Wyrok z 2 grudnia 2025, sygn. I C 1897/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Piotr Królikowski

Protokolant: sekretarz sądowy Aleksandra Sieńczewska

po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa J. K.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania na rzecz pozwanego.

sędzia Piotr Królikowski

Sygn. akt 1897/21

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 2 grudnia 2025 r.

Pozwem z dnia 29 czerwca 2018 r. skierowanym do Sądu Okręgowego w Łodzi J. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (k.17) wniósł przeciwko (...) S.A.:

⚫

o zasądzenie na jego rzecz kwoty 80.092,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności od dnia 29. maja 2015 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu nienależnego świadczenia;

⚫

oraz o zasądzenie kwoty 9.108,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem częściowego odszkodowania.

W uzasadnieniu pisma powód wskazał na bezpodstawne rozwiązanie umowy przez stronę pozwaną, w związku z czym przysługuje mu zwrot wszystkich zapłaconych składek bez ponoszenia przez niego ryzyka związanego z wartością udziałów, albowiem - zdaniem powoda - nie ponosi on winy w wygaśnięciu ochrony ubezpieczeniowej. Powód wskazał, iż strona pozwana nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku uprzedniego wezwania do zapłaty zaległej składki, co wynikało z postanowień par. 11 ust. 10 pkt.1 Warunków Ubezpieczenia (k.20-27). Nadto powód dochodził częściowego zwrotu utraconych korzyści w kwocie 9.108,00 zł, albowiem liczył na osiągnięcie celu w postaci wypłaty świadczenia w przypadku śmierci albo dożycia ostatniego dnia okresu ubezpieczenia. Nadto wskazał, iż umowa ubezpieczenia zawarta z pozwanym zawiera postanowienia, będące niedozwolonymi klauzulami umownymi. W ocenie strony powodowej par. 18 ust. 4, par. 18 ust. 5 par. 10 ust. 3 „(...)” oraz par. 4 ust. 6 i ust. 7 Regulaminu Funduszu (...) (kk.30-31) stanowią klauzule niedozwolone w świetle art. 385 ¹ par. 1 k.c.

W odpowiedzi na pozew z dnia 30.lipca 2018 r. (kk. 67-81) pełnomocnik pozwanego towarzystwa wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na uzasadnienie swojego stanowiska wskazał, iż powód został właściwie poinformowany o braku uiszczenia składki bieżącej. Ponadto pozwany wskazał, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodzi brak łącznego spełnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 471 k.c. Nadto zakwestionowana została zasadność roszczenia powoda dotyczącego zwrotu utraconych korzyści w kwocie 9.108,00 zł. Strona pozwana podkreśliła, iż przedmiotowa umowa nie była stricte typową umową ubezpieczeniową, a produktem inwestycyjnym oferowanym w formie umowy ubezpieczenia dla celów osiągnięcia przez ubezpieczonego określonych korzyści. Przy tym pozwany podnosił, iż możliwość nieosiągnięcia zysku czy poniesienia straty stanowi ryzyko związane immanentnie z inwestowaniem, więc istnienie tego ryzyka nie może świadczyć o nieracjonalności czy bezużyteczności zobowiązania.

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2018 r. (k.141) Sąd Okręgowy w Łodzi stwierdził swą niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 18. stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt XXV C 2028/18 (k.176) tut. Sąd zasądził od (...) S.A. w T. na rzecz J. K. kwotę 73.874,35 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 lipca 2018 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wyroku (k. 182-195) tut. Sąd ocenił roszczenie J. K. o zwrot uiszczonych kwot jako zasadne oraz uznał, iż stosunek ubezpieczeniowy uległ zakończeniu, ale na skutek odstąpienia od umowy przez powoda, który dokonał tego przez wniesienie pozwu w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, nie budziło wątpliwości, iż stosunek łączący strony nie wygasł wobec nieuiszczenia składki bieżącej w maju 2015 r., nie doszło bowiem do skutecznego rozpoczęcia okresu prolongaty na dokonanie zapłaty składki bieżącej. A zatem powód miał obowiązek uiszczania składek za dalsze okresy, zaś pozwany udzielania mu ochrony. Sąd wskazał, iż to pozwany w sposób nieuzasadniony nie wykonywał umowy, bowiem zwracał uiszczane składki i zaprzestał udzielania ochrony w nabywaniu udziałów jednostkowych na rachunek powoda.

