Wyrok z 4 grudnia 2025, sygn. I C 495/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska

Protokolant: Sekretarz sądowy Karolina Stańczuk

po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. w Warszawie na rozprawie

sprawy z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko A. W.

o zapłatę

I.  zasądza od A. W. na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 106.755,52 zł (sto sześć tysięcy siedemset pięćdziesiąt pięć złotych pięćdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od A. W. na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (...) (...) S.A. z siedzibą w W. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 10.755 zł (dziesięć tysięcy siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska

Sygn. akt I C 495/24

UZASADNIENIE

Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji (...)S.A. (zwane dalej także: Przedsiębiorstwem) w dniu 20 listopada 2023 r. wniosło pozew przeciwko A. W. o zapłatę kwoty 106.755,52 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty. Nadto, powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powód wskazał, że zawarł ze Wspólnotą Mieszkaniową (...) w W. umowę nr (...) o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Wspólnota nie regulowała swoich zobowiązań wobec powoda, który w tej sytuacji inicjował przeciwko Wspólnocie postępowania sądowe o zapłatę, uzyskując orzeczenia zasądzające na jego rzecz określone kwoty od Wspólnoty, w tym tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powód domaga się zapłaty od pozwanego, jako członka Wspólnoty, w części odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości wspólnej, to jest 944/1000, należności wynikających z:

- postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt I C 757/15, w zakresie kwoty 10.054 zł zasądzonej na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów procesu (powód dochodzi od pozwanego 9.490,98 zł),

- wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 12 grudnia 2016 r., sygn. akt I C 757/15, w zakresie zasądzonej na rzecz powoda kwoty 128.720,22 zł (z czego do zapłaty pozostało 59.523,92 zł, a powód dochodzi od pozwanego 56.190,58 zł),

- nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
8 grudnia 2020 r., sygn. akt I Nc 3378/20, w zakresie kwoty 14.004,84 zł zasądzonej tytułem należności głównej oraz kwoty 3.167 zł zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu (powód dochodzi od pozwanego odpowiednio 13.220,57 zł i 2 .989,65 zł),

a także:

- 120 zł tytułem kosztów klauzuli wykonalności w sprawie I C 757/15 (powód dochodzi od pozwanego 113,28 zł),

- 1.350 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznanych w sprawie Km (...) (powód dochodzi od pozwanego 1.274,40 zł),

- 900 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznanych w sprawie Km (...) (powód dochodzi od pozwanego 849,60 zł),

- 22.948,71 zł jako kwoty wynikającej z noty odsetkowej nr (...) (powód dochodzi od pozwanego 21.663,58 zł),

- 120 zł tytułem kosztów klauzuli wykonalności w sprawie I (...) (powód dochodzi od pozwanego 113,28 zł),

- 900 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznanych w sprawie Km (...) (powód dochodzi od pozwanego 849,60 zł).

Powód zaznaczył, że postępowania egzekucyjne okazały się bezskuteczne, co oznacza, że pozwana Wspólnota jest niewypłacalna w rozumieniu art. 33 ¹ § 2 k.c. Jako podstawę prawną wywiedzionego roszczenia powód wskazał art. 17 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r o własności lokali w zw. z art. 33 ¹ k.c. Wezwanie do zapłaty z 9 maja 2023 r. zostało doręczone pozwanemu 1 czerwca 2023 r., a wyznaczony termin do zapłaty upłynął 15 czerwca 2023 r.

(pozew – k. 3-9, pismo z 14.05.2024 r. – k. 82)

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.

Pozwany zakwestionował wysokość zadłużenia Wspólnoty wobec powoda, wskazując, że powód nie przedstawił sposobu zaliczenia wpłat dokonanych w dniach: 9 marca 2018 r., 17 września 2018 r. i 3 marca 2023 r. Pozwany podniósł dalej, że nieprawidłowe są wyliczenia powoda w zakresie wysokości pozostałej do zapłaty kwoty tytułem należności głównej zasądzonej w sprawie I C 757/15 - skoro bowiem na poczet należności głównej została uiszczona łącznie kwota 84.243,80 zł, to pozostała do zapłaty należność w wysokości jedynie 44.476,42 zł, a nie 59.523,92 zł jak wskazał powód.

