejnych 30 dni zadłużenia przeterminowanego mógł wysłać maksymalnie 6 wiadomości sms, 2 listy monitujące, 2 wezwania do zapłaty (z zachowaniem co najmniej dwutygodniowego odstępu pomiędzy wysłaniem każdego z wezwań); wykonać 10 telefonów; przy czym rodzaj, kolejność i częstotliwość działań monitujących miała być adekwatna do możliwości komunikacji z pożyczkobiorcą, postawy pożyczkobiorcy dotyczącej warunków spłaty zadłużenia oraz historii jego dotychczasowej współpracy z bankiem. (§16 ust. 1)

W przypadku niewykonania przez pożyczkobiorcę zobowiązań wynikających z umowy, bank mógł obciążyć pożyczkobiorcę następującymi kosztami:

1)  zasądzonymi na rzecz banku kosztami sądowymi,

2)  zasądzonymi kosztami jakie bank będzie zmuszony ponieść w przypadku prowadzenia działania przez pełnomocników, przed sądami oraz organami administracji publicznej, w zakresie niezbędnych do dochodzenia swoich roszczeń powstałych w związku z niewykonaniem przez pożyczkobiorcę zobowiązań wynikających z umowy,

3)  kosztami postępowania egzekucyjnego.

O opóźnieniu w spłacie zadłużenia przez pożyczkobiorcę bank miał niezwłocznie powiadomić listem poleconym osoby, będące dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia pożyczki. (§16 ust. 3 i 7)

(umowa pożyczki k. 7-9v.)

Z dniem 31 marca 2022 r. powodowy bank wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 5.871,68 zł (wraz z odsetkami, które należy doliczyć w dniu spłaty za każdy dzień opóźnienia) w terminie niezwłocznym, jednak nie później niż 14 dni od otrzymania niniejszego wezwania. W piśmie bank pouczył o konsekwencjach braku spłaty. Powyższe wezwanie dostarczono w dniu 26 kwietnia 2022 r. na wskazany w umowie adres. W związku z brakiem spłaty ze strony pozwanej, powód dnia 2 czerwca 2022 r. wypowiedział umowę pożyczki. Powodowy bank wezwał w okresie wypowiedzenia do spłaty całości zadłużenia, które na dzień wystawiania niniejszego pisma wynosiło 89.115,33 zł, w tym zadłużenie przeterminowane w wysokości 10.185,87 zł. Spłata zadłużenia miała być dokonana w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego wypowiedzenia. Przedmiotowe wypowiedzenie zostało dostarczone na adres pozwanego w dniu 29 czerwca 2022 r.

(wezwanie do zapłaty k. 15, pocztowe śledzenie przesyłek k. 16 i 18, wypowiedzenie umowy k. 17)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 9 września 2022 r.
VI Nc-e (...) starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie, VI Wydział Cywilny po rozpoznaniu pozwu wniesionego przez stronę powodową w dniu 29 lipca 2022 r. nakazał pozwanemu K. A. w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłacić kwotę łączną 90.558,54 PLN wraz odsetkami umownymi oraz kwotą 4.732 PLN tytułem zwrotu kosztów procesu. Z dniem 14 września 2022 r. przesyłka została wysłana do pozwanego na adres: ul. (...), (...)-(...) S., ten jednak jej nie podjął w terminie. Powyższy nakaz zapłaty został uchylony, a postępowanie umorzone w związku z niewykonaniem przez stronę powodową w zakreślonym terminie wezwania do wskazania adresu strony pozwanej ujawnionego w rejestrze PESEL.

(nakaz zapłaty k. 21, elektroniczne potwierdzenie odbioru k. 22v., postanowienie k.23v.)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt (...) na skutek pozwu wniesionego przez stronę powodową w dniu 15 lutego 2023 r. nakazał pozwanemu K. A. zapłacić kwotę 85.629,75 zł, (należność główna) wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 27 lipca 2022 r. do dnia zapłaty, a nadto kwotę 4.414,47 zł odsetek umownych naliczonych od należności głównej od 22 grudnia 2021 r. do dnia 25 lipca 2022 r. oraz kwotę 514,32 zł odsetek karnych za nieterminową spłatę zobowiązania, naliczone od należności głównej za okres od dnia 23 stycznia 2022 r. do dnia 26 lipca 2022 r. ponadto nakazał zapłacić kwotę 8.145 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu albo wniósł w tym terminie sprzeciw. Z dniem 6 kwietnia 2023 r. przesyłka została wysłana do pozwanego na adres: ul. (...), (...)-(...) S., ten jednak jej nie podjął w terminie.

(nakaz zapłaty k. 39)

Postanowieniem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Szczytnie z dnia 20 sierpnia 2023 r., sygn. akt Kmn 90/23 uznano za doręczone Pismo Sądu Okręgowego w Olsztynie, I Wydział Cywilny, sygn. akt (...) K. A. z dniem 17 lipca 2023 r.