Apelacje od powyższego wyroku wywiodły obie strony, wskutek czego wyrokiem z dnia 26 października 2020 r. (k. 270) Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację powoda co do kwoty 9.108,00 zł z ustawowymi odsetkami oraz uchylił zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie, przekazując sprawę w tej części sądowi pierwszej instancji do rozpoznania. pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. W treści uzasadnienia Sąd Apelacyjny w pierwszej kolejności podkreślił, że apelacja powoda w odniesieniu do kwoty 9.108,00 zł jest niezasadna. Sąd wskazał, że przystąpienie powoda do grupowego ubezpieczenia na życie i dożycie z Ubezpieczonym Funduszem Kapitałowym wiązało się z koniecznością wpłacenia „składki pierwszej” oraz opłacania „składek bieżących”, za które nabywane były udziały jednostkowe podlegające wycenie zgodnie z zapisami Regulaminu. Powód zatem nie mógł zasadnie oczekiwać, że w przypadku nastąpienia jednego z wydarzeń warunkujących wypłatę sumy ubezpieczenia, będzie ona równa wartości zainwestowanej. Sąd Apelacyjny zatem stał na stanowisku, iż Powód w przedmiotowych okolicznościach nie udowodnił zasadności powództwa w zakresie roszczenia odszkodowawczego z tytułu utraconych korzyści, co również było zgodne z argumentacją sądu pierwszej instancji. Natomiast w odniesieniu do rozstrzygnięcia uwzględniającego powództwo jak i oddalającego je w pozostałym zakresie, Sąd Apelacyjny stwierdził, iż Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy.

Sąd II instancji zakwestionował kilkuletnią różnicę pomiędzy ustaleniem przez pozwaną sumy wartości przysługujących powodowi udziałów jednostkowych (28 maja 2015 r.) a wniesieniem powództwa, co zostało uznane prze sąd pierwszej instancji za złożenie przez powoda oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

Sąd Apelacyjny w dalszym toku argumentacji również podważył zasadność przyjęcia przez Sąd I instancji, że wniesienie przez powoda powództwa w przedmiotowej sprawie stanowi złożone w sposób dorozumiany oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Ponownej oceny- zdaniem Sądu Apelacyjnego- wymagała też kwestia wypłaty powodowi przez pozwaną 7.17,00 zł (k.36). Wbrew twierdzeniom sądu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczność powyższa nie była między stronami bezsporna.

Pismem z dnia 26 stycznia 2022 r. (k.319-320) strona pozwana powołała się na w/w argumentację Sądu Apelacyjnego w aspekcie podnoszonych wątpliwości co do zakwalifikowania pozwu jako odstąpienia powoda od umowy z pozwaną. Przyjęcie to bowiem prowadziłoby do uznania, że do 29 czerwca 2018 r. trwała umowa z powodem. Zaistnienie danej okoliczności (że pozwana udzieliłaby ochrony ubezpieczeniowej do 2018 roku) rodziłaby po stronie powoda obowiązek uiszczenia składek bieżących za kolejne miesiące polisowe (od maja 2015 roku do czerwca 2018 roku). W związku z tym strona pozwana podniosła zarzut potrącenia z dochodzoną w sprawie kwotą wierzytelności pozwanej w wysokości 46.512,00 zł tytułem brakującej części składek bieżących, jakie przysługują pozwanej z tytułu udzielenia powodowi ochrony ubezpieczeniowej do dnia 29 czerwca 2018 r. Wartość ta odpowiada sumie składek bieżących należnych za okres od maja 2015 r. do czerwca 2018 r.

W dalszym toku procesu strony podtrzymały swoje stanowiska, w szczególności nie zgłosiły nowych wniosków dowodowych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W 2012 roku J. K. rozważał możliwość ulokowania posiadanych środków finansowych w formie lokaty bankowej, jednak został przekonany, że korzystniejszym rozwiązaniem będzie dokonanie wpłaty określonej kwoty na fundusz inwestycyjny w związku z czym zawarł umowę z pozwanym.