Pozwany podniósł też zarzut przedawnienia. Pozwany wskazał w tym kontekście, że niewypłacalność Wspólnoty datować należy od kwietnia 2018 r., zaznaczając, że niewypłacalnością nie jest jej stwierdzenie przez komornika, lecz stan prowadzący do bezskuteczności egzekucji. Niezależnie od tego, pozwany stanął na stanowisku, że odpowiedzialność członka wspólnoty mieszkaniowej wobec wierzyciela wspólnoty ma charakter solidarny, a nie subsydiarny w stosunku do odpowiedzialności wspólnoty, bowiem art. 17 ustawy o własności lokali jest przepisem szczególnym wobec art. 33 ^{( 1)} § 2 k.c. Niewypłacalność Wspólnoty Mieszkaniowej (...) nie była zatem warunkiem wystąpienia z roszczeniem przeciwko pozwanemu. Skoro zaś zobowiązania pozwanego powstały w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 28 sierpnia 2020 r., to w dniu wytoczenia pozwu upłynął już termin przedawnienia.

(odpowiedź na pozew – k. 85-87)

W replice z dnia 2 stycznia 2025 r. powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko, w tym w zakresie subsydiarnego, a nie solidarnego, charakteru odpowiedzialności pozwanego za zobowiązania Wspólnoty. Pozwany zaprzeczył też, aby Wspólnota była niewypłacalna od kwietnia 2018 r. Wskazał, że dopiero w postępowaniach egzekucyjnych Km (...) oraz Km (...) wykazano w sposób obiektywny zaistnienie przesłanki niewypłacalności w 2020 r., zaś do tego czasu należności na rzecz powoda nie były regulowane z uwagi na brak woli i chęci zapłaty. Zarzut przedawnienia jest, zdaniem powoda nietrafny. Roszczenie dochodzone w niniejszym postępowaniu wynika bowiem z tytułów wykonawczych, a ponadto bieg przedawnienia został przerwany wskutek wszczęcia postępowań egzekucyjnych. Nadto, w stosunku do pozwanego termin przedawnienia rozpoczął bieg dopiero w momencie powstania jego odpowiedzialności za dług Wspólnoty, czyli w 2020 r.

Co się tyczy wysokości dochodzonego roszczenia, powód wyjaśnił, w jaki sposób rozliczone zostały wpłaty z: 9 marca 2018 r., 17 września 2018 r. oraz 3 marca 2023 r., zwracając uwagę na fakt, że w tytułach przelewów nie określono, które z roszczeń mają być zaspokojone.

(replika powoda – k. 99-101)

W duplice z dnia 21 lutego 2025 r. pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, w tym twierdzenie, że Wspólnota była niewypłacalna od 2018 r., gdyż od tego czasu to inne podmioty zaczęły regulować jej zobowiązania. Pozwany zaprzeczył dokonaniu wpłat przez Wspólnotę w dniach 3 i 29 marca 2023 r., wskazując że dokonała ich (...) sp. z o.o., najemca lokalu pozwanego. Podobnie wpłaty z 9 maja 2018 r. i 18 października 2018 r. zostały dokonane przez (...) sp. j., a nie przez Wspólnotę. Pozwany wskazał też, że zobowiązania z tytułu dostawy wody ulegają przedawnieniu z upływem dwóch lat. Nawet zaś jeśli termin przedawnienia wynosiłby 3 lata, to w obliczu niewypłacalności Wspólnoty, która zaistniała już w 2018 r., roszczenie powoda względem pozwanego przedawniło się z końcem 2021 r.