(postanowienie k. 53)

Pismem z dnia 10 lutego 2024 r. powodowy bank wniósł o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi wydanemu przeciwko pozwanemu. Zarządzeniem z dnia
26 lutego 2024 r. Sąd nadał klauzulę wykonalności nakazowi zapłaty w całości.

(wniosek banku k. 66, zarządzenie k. 68)

Pismem z dnia 7 sierpnia 2025 r. pozwany wniósł o doręczenie nakazu zapłaty z dnia 21 marca 2023 r., wydanego w sprawie o sygn.. akt (...) w postępowaniu upominawczym, uchylenie klauzuli wykonalności dla nakazu zapłaty z dnia 21 marca 2023 r. oraz wydanie zaświadczenia o nieprawidłowym doręczeniu w niniejszej sprawie nakazu zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że nie doręczono mu przedmiotowego nakazu zapłaty, a także że nie otrzymał postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności. Wskazał, iż dowiedział się o skierowanym przeciwko niemu pozwie dopiero po skontaktowaniu się z nim komornika sądowego. Podniósł, iż nie miał świadomości wysyłania do niego korespondencji sądowej w tej sprawie, ponieważ w roku 2023 mieszkał pod adresem: (...) K. K. 27 w (...).

(wniosek pozwanego k. 80)

Sąd Okręgowy w Olsztynie w dniu 19 sierpnia 2025 r. wydał postanowienie, którym uchylił klauzulę wykonalności nadaną nakazowi zapłaty w postępowaniu upominawczym, wydanemu przez tutejszy Sąd w dniu 21 marca 2023 r. Z dniem 29 sierpnia 2025 r. pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty.

(postanowienie SO w Olsztynie k. 97, sprzeciw k. 106)

Sąd zważył, co następuje:

W świetle ustalonych okoliczności faktycznych powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. Powód wykazał zasadność jak i wysokość dochodzonego przez siebie roszczenia.

Stan faktyczny został ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone do akt sprawy przez powoda albowiem w ocenie Sądu dają one podstawę do przyjęcia, że do zawarcia umowy pożyczki między stronami doszło. Zakwestionowanie przez stronę pozwaną dokumentów, jakoby nie miały mocy dowodowej, gdyż nie mają charakteru dokumentów urzędowych nie pozbawia ich waloru dowodowego. Kwestia ich kwalifikacji jako dokumentów urzędowych bądź prywatnych nie ma w niniejszej sprawie znaczenia rozstrzygającego. Zgodnie z art. 77 ³ k.c. dokumentem jest każdy nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią, natomiast zarówno dokumenty urzędowe (art. 244 k.p.c.) jak i dokumenty prywatne (art. 245 k.p.c.) mogą stanowić środek dowodowy.

Przyjmując- jak podnosi strona pozwana- że dokumenty mają charakter prywatny, nie pozbawia to ich mocy dowodowej. Zgodnie z art. 233 §1 k.p.c. Sąd dokonuje ich oceny według zasady swobodnej oceny dowodów. Przedstawione dokumenty są spójne, wzajemnie się uzupełniają i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z faktem przekazania środków na rachunek pozwanego. Strona pozwana nie wykazała, aby dokumenty te były nieautentyczne, sfałszowane lub niewiarygodne.

W konsekwencji niezależnie od ich kwalifikacji formalnej, dokumenty te stanowią wiarygodny materiał dowodowy, pozwalający na ustalenie, że do zawarcia umowy doszło zgodnie z twierdzeniami powoda.

Sporne pomiędzy stronami było:

- wymagalność roszczenia,

- wysokość roszczenia,

- skuteczność wypowiedzenia umowy,

- skuteczność zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki.

W pierwszej kolejności odnosząc się do kwestionowanego przez pozwanego nieudowodnienia wymagalności i wysokości roszczenia, w ocenie Sądu należało uznać powyższą argumentację za niezasadną i nieznajdującą potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sposób obliczenia roszczenia wynikał wprost z treści zapisów umowy pożyczki, został wiarygodnie i poprawnie pod względem matematycznym ujęty w wyciągu z ksiąg bankowych (k. 19). Należy podkreślić, że pozwany poza gołosłownym zakwestionowaniem wyliczenia roszczenia przez powoda, nie przedstawił żadnych matematycznych zarzutów, ani nie wskazał żadnych rachunkowych błędów w wyliczeniu powoda. W związku z powyższym, wszelkie twierdzenia pozwanego w tym zakresie należy uznać wyłącznie za linię obrony w niniejszej sprawie.