W dniu 11 czerwca 2012 r. powód złożył deklarację przystąpienia do ubezpieczenia na podstawie warunków ubezpieczenia grupowego na życie i dożycie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...) w ramach umowy ubezpieczenia zawartej pomiędzy pozwanym Towarzystwem Ubezpieczeń a ubezpieczającym. W deklaracji określono, że okres ubezpieczenia obejmuje czas od 6lipca 2012 r. do 5 lipca 2027 r., zaś wysokość pierwszej składki wynosiła 40.500,00 zł, za którą przewidziano zakup jednostek funduszu (...). Wysokość składki zainwestowanej wynosiła zaś 202.500,00 zł. Wysokość składki bieżącej wynosiła natomiast 1.224,00 zł. J. K. oświadczył w deklaracji, ze przed jej podpisaniem otrzymał treść warunków ubezpieczenia grupowego na życie i dożycie z (...) i wyraził zgodę na objęcie go ochroną ubezpieczeniową na zasadach określonych w warunkach ubezpieczenia, w tym na wysokość sumy ubezpieczenia, długość ubezpieczenia oraz wartość wykupu. Oświadczył nadto, że został poinformowany, że ryzyko inwestycyjne związane z przystąpieniem do ubezpieczenia ponosi ubezpieczony, zaś Towarzystwo Ubezpieczeń nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne straty i utracone korzyści, jakie może ponieść ubezpieczony w wyniku podjętej decyzji w wyborze inwestycji. Wraz z deklaracją J. K. złożył pisemne oświadczenie, że zostały mu doręczone warunki ubezpieczenia, regulamin funduszu (...) oraz tabela opłat i limitów do ubezpieczenia grupowego na życie i dożycie z (...) oraz, że został poinformowany i akceptuje, iż produkt ma formę prawną grupowego ubezpieczenia na życie i dożycie z Ubezpieczeniowym Funduszem Kapitałowym, 100% składki jednorazowej chronione jest na koniec okresu ubezpieczenia, wartość rachunku udziałów może ulegać znacznym wahaniom ze względu na wycenę instrumentów finansowych wchodzących w jego skład, w szczególności może być znacząco niższa niż wartość wpłaconej składki jednorazowej, z produktem wiąże się ryzyko wynikające z możliwości niewywiązania się przez emitenta instrumentów finansowych wchodzących w skład produktu z wynikających z nich należności, że produkt ma charakter długo terminowy, a okres ubezpieczenia trwa 15 lat, że rezygnacja z ubezpieczenia po czwartym dniu roboczym po zakończeniu subskrypcji wiąże się z koniecznością poniesienia kosztów określonych w tabeli opłat i limitów. W ramach zawartej umowy powoda obowiązywał wykorzystywany przez stronę pozwaną w związku z wykonywana działalnością ubezpieczeniową wzorzec umowy.

Dowód: zeznania powoda – k. 170-173, ogólne warunki ubezpieczenia – k. 20-27; tabela opłat i limitów – k. 28-29; regulamin Funduszu (...) – k. 30-31; deklaracja przystąpienia do ubezpieczenia – k. 95-96; certyfikat – k.32; terminarz opłacania kolejnych składek bieżących – k. 33-35.