(duplika pozwanego – k. 119-121v)

W piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2025 r. powód podkreślił, że sprawa dotyczy należności zasądzonych w wyroku z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie I C 757/15 oraz stwierdzonych nakazem zapłaty z dnia 8 grudnia 2020 r. w sprawie I Nc 3378/20, zatem wpłaty dokonane przed rzeczonymi orzeczeniami nie mają w tej sprawie znaczenia, należało to podnosić w postępowaniach I C 757/15 i I Nc 3378/20. Powód wyjaśnił dalej, że dostarcza w sposób ciągły wodę i odprowadza ścieki z nieruchomości przy ul. (...) i z tytułu świadczonych usług wystawił wiele innych faktur, które pozostają poza zakresem tego postępowania. Powód przedstawił przy tym sposób zaliczenia poszczególnych wpłat dokonanych na jego rzecz, w tym na poczet innych należności niż objęte przedmiotem tego postępowania.

(pismo powoda z 08.04.2025 r. – k. 128-130v)

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

W dniu 3 stycznia 2005 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji (...) S.A. zawarło ze Wspólnotą Mieszkaniową (...)w W. umowę nr (...), której przedmiotem było odpłatne dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków.

(okoliczność bezsporna, nadto: Umowa – k. 20-22v)

Większościowym właścicielem we Wspólnocie jest A. W., któremu przysługuje udział w wysokości 944/1000 w nieruchomości wspólnej.

(okoliczność bezsporna, nadto: treść księgi wieczystej nr (...), stan z dnia 20 listopada 2023 r. – k. 36-56)

Wspólnota Mieszkaniowa (...)co najmniej od 2005 r. boryka się z problemami finansowymi. Należności na rzecz dostawców mediów nagminnie nie były regulowane w terminie, co było wynikiem braku uiszczania przez właścicieli lokali opłat eksploatacyjnych. W efekcie, na przestrzeni lat zdarzało się, że do nieruchomości nie było dostarczane ciepło lub prąd i nie były odbierane śmieci. Niektórzy właściciele lokali oraz najemcy lokali zaczęli w pewnym momencie dokonywać wpłat bezpośrednio na rzecz wierzycieli Wspólnoty, aby zapobiec odcięciu mediów w części wspólnych.

(okoliczności bezsporne, nadto: zeznania świadków E. K., M. Ż., M. K., J. C.i E. T.– protokół rozprawy z 03.06.2025 r. min. 00:30:31 i n. /k. 147v-150v/, częściowo zeznania powoda – protokół rozprawy z 04.11.2025 r. min 00:02:33 i n. /k. 154-157/)

Pozwem z dnia 21 maja 2015 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji (...) S.A. wniosło o zasądzenie od ww. Wspólnoty kwoty 128.720,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi, tytułem należności wynikających z faktur VAT, z których najwcześniejsza wystawiona była 9 maja 2013 r., a najpóźniejsza 6 lutego 2015 r. W dniu 12 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok w sprawie I C 757/15, uwzględniający powództwo w całości. Sąd zasądził od Wspólnoty Mieszkaniowej na rzecz powodowego Przedsiębiorstwa kwotę główną 128.720,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwot:

- 2 015,52 zł od dnia 1 czerwca 2013 r.,

- 7 065,28 zł od dnia 29 czerwca 2013 r.,

- 4 897,52 zł od dnia 1 sierpnia 2013 r.,

- 4 897,52 zł od dnia 31 sierpnia 2013 r.,

- 26 345,68 zł od dnia 4 października 2013 r.,

- 4 977,80 zł od dnia 30 października 2013 r.,

- 5 161,32 zł od dnia 30 listopada 2013 r.,

- 4 702,52 zł od dnia 26 kwietnia 2014 r.,

- 4 931,93 zł od dnia 31 maja 2014 r.,

- 11 813,69 zł od dnia 1 lipca 2014 r.,

- 5 390,71 zł od dnia 29 lipca 2014 r.,

- 5 677,45 zł od dnia 30 sierpnia 2014 r.,

- 16 149,20 zł od dnia 2 października 2014 r.,

- 5 734,80 zł od dnia 31 października 2014 r.,

- 5 849,50 zł od dnia 5 grudnia 2014 r.,

- 4 771,35 zł od dnia 30 grudnia 2014 r.,

- 5 574,23 zł od dnia 3 lutego 2015 r.,

- 2 764,18 zł od dnia 28 lutego 2014 r.

