Wyrok SN z 21 lutego 2013, sygn. V KK 350/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie w części
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
oskarżony
prokurator
skazany
obrońca skazanego / kasator
Data orzeczenia
21 lutego 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Andrzej Siuchniński
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)
SSN Przemysław Kalinowski
SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)
Protokolant Anna Kowal
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 21 lutego 2013
r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w sprawie E. D. skazanego za przestępstwa z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i
innych
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., zmieniającego
wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 lutego 2012 r.
1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej
orzeczenia wydanego na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 §
1 k.k. o karze łącznej i sprawę w tym zakresie
przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. z
Kancelarii Adwokackiej kwotę 738,- zł (siedemset
trzydzieści osiem), w tym 23 % podatku VAT, z tytułu
wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.
2
UZASADNIENIE
W wywiedzionej kasacji, obrońca skazanego E. D. zaskarżył prawomocny
wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., w części dotyczącej orzeczenia
o karze łącznej.
Zarzucając: „rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść
wydanego orzeczenia, poprzez rażące naruszenie prawa materialnego, polegające
na błędnym zastosowaniu art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy wymiarze kary łącznej
orzeczonej w stosunku do oskarżonego, w postaci:
wymierzenia E. D. kary łącznej w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności w
sytuacji, gdy podlegające łączeniu kary jednostkowe wynosiły: 5 lat kary
pozbawienia wolności za czyn I oraz 10 miesięcy kary pozbawienia wolności
za czyn II, a zatem wymiar kary łącznej nie mógł przekroczyć 5 lat i 10
miesięcy pozbawienia wolności,
nie zastosowanie zasady pełnej absorpcji w stosunku do kar podlegających
łączeniu pomimo istnienia przesłanek do jej zastosowania w postaci
zbieżności czasowej i sytuacyjnej, wskazywanych przez Sąd Orzekający w
uzasadnieniu skarżonego wyroku”
skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec E. D. w zaskarżonym
zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony z urzędu.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację
wniósł o jej uwzględnienie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanego E. D. jest zasadna, gdyż rację ma skarżący, że
wskazany wyrok Sądu Apelacyjnego, w części dotyczącej orzeczenia o karze
łącznej, jest wadliwy, albowiem zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa
materialnego. Sąd Apelacyjny łącząc wymierzoną karę 10 miesięcy pozbawienia
wolności orzeczoną za czyn z art. 191 § 1 k.k. oraz karę 5 lat pozbawienia wolności
za czyn z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i orzekając na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k.
karę łączną 6 lat pozbawienia wolności przekroczył sumę kar jednostkowych, a
więc dopuszczalny, wskazany w art. 86 § 1 k.k. wymiar kary łącznej.
Uchybienie to miało rażący charakter i niewątpliwy wpływ na treść wyroku,
jednak z uwagi na to, że obarczone jest nim rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego
3
zawarte w punkcie I (w tiret czwartym) wyroku, uchylono orzeczenie jedynie w tej
części i w tym zakresie sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi
Apelacyjnemu. Z uwagi na to, że jest to wystarczające do wydania merytorycznego
orzeczenia, Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518
k.p.k. ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do tego właśnie uchybienia, bowiem
rozpoznanie drugiego zarzutu jest bezprzedmiotowe.
Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. kwotę 738
zł, w tym 23 % podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie
kasacji na mocy art. 29 prawa o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 3 pkt 2
Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej wyroku.. ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do tego właśnie uchybienia, bowiem
rozpoznanie drugiego zarzutu jest bezprzedmiotowe.
Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. kwotę 738
zł, w tym 23 % podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie
kasacji na mocy art. 29 prawa o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 3 pkt 2
Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej wyroku.