Zgodnie z treścią par. 3 warunków ubezpieczenia przedmiot ubezpieczenia stanowiło życie ubezpieczonego. Zakres ubezpieczenia obejmował: 1) śmierć ubezpieczonego w okresie ubezpieczenia; 2) dożycie przez ubezpieczonego ostatniego dnia okresu ubezpieczenia. W przypadku śmierci ubezpieczonego w okresie ubezpieczenia Towarzystwo Ubezpieczeń było zobligowane dokonać wypłaty świadczenia ubezpieczeniowego, o którym mowa w par. 15 pkt. 1 warunków ubezpieczenia. W przypadku dożycia przez ubezpieczonego ostatniego dnia okresu ubezpieczenia pozwane Towarzystwo miało wypłacić świadczenie ubezpieczeniowe, o którym mowa w par. 15 pkt. 2. W przypadku złożenia dyspozycji całkowitej wypłaty wartości wykupu lub rezygnacji w okresie ubezpieczenia Towarzystwo Ubezpieczeń zobowiązało się do wypłaty ubezpieczonemu wartości wykupu, o której mowa w par. 18. Wartość wykupu na gruncie par. 3 pkt. 43 stanowiło zaś kwotę wypłacaną przez Towarzystwo Ubezpieczeń na zasadach określonych par. 18. W treści par. 10 warunków ubezpieczenia wskazano zaś, iż ochrona ubezpieczeniowa stosunku do ubezpieczonego kończy się w dniu zaistnienia pierwszej z następujących okoliczności: 1) śmierci ubezpieczonego; 2) otrzymania przez jednostkę obsługującą ubezpieczenie dyspozycji całkowitej wypłaty wartości wykupu przekazanej za pośrednictwem ubezpieczającego; 3) bezskutecznego upływu okresu prolongaty; 4) dożycia przez ubezpieczonego ostatniego dnia okresu ubezpieczenia; 5) likwidacji funduszu.

W sytuacji zaś gdy w terminie płatności składki bieżącej zidentyfikowano brak wpłaty na poczet kolejnej składki bieżącej bądź wpłatę na poczet kolejnej składki bieżącej dokonaną w wysokości mniejszej, niż wysokość składki bieżącej określonej w deklaracji o przystąpieniu i potwierdzonej w certyfikacie lub harmonogramie pozwany zobowiązał się do wezwania ubezpieczającego do zapłaty składki bieżącej i poinformowania ubezpieczonego w formie pisemnej lub w inny sposób, na który osoba ta wyraziła zgodę, o brakujących środkach, wskazując okres prolongaty z podaniem do wiadomości skutków braku zapłaty składki bieżącej w wyznaczonym terminie, o którym mowa w par. 10 ust. 1 pkt. 3 i par. 10 ust. 3 tej umowy.

Okres prolongaty, na gruncie par. 2 ust. 21 stanowi dodatkowy okres 12 dni roboczych na dokonanie wpłaty kolejnej składki bieżącej i rozpoczyna się w pierwszym dniu miesiąca polisowego, za który nie została opłacona składka bieżąca, nie wcześniej jednak niż od daty doręczenia ubezpieczającemu wezwania do zapłaty tej składki. W przypadku zaś bezskutecznego upływu okresu prolongaty strona pozwana zobowiązana była do zapłaty ubezpieczonemu powodowi całkowitej wartości wykupu, zgodnie z postanowieniami par. 18, przy czym wartość rachunku udziałów miała zostać ustalona według wartości udziału jednostkowego z trzeciego dnia wyceny po zakończeniu okresu prolongaty.

Dowód: ogólne warunki ubezpieczenia – k. 20-27.

Zgodnie z par. 9 warunków ubezpieczenia, ubezpieczony może rezygnować z ochrony ubezpieczeniowej w każdym czasie, składając oświadczenie woli w formie pisemnej. W okresie ubezpieczenia ubezpieczony może zrezygnować z ubezpieczenia poprzez złożenie za pośrednictwem ubezpieczającego dyspozycji wypłaty wartości wykupu realizowanej przez Towarzystwo Ubezpieczeń, zgodnie z postanowieniami par. 18. Za datę rezygnacji przyjmuje się datę otrzymania przez jednostkę obsługującą ubezpieczenie pisemnej dyspozycji wypłaty wartości wykupu. Ubezpieczający przekazuje dyspozycję wypłaty wartości wykupu do jednostki obsługującej ubezpieczenie niezwłocznie, nie później niż 3. dnia roboczego po jej otrzymaniu od ubezpieczonego.

Dowód: ogólne warunki ubezpieczenia – k. 20-27.

Powód nie uiścił bieżącej składki za miesiąc maj 2015 r. z tytułu przysługującej mu ochrony ubezpieczeniowej, co było konsekwencją niewykonania przez (...) dyspozycji zlecenia stałego dotyczącego comiesięcznego przekazywania składki na rachunek bankowy pozwanego.