do dnia zapłaty. Wyrok ten uprawomocnił się w zasadzie już z dniem 18 stycznia 2017 r., przy czym dopiero 16 marca 2018 r. odrzucona została apelacja Wspólnoty Mieszkaniowej, a następnie 29 sierpnia 2018 r. odrzucone zostało zażalenie wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową na powyższe postanowienie. Z kolei 14 listopada 2018 r. odrzucone zostało zażalenie na postanowienie z 29 sierpnia 2018 r., a 11 lutego 2019 r. odrzucono zażalenie na postanowienie z 14 listopada 2018 r.

Postanowieniem z 4 czerwca 2019 r. Referendarz Sądowy zasądził od Wspólnoty Mieszkaniowej na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (...) S.A. kwotę 10.054 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w sprawie I C 757/15.

W dniu 21 stycznia 2020 r. nadano klauzulę wykonalności na ww. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2016 r., zaś w dniu 28 stycznia 2021 r. na postanowienie z 4 czerwca 2019 r., w obu wypadkach wskazując jako koszty postępowania klauzulowego należne wierzycielowi od dłużnika po 120 zł.

(okoliczności bezsporne, nadto: pozew z 21.05.2015 r. – k. 131-134, wyrok z 12.12.2016 r. – k. 26-27, postanowienie z 04.06.2019 r. – k. 25, klauzule wykonalności – k. 25v, k. 27; data prawomocności wyroku znana Sądowi z urzędu)

Na wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (...) S.A. z 7 lutego 2020 r. wszczęte zostało przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej postępowanie egzekucyjne co do należności głównej zasądzonej wyrokiem z 12 grudnia 2016 r. w sprawie I C 757/15 w zakresie kwoty 61.531,41 zł, odsetek w łącznej kwocie 22.948,71 zł wskazanych w nocie odsetkowej (...), naliczonych od należności głównych, oraz kosztów postępowania klauzulowego w wysokości 120 zł. Postępowanie egzekucyjne było prowadzone pod sygn. akt Km (...), zakończyło się ono postanowieniem z 27 października 2020 r. o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Na rzecz wierzyciela przyznano koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym w wysokości 1.350 zł. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 20 listopada 2020 r.

Na wniosek powodowego Przedsiębiorstwa prowadzone było także postępowanie egzekucyjne co do należności opiewającej na 10.054 zł z tytułu kosztów procesu w sprawie I C 757/15 zasądzonej postanowieniem z 4 czerwca 2019 r. Postępowanie prowadzono pod sygn. akt Km (...), zakończyło się ono wydaniem postanowienia z 6 września 2023 r. o umorzeniu wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (...)S.A. przyznano koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym w wysokości 900 zł. Postanowienie to uprawomocniło się najpóźniej z dniem 26 września 2023 r.

(okoliczności bezsporne, nadto: wniosek z 07.02.2020 r. o wszczęcie egzekucji – k. 32-33, nota odsetkowa – k. 31, postanowienie Komornika z 06.09.2023 r. w sprawie Km (...) – k. 24-24v, postanowienie Komornika z 27.10.2020 r. w sprawie Km (...) – k. 27v-28)

W dniu 8 grudnia 2020 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji (...)S.A. uzyskało nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym wydany w sprawie
I Nc 3378/20 przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, którym nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej, aby zapłaciła na rzecz powoda 14.004,84 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 6.118,68 zł od dnia 30 czerwca 2020 r., od kwoty 2.629,84 zł od dnia 29 lipca 2020 r., od kwoty 2.222,64 zł od dnia 1 sierpnia 2020 r., od kwoty 3.033,68 zł od dnia 28 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 3.167 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Opisany wyżej nakaz uprawomocnił się z dniem 13 stycznia 2021 r. W dniu 2 czerwca 2021 r. nadana została na ww. nakaz klauzula wykonalności, koszty postępowania klauzulowego należne wierzycielowi od dłużnika określono na 120 zł.

