Postanowienie SN z 21 lutego 2013, sygn. V KZ 7/13
Data orzeczenia
21 lutego 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Przemysław Kalinowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Przemysław Kalinowski
w sprawie O. A.
skazanego z art. 280 § 1 kk i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 21 lutego 2013 r.,
zażalenia obrońcy skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w S.
z dnia 4 stycznia 2013 r.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r., nie
uwzględnił wniosku skazanego O. A. i jego obrońcy o przywrócenie terminu
zawitego do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie sygn. IV Ka … – wraz z uzasadnieniem.
Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego O. A. zarzucając
obrazę art. 126 § 1 kpk, która miała polegać na błędnym uznaniu, że w sprawie
brak jest przesłanek warunkujących przywrócenie terminu zawitego i wnosząc o
zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie przedmiotowego terminu.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Zażalenie obrońcy skazanego O. A. okazało się całkowicie bezzasadne. W
opozycji do obszernych i wnikliwych motywów orzeczenia, przedstawionych przez
Sąd Okręgowy w S. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, autor zażalenia
nie zaprezentował żadnych okoliczności mających wagę argumentów
2
przemawiających za zmianą dotychczasowego stanowiska wyrażonego w tej
sprawie. Jak słusznie podkreślono, przesłanką przywrócenia terminu zawitego jest
niezależna od strony przyczyna uniemożliwiająca zachowanie tego terminu (arg. ex
art. 126 § 1 k.p.k.). W realiach tej sprawy, powyższego kryterium w sposób
oczywisty nie spełnia powołanie się na „niewiedzę i brak jakiejkolwiek wiedzy na
temat przepisów prawa procesowego”, występujące po stronie skazanego.
Niezależnie bowiem od argumentów podniesionych przez Sąd Okręgowy w S., a
odwołujących się do niezakwestionowanej przez strony prawidłowości pouczenia
udzielonego skazanemu obecnemu na rozprawie apelacyjnej i przy ogłoszeniu
wyroku sądu odwoławczego, podkreślić trzeba, że nawet przy ewentualnym braku
zrozumienia tego pouczenia, istniała niczym nie ograniczona i realna możliwość
niezwłocznego uzyskania przez skazanego wiedzy na temat zarówno sposobu i
warunków zaskarżenia wyroku sądu odwoławczego, jak i samych zasad uzyskania
odpisu tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W tym bowiem zakresie niezbędna
była jedynie i wyłącznie inicjatywa skazanego, możliwa do podjęcia zarówno po
zakończeniu rozprawy, jak i w drodze zasięgnięcia stosownej informacji w
sekretariacie sądowym. Natomiast brak takiej inicjatywy nie może być
interpretowany jako niezależny od strony brak „wiedzy na temat prawa
procesowego”, lecz należało go ocenić jako oczywisty brak woli podjęcia takiego
działania w terminie przewidzianym przez ustawę procesową.
W tych warunkach należało uznać, że wywody zaprezentowane w zażaleniu
nie podważyły argumentów, które legły u postaw zaskarżonego postanowienia, co
uzasadniało utrzymanie w mocy tego ostatniego orzeczenia.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.