Dowód: reklamacja – k. 38; odpowiedź (...) – k. 39.

Pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. pozwane Towarzystwo zawiadomiło powoda, iż ochrona ubezpieczeniowa z tytułu umowy ubezpieczenia grupowego wygasła z bezskutecznym upływem okresu prolongaty.

Dowód: pismo – k. 36.

Przez kilka następnych miesięcy powód uiszczał zaległe składki oraz dalsze według harmonogramu spłat, które zostały zwrócone przez pozwanego (okoliczność bezsporna, zwrot tych kwot został potwierdzony w piśmie powoda z 29 kwietnia 2022 r. k. 328).

Powyższy stan faktyczny tut. Sąd ustalił na podstawie okoliczności między stronami bezspornych, jak również złożonych do akt sprawy dokumentów które nie były kwestionowane. Sporna była okoliczność doręczenia powodowi wezwania do zapłaty składki bieżącej, ponieważ to pozwany wywodził z niej skutki prawne to powinien ją wykazać i nie sprostał ciężarowi dowodu w tym zakresie.

Sąd dał wiarę zeznaniom powoda w charakterze strony, jednakże miały one charakter posiłkowy i nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto Sąd dał wiarę pisemnym zeznaniom świadka G. C. (k. 357-362), uznając je za spójne, logiczne oraz korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, jednakże stwierdzić wypadnie iż ich przedmiot nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na oddalenie z uwagi na jego przedwczesność.

W pierwszej kolejności wypadnie wskazać, iż po myśli art. 386 § 6 k.p.c. ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wiąże zarówno sąd, któremu sprawa została przekazana, jak i sąd drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W konsekwencji Sąd I instancji jest związany wykładnią zawartą w uzasadnieniu wyroku Sądu apelacyjnego z dnia 26 października 2020 r., iż nie sposób przyjąć, że doszło do rozwiązania umowy wskutek wniesienia pozwu przez powoda. Jednocześnie Sąd Apelacyjny nie podważył ustaleń, iż także rozwiązanie umowy przez pozwane Towarzystwo było nieskuteczne, a to wskutek nie dochowania warunku z par. 10 pkt 10 OWU, zaś w toku ponownie przeprowadzonego postępowania Towarzystwo także nie wykazało tej okoliczności – powoływanie się na nikłe prawdopodobieństwo niedoręczenia powodowi pisma, przy uwzględnieniu okoliczności, iż pozwany jest profesjonalistą a skutki jakie są związane z jego doręczeniem wywierają znaczny wpływ na majątek konsumenta nie sposób uznać za wystarczające. Wobec powyższego nie sposób przyjąć, iż doszło do rozwiązania umowy w związku z upływem okresu prolongaty. Warunkiem skutecznego rozpoczęcia biegu tego okresu było uprzednie prawidłowe, zgodne z postanowieniami umowy oaz przepisami prawa wezwanie powoda do uiszczenia zaległej składki. Z materiału dowodowego nie wynika jednak, aby takie wezwanie zostało powodowi skutecznie doręczone. W konsekwencji nie można przyjąć, aby rozpoczął się bieg terminu, którego upływ mógłby skutkować wygaśnięciem ochrony ubezpieczeniowej.

W konsekwencji wypadnie stwierdzić, iż przy związaniu oceną Sadu II instancji i po przeprowadzeniu całego wnioskowanego przez strony postepowania dowodowego brak jest podstaw do stwierdzenia, iż doszło do skutecznego rozwiązania przedmiotowej umowy. Pozwana nie wykazała spełnienia przesłanki z par. 10 pkt 10 OWU, zaś powód nie wskazywał nawet na spełnienie przezeń przesłanek z par 8 czy 9 OWU. W związku z powyższym skoro nie doszło do skutecznego rozwiązania stosunku prawnego, roszczenia powoda o zwrot wszystkich uiszczonych składek należy uznać za przedwczesne, bowiem umowa nadal trwa i brak jest podstaw do jakiegokolwiek żądania zapłaty przez powoda na jej podstawie. Żądanie takie mogłoby ostać skutecznie podniesione dopiero po ustaniu przedmiotowego stosunku umownego oraz dokonaniu ostatecznego rozliczenia stron zgodnego z postanowieniami umowy, wtedy też zaktualizowałaby się konieczność oceny postanowień OWU dotyczących ustalania sposobu wartości wykupu pod katem abuzywności na co wskazywał powód.