(okoliczność bezsporna, nadto: nakaz zapłaty z klauzulą – k. 35-35v)

Na podstawie powyższego tytułu wykonawczego z wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (...)S.A. toczyło się z udziałem Wspólnoty Mieszkaniowej jako dłużnika postępowanie egzekucyjne o sygn. akt Km (...) zakończone postanowieniem z 30 maja 2022 r. o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Wierzycielowi przyznane zostały koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym w wysokości 900 zł. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 18 czerwca 2022 r.

(okoliczności bezsporne, nadto: postanowienie Komornika z 30.05.2022 r. w sprawie Km (...)/21 – k. 34)

Na poczet należności głównej zasądzonej na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (...) S.A. w sprawie I C 757/15 wyrokiem z 12 grudnia 2016 r. powód zaliczył:

- 6 wpłat po 10.000 zł dokonanych w dniach: 19 kwietnia 2017 r., 19 maja 2017 r., 8 czerwca 2017 r., 3 lipca 2017 r., 12 września 2017 r. i 30 października 2017 r. z tytułem przelewu „Opłata za wodę Wspólnota Mieszkaniowa (...) (…) A. W. (…)”,

- kwotę 1.689,62 zł z wpłaty w wysokości 16.737,12 zł z dnia 22 czerwca 2017 r. od (...), (...) sp. j. z tytułem przelewu „ZAPŁATA ZA ZUŻYCIE WODY NA (...). (...) SPÓŁKA JAWNA (…)”,

- kwotę 456,66 zł uiszczoną 23 czerwca 2017 r. z tytułem przelewu „(...) (...) (…) (...) (…)”,

- kwotę 5.016,70 zł z wpłaty w wysokości 18.000 zł z dnia 9 marca 2018 r. z tytułem przelewu „SPŁATA ZALEGŁOŚCI – Zużycie wody wg Noty księgowej nr 2.3 – (...) – Wspólnota (...). (...) SP J (…)”,

- kwotę 1.387,33 zł z wpłaty w wysokości 1.664,30 zł z dnia 3 marca 2023 r. z tytułem przelewu „ZUŻYCIE WODY WSPÓLNOTA MIESZKANIOWA (...) (…) (...) SPÓŁKA Z O.O. (…) Wspólnota Mieszkaniowa (...)”,

- kwotę 620,16 zł uiszczoną w dniu 29 marca 2023 r. z tytułem przelewu „Zużycie Wody Wspólnota (...) (…) dotyczy faktury (...) SPÓŁKA Z O.O. (…)Wspólnota Mieszkaniowa (...)”.

Wobec powyższego, z pierwotnie zasądzonej w sprawie I C 757/15 należności głównej w wysokości 128.720,22 zł do zapłaty pozostało 59.523,92 zł. Nadto, do zapłaty pozostają zaległe odsetki naliczone od poszczególnych należności cząstkowych składających się na kwotę główną zasądzoną w sprawie I C 757/15, opiewające na łączną kwotę 22.948,71 zł. Co się tyczy kwot zasądzonych w sprawie I C 757/15 tytułem kosztów procesu, postępowania klauzulowego i kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym w sprawach Km (...) i Km (...), należność do zapłaty opiewa na 12.424 zł (10.054 zł + 120 zł + 1.350 zł + 900 zł).

Należność główna zasądzona w sprawie I Nc 3378/20 nakazem zapłaty z 8 grudnia 2020 r. w kwocie 14.004,84 zł nie została zaspokojona w żadnej części, podobnie jak przyznane ww. nakazem koszty procesu w kwocie 3.167 zł oraz koszty postępowania klauzulowego w wysokości 120 zł i koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie Km 1153/21 w wysokości 900 zł.

(okoliczności bezsporne bądź niezaprzeczone – k. 6v, k. 128v i n., nadto potwierdzenia transakcji – k. 59 i n.)

