Postanowienie SN z 21 lutego 2013, sygn. II KK 26/13
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
oskarżony
oskarżyciel publiczny
prokurator
skazany
Data orzeczenia
21 lutego 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Tomasz Grzegorczyk
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Grzegorczyk
w sprawie J. K.
skazanego z art. 246 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o Instytucie
Pamięci Narodowej (...) z 1998 r.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 21 lutego 2013 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 27 czerwca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 16
stycznia 2012 r.,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymuje wykonanie
zaskarżonego orzeczenia.
UZASADNIENIE
W kasacji, w której zarzucono obrazę różnych przepisów postępowania, w
tym jednak także art. 17 § 1 pkt 6, 7 i 11 k.p.k., a więc uchybienie z art. 439 § 1 pkt
8 i 9 k.p.k., podniesiono w jego ramach m.in. brak uprzedniego wznowienia
postępowania, wcześniej umorzonego wobec tej samej osoby, tj. oskarżonego, a
więc przeszkodę w postaci wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do
oskarżania, zawarto też wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia, podnosząc
wagę zarzutów tej skargi i nieodwracalność jej skutków, wskazując też na wiek
oskarżonego (ponad 87 lat). W odpowiedzi na tę kasację, prokurator Głównej
Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, wniósł o jej oddalenie
jako niezasadnej, w tym w odniesieniu do zarzutów obrazy postępowania
związanych z oceną dowodów, a więc faktami, jako oczywiście bezzasadnej.
2
Nie rozstrzygając odnośnie trafności zarzutu dotyczącego tzw. konsumpcji
skargi publicznej, gdyż wymaga to jednak szczegółowej merytorycznej analizy,
uwzględniającej całokształt materiałów tej obszernej sprawy, co nie jest możliwe w
tej fazie postępowania kasacyjnego, zwrócić jednak należy uwagę na wywody Sądu
odwoławczego zawarte na str. 15-20 uzasadnienia jego wyroku. Sąd ten przyjął
bowiem, odmiennie niż Sąd meriti, istnienie tożsamości czynów zarzucanych
obecnie oskarżonemu i czynu, o który toczyło się postępowanie przeciwko niemu w
1955 r., zakończone wówczas umorzeniem i rozważał kwestię konieczności jego
wznowienia lub podjęcia na nowo przyznając, że do wydania takich decyzji nie
doszło, choć były one niezbędne, wyraźnie wskazując przy tym, że nie podziela
stanowiska wyrażonego w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9 października
2008 r., V KK 252/08, (LEX nr 531352 – SN), o istnieniu w takiej sytuacji
przeszkody procesowej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ze stosowną argumentacją.
Kwestia ta zatem bez wątpienia wymaga pogłębionej analizy, a to nie wyklucza tym
samym możliwości częściowego choćby uwzględnienia kasacji.
Nie przesądzając, czy rzeczywiście do takiej sytuacji dojdzie, trzeba mieć w
związku z tym na uwadze także wiek skazanego i związane z tym niewątpliwie
nieodwracalne dla niego skutki, gdyby skarga ta została w tej materii uwzględniona.
Niezbędne zatem wydaje się możliwie szybkie skierowanie jej do rozpoznania, a
jednocześnie zasadnym jest wstrzymanie obecnie wykonania prawomocnego
orzeczenia. Dlatego postanowiono jak na wstępie.., ze stosowną argumentacją.
Kwestia ta zatem bez wątpienia wymaga pogłębionej analizy, a to nie wyklucza tym
samym możliwości częściowego choćby uwzględnienia kasacji.
Nie przesądzając, czy rzeczywiście do takiej sytuacji dojdzie, trzeba mieć w
związku z tym na uwadze także wiek skazanego i związane z tym niewątpliwie
nieodwracalne dla niego skutki, gdyby skarga ta została w tej materii uwzględniona.
Niezbędne zatem wydaje się możliwie szybkie skierowanie jej do rozpoznania, a
jednocześnie zasadnym jest wstrzymanie obecnie wykonania prawomocnego
orzeczenia. Dlatego postanowiono jak na wstępie.