Z przedłożonych do akt sprawy dokumentów nie wynika także, aby doszło do skutecznej wypłaty kwoty 7.017,65 zł tytułem wartości wykupu. Oprócz oświadczenia strony pozwanej o dokonaniu wpłaty brak jest żadnego obiektywnego i weryfikowanego dowodu potwierdzającego faktyczne przekazanie środków powodowi. Stąd samo twierdzenie, niepoparte stosownym materiałem dowodowym, nie może zostać uznane za wystarczające do przyjęcia, iż świadczenie zostało spełnione. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, iż doszło do skutecznego rozliczenia stron, co dodatkowo potwierdza, że stosunek umowny między stronami nie został definitywnie zakończony ani rozliczony.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić wypadnie, iż nierozwiązana umowa oznacza konieczność dalszego uwzględniania wyniku inwestycyjnego, który zgodnie z jej konstrukcją wpływa na wartość świadczeń. Po drugie, aktualizacji podlega kwestia ewentualnego gwarantowanego zwrotu składek, którego zakres i zasady wykonania uzależnione są od trwania stosunku umownego oraz spełnienia warunków w nim przewidzianych. Po trzecie, otwarta pozostaje kwestia nieuiszczonych składek, w odniesieniu do której tut. Sąd zauważa, iż nie sposób przypisać powodowi winę za brak skutecznego ich opłacania, skoro z ustalonego stanu faktycznego wynika, że podejmował próby wywiązania się z tego obowiązku, jednak dokonywane wpłaty były wbrew łączącej strony umowie zwracane przez pozwane Towarzystwo. W zaistniałych okolicznościach bezzasadnym jest obciążanie powoda negatywnymi konsekwencjami działań bądź zaniechań leżących po stronie pozwanego, jednocześnie nie sposób podzielić jego argumentacji, iż skoro pozwana bezpodstawnie rozwiązała umowę to należy mu się zwrot wszystkich zainwestowanych składek. Jeśli bowiem pozwana rozwiązała umowę bezpodstawnie to uczyniła to nieskutecznie, a jeśli jej działanie wywołało uszczerbek majątkowy po stronie powoda to ten winien go wykazać – wobec dalszego trwania umowy nie sposób przyjąć, iż jest nim wartość poczynionych przezeń wpłat z jej tytułu.

W odniesieniu do kosztów procesu tut. Sąd, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu na zasadzie słuszności. Chociaż powództwo podlegało oddaleniu, nie sposób przyjąć, że jego wytoczenie nie doprowadziło do ochrony praw powoda. Przeciwnie, wszczęcie niniejszego postępowania doprowadziło do przesłankowego ustalenia, iż przedmiotowa umowa nadal pozostaje w mocy. Obciążenie konsumenta kosztami postępowania w którym jego roszczenie zostało oddalone wskutek ustalenia, iż pozwany nieprawidłowo wykonywał obowiązki umowne byłoby sprzeczne z poczuciem sprawiedliwości, prowadziłoby do uprzywilejowania nielojalnego przedsiębiorcy w stosunku do konsumenta. Co więcej, zgodnie z okresem obowiązywania przedmiotowej umowy, za dwa lata dojdzie do zwrotu kwoty gwarantowanej, obejmującej wartość uiszczonych składek. Stąd cel ekonomiczny, który przyświecał powodowi przy wytoczeniu powództwa (tj. odzyskanie wpłaconych środków) zostanie finalnie osiągnięty przewidzianym w treści umowy terminie, o ile wcześniej nie dojdzie do jej skutecznego rozwiązania.

Z tych względów tut. Sąd orzekł jak w pkt. II argumentowanego wyroku.

sędzia Piotr Królikowski