Pismem z 9 maja 2023 r. powodowe Przedsiębiorstwo wezwało pozwanego do zapłaty w terminie 14 dni od doręczenia pisma kwoty 124.418,37 zł jako 944/1000 ogólnej kwoty zadłużenia Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul(...) wobec powoda, opiewającego na 131.799,11 zł według stanu na dzień 9 maja 2023 r. Wezwanie doręczono pozwanemu 1 czerwca 2023 r.

(okoliczność niezaprzeczona, nadto: wezwanie z potwierdzeniem odbioru – k. 57-58)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie twierdzeń stron, których uzupełnienie stanowiły dokumenty złożone do akt sprawy przez stronę powodową oraz zeznania świadków, a w niewielkiej części także zeznania pozwanego.

Podkreślenia wymaga, zasadnicza część okoliczności, mających znaczenie dla oceny zasadności powództwa, nie była między stronami sporna. Przede wszystkim, ostatecznie nie była przez pozwanego kwestionowana prawidłowość zaliczenia przez powoda poszczególnych wpłat na poczet zadłużenia objętego przedmiotem tego postępowania. W odpowiedzi na pozew pozwany wytknął powodowi błąd matematyczny, polegający na wymienieniu kwot podlegających zaliczeniu na poczet należności głównej zasądzonej w sprawie I C 757/15 sumujących się do 84.243,80 zł - co oznaczałoby, że do zapłaty pozostałaby kwota 44.476,42 zł, a nie wskazana przez powoda 59.523,92 zł (k. 86). Powyższe zostało wyjaśnione w piśmie powoda z 8 kwietnia 2025 r., z którego wynika, że z wpłaty opiewającej na 16.737,12 zł z dnia 22 czerwca 2017 r. od (...) A, (...) sp. j. powód zaliczył na poczet należności głównej zasądzonej w sprawie I C 757/15 jedynie 1.689,62 zł, nie zaś pełną kwotę wpłaty jak – zapewne omyłkowo – wskazano w treści pozwu.

Po przedstawieniu w piśmie z 8 kwietnia 2025 r. owych szczegółowych wyliczeń, w połączeniu z wyliczeniami ujętymi w replice na odpowiedź na pozew w odniesieniu do wpłat z 9 marca 2018 r., 17 września 2018 r. i 3 marca 2023 r., co do których pozwany zarzucił w odpowiedzi na pozew, że nie zostały one przez powoda uwzględnione w wyliczeniu aktualnej wysokości zadłużenia, pozwany nie kwestionował już prawidłowości wyliczenia wysokości zadłużenia przez powoda ani też sposobu zaliczenia poszczególnych wpłat na długi Wspólnoty Mieszkaniowej.

Wypada zresztą zauważyć, że ciężar wykazania, że należności dochodzone przez powoda – których pierwotna wysokość wobec przedstawienia przez powoda orzeczeń sądowych i komornika sądowego nie budziła wątpliwości - zostały zaspokojone, a zatem, że roszczenie jest niezasadne bądź jest zasadne w niższej kwocie, spoczywał na pozwanym. Pozwany nie złożył zaś wniosków dowodowych, które nakierowane byłyby na wykazanie, że dokonane zostały na rzecz powoda wpłaty nieuwzględnione przez powoda, które powinny były zostać zaliczone na poczet należności dochodzonych w niniejszym postępowaniu. W szczególności pozwany nie wnosił o zobowiązanie podmiotów trzecich – najemców lokali w budynku przy (...) - do złożenia dokumentów księgowych potwierdzających takie wpłaty. Pozwany ograniczył się do wniosku o zobowiązanie powoda do udzielenia informacji w tym zakresie, wysnuwając przypuszczenie, że być może nie wszystkie wpłaty od podmiotów trzecich (najemców) zostały przez powoda zaliczone na poczet zaległości Wspólnoty.

Wobec powyższego, wysokość należności od Wspólnoty Mieszkaniowej (...)pozostałych do spłaty została przez Sąd ustalona zgodnie z niezaprzeczonymi ostatecznie twierdzeniami powoda, popartymi przy tym dowodami z dokumentów.