W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że pozwany kwestionował również załączony do pozwu wyciąg bankowy sporządzony na podstawie art. 95 prawa bankowego, podnosząc, że jest to dokument prywatny (k. 5-5v.).. Natomiast wszystkie dokumenty przedstawione do akt sprawy, podlegały ocenie Sądu orzekającego zgodnie z dyspozycją przepisu art. 233 k.p.c. W tym miejscu należy przetoczyć stanowiska Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych:

- „Wprawdzie wyciąg z ksiąg banku nie jest już uznawany za dokument urzędowy w postępowaniu cywilnym (art. 95 ust. 1 a prawa bankowego) zawiera jednak złożone w szczególnej formie oświadczenie wiedzy uprawnionych osób dotyczące danych zaksięgowanych w księgach rachunkowych i w powiązaniu z umową kredytową (…) może stanowić wystarczający dowód dla potwierdzenia dokonania czynności prawnej i jej treści.” (uzasadnienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10.01.2018 r., sygn.. akt I ACa 1041/18),

- „Zaprzeczenie prawdziwości dokumentu prywatnego w postaci sporządzonego prawidłowo i zgodnie z kompetencją ustawową banku wynikającą z art. 95 ust. 1 ustawy z 1997 r. Prawo bankowe wyciągu z ksiąg rachunkowych kredytodawcy nie może polegać na samej negacji istnienia lub wysokości długu, jeśli z pozostałych dowodów przedłożonych przed bank wynika fakt zawarcia umowy kredytu, jego wysokość i ustalone przez strony warunki spłaty, a także wykaz i sposób zarachowania kilkunastu dokonanych przez dłużnika wpłat.” (uzasadnienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29.10.2020 r. sygn. akt (...)).

Zarzuty pozwanego dotyczące braku wykazania skutecznego zawarcia umowy pożyczki nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 60 k.c. oświadczenie woli może być złożone w dowolnej formie, byle ujawniało wolę w sposób dostateczny. Ustawodawca dopuszcza składanie oświadczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej – o której mowa w art. 78 ¹ k.c. –jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej.

Dla ważności umowy pożyczki zawieranej na odległość nie jest konieczne, aby pożyczkobiorca opatrzył dokument kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Istotne jest, czy z materiału dowodowego wynika, że pozwany złożył oświadczenie woli o zawarciu umowy. W sprawach dotyczących pożyczek udzielanych online z reguły następuje to poprzez zarejestrowanie się w systemie, akceptację warunków umowy za pomocą narzędzi informatycznych przypisanych do konkretnego użytkownika oraz wykonanie przez pożyczkodawcę czynności będących konsekwencją zawarcia umowy, takich jak wypłata środków. Mechanizmy uwierzytelniania stosowane przez instytucje finansowe – login, indywidualny profil, weryfikacja danych – pozwalają na identyfikację osoby dokonującej czynności.

Strona pozwana wskazywała, że powód powinien przedłożyć dodatkową korespondencję kierowaną do pozwanego czy potwierdzenia uiszczenia określonej opłaty mającej stanowić akceptację warunków umowy. Sąd nie podzielił tego stanowiska. Przepisy prawa nie przewidują katalogu zamkniętego dowodów, które muszą zostać przedstawione dla wykazania zawarcia umowy pożyczki w formie elektronicznej. W procesie cywilnym istotny jest łączny wynik postępowania dowodowego (art. 233 § 1 k.p.c.), a nie liczba bądź rodzaj nośników, za pomocą których wykazuje się daną okoliczność. W szczególności brak określonych załączników nie prowadzi automatycznie do wniosku o niewykazaniu skuteczności zawarcia umowy.

Powód przedłożył umowę pożyczki wygenerowaną w systemie teleinformatycznym instytucji finansowej. Dokument ten – niezależnie od kwalifikacji jako urzędowy lub prywatny – stanowi dowód tego, że oświadczenie woli pożyczkodawcy zostało złożone. W połączeniu z pozostałymi ustalonymi okolicznościami, przede wszystkim faktem przekazania środków na rachunek pozwanego, pozwala to na przyjęcie, że do zawarcia umowy doszło. Pozwany nie przedstawił dowodów wskazujących na to, aby posłużyła się jego danymi osoba nieuprawniona lub aby dokumenty przedstawione przez powoda były nieautentyczne bądź sprzeczne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń.

Podnoszona przez pozwanego kwestia braku podpisu elektronicznego po stronie kredytobiorcy również nie ma znaczenia dla oceny skuteczności zawarcia umowy. Podpis elektroniczny nie stanowi warunku zawarcia umowy pożyczki udzielanej drogą elektroniczną, lecz jedynie środek identyfikacji użytkownika w przypadkach, w których wymaga tego forma czynności. W realiach sprawy dla oceny skuteczności złożenia oświadczenia woli wystarczające są dane wynikające z dokumentacji systemowej oraz okoliczności faktyczne świadczące o wykonaniu umowy przez pożyczkodawcę.