Natomiast sporne pozostało, od kiedy Wspólnota Mieszkaniowa (...) nie reguluje swoich wymagalnych zobowiązań. Zeznania świadków, dopuszczone na wniosek pozwanego, nie pozwoliły na ustalenie, kiedy Wspólnota przestała regulować wszelkie zobowiązania. Z zeznań księgowej J. C.wynikało, że Wspólnota nie uiszczała na bieżąco swoich zobowiązań co najmniej od 2006 bądź 2007 r., płatności dokonywane były nieregularnie. Natomiast żaden ze świadków nie był w stanie wskazać, od kiedy Wspólnota w ogóle zaprzestała spłaty swoich długów. Z zeznań świadków wynikało przy tym, że zarówno właściciele lokali, jak i najemcy lokali, uiszczali należności bezpośrednio na rzecz dostawców mediów, w tym na rzecz powoda. Było to zresztą w sprawie bezsporne, wskazywał na to nawet sam powód, wymieniając wpłaty zaliczone na poczet zadłużenia Wspólnoty.

Pozwany w swoich zeznaniach wskazał, że nabył udział we współwłasności nieruchomości w 2005 r. i w zasadzie od początku Wspólnota miała problemy finansowe. Pozwany stwierdził, że od czasu bankructwa firm wynajmujących lokale pod restaurację i klub, co miało miejsce w 2017 r., już żadne należności Wspólnoty nie były regulowane. W tym zakresie zeznania pozwanego są niewiarygodne. Podkreślenia wymaga, że z niezaprzeczonych twierdzeń powoda (k. 128 i n.) wynika, że wpłaty na jego rzecz były uiszczane po wskazanej w zeznaniach pozwanego dacie (2017 r.). Można zgodzić się z pozwanym tylko co do tego, że nie były to wpłaty dokonywane z rachunku Wspólnoty, a przez właścicieli lokali oraz przez podmioty trzecie, będące najprawdopodobniej kolejnymi najemcami lokali. Nie mogą być zatem zeznania pozwanego podstawą ustalenia, że po 2017 r. żadne należności Wspólnoty na rzecz powoda nie były regulowane, skoro powód odnotował wpłaty w 2018 r., 2019 r. a nawet w 2023 r. (choć nie wszystkie te wpłaty zaliczone zostały na poczet należności zasądzonych w sprawach I C 757/15 i I Nc 3378/20 oraz tytułem kosztów postępowania klauzulowego i egzekucyjnego tych należności).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powód dochodził od pozwanego zapłaty należności wynikających ze świadczenia usług dostawy wody i odprowadzania ścieków na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej (...) na podstawie umowy z 3 stycznia 2005 r., zasądzonych na rzecz powoda od ww. Wspólnoty wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 12 grudnia 2016 r. w sprawie I C 757/15 i w nakazie zapłaty wydanym przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie 8 grudnia 2020 r. w sprawie I Nc 3378/20, wraz z odsetkami za opóźnienie w zapłacie należności głównych, kosztami procesu, kosztami postępowań klauzulowych oraz kosztami zastępstwa prawnego w postępowaniach egzekucyjnych dotyczących ww. należności. Wobec bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko Wspólnocie, powodowe Przedsiębiorstwo zażądało zapłaty od pozwanego, jako członka tej Wspólnoty, powołując się na normę art. 33 ^{( 1)} § 2 k.c. - wskazało na odpowiedzialność subsydiarną pozwanego za długi Wspólnoty, ograniczoną do wysokości odpowiadającej udziałom pozwanego w nieruchomości wspólnej (944/1000).

Zgodnie z art. 33 ¹ § 2 k.c., jeżeli przepis odrębny nie stanowi inaczej, za zobowiązania jednostki, o której mowa w § 1, odpowiedzialność subsydiarną ponoszą jej członkowie; odpowiedzialność ta powstaje z chwilą, gdy jednostka