W konsekwencji Sąd uznał, że strona powodowa wykazała skuteczne zawarcie umowy pożyczki, natomiast zarzuty pozwanego sprowadzają się wyłącznie do kwestionowania formy udokumentowania czynności, a nie do przedstawienia jakichkolwiek dowodów podważających jej rzeczywisty przebieg.

Ostatnim zarzutem, który zostanie omówiony i który jest najistotniejszy z punktu widzenia niniejszego powództwa jest to, czy doszło do skutecznego wypowiedzenia przez bank umowy pożyczki.

Warunki wypowiedzenia powinna określać umowa kredytowa, zawarta z bankiem lub regulamin kredytowy, stosowany przez dany bank. Jednak warunki te nie mogą być sprzeczne z art. 75 ustawy Prawo bankowe. Bank może dokonać wypowiedzenia umowy kredytowej w razie stwierdzenia, że warunki udzielenia kredytu nie zostały dotrzymane bądź w przypadku utraty zdolności kredytowej przez kredytobiorcę.

Wypowiedzenie przez bank umowy kredytu może nastąpić także z innych powodów niż przewidziane w art. 75. Powody te powinny być wymienione w umowie kredytu. W przypadku wypowiedzenia umowy kredytowej w całości, zostaje ona rozwiązania z chwilą upływu wyznaczonego terminu. W tym momencie powstaje stan wymagalności roszczenia banku o zwrot określonej części sumy wykorzystanego kredytu. Kredytobiorca jest w tej sytuacji zobowiązany niezwłocznie dokonać takiego zwrotu wraz z odsetkami, należnymi bankowi za okres korzystania z kredytu, oczywiście o ile umowa kredytu nie stanowi inaczej.

Art. 75c ust. 1 powołanej ustawy określa procedurę, którą winien zastosować bank przed wypowiedzeniem kredytobiorcy umowy kredytu. Dopiero po upływie dodatkowego terminu na spłatę zadłużenia wyznaczonego w wezwaniu bank może złożyć wobec kredytobiorcy oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytowej. Zgodnie z treścią tego przepisu w razie opóźnienia kredytobiorcy ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni.

Zatem istniały podstawy do wypowiedzenia umowy kredytu przez bank, gdyż kredytobiorca nie dotrzymał warunków spłacania rat pożyczki w terminie.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego uznać trzeba, że powodowy bank skutecznie wypowiedział łączącą stronę umowę. Wobec zaprzestania spłaty bank wezwał pozwanego do zapłaty, poinformował o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, a następnie złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Korespondencja kierowana przez powoda była adresowana na adres pozwanego wskazany w umowie. Pozwany nie wykazał, aby w okresie obowiązywania umowy poinformował powoda o zmianie miejsca zamieszkania. To na nim spoczywał obowiązek aktualizowania danych kontaktowych przekazanych wierzycielowi.

Korespondencja została wysłana na wskazany przez pozwanego adres, dwukrotnie awizowana i zwrócona nadawcy jako niepodjęta w terminie, następnie wprowadzona do księgi oddawczej i doręczona. Okoliczność ta nie przesądza automatycznie o skuteczności doręczenia, jednak – w świetle art. 61 § 1 k.c. – oświadczenie woli jest złożone drugiej stronie, gdy doszło do niej w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią. Jeżeli adresat posługuje się adresem, na który kierowana jest korespondencja, a następnie jej nie odbiera, ponosi ryzyko braku zapoznania się z jej treścią.

Pozwany, powołując się na fakt, że nie mieszkał pod adresem wskazanym w umowie, nie wykazał, aby informował o tym powoda przed próbą doręczenia wypowiedzenia. Nie może zatem przerzucać na powoda negatywnych konsekwencji własnego zaniechania. W stosunkach zobowiązaniowych strona zobowiązana do świadczenia powinna zapewnić wierzycielowi możliwość skutecznego kontaktu. Brak aktualizacji adresu nie obciąża wierzyciela i nie niweczy skuteczności złożenia oświadczenia woli. W rezultacie Sąd ocenił, że powód skierował oświadczenie o wypowiedzeniu umowy na adres wynikający z treści stosunku prawnego, a adres ten – zgodnie z art. 61 § 1 k.c. – należy uznać za właściwy dla złożenia oświadczenia woli. Pozwany nie wykazał, aby wypowiedzenie nie dotarło do sfery jego dyspozycji z przyczyn leżących po stronie powoda.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę łącznie 90 558,54 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 lipca 2024 r. do dnia zapłaty, jak w pkt I wyroku.

Nadto, od wskazanej kwoty kapitału należały się odsetki maksymalne za opóźnienie naliczane zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 27 lipca 2022 r. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. poprzez obciążanie pozwanego obowiązkiem ich zwrotu na rzecz powoda w całości, z uwagi na wynik procesu.

sędzia Krystian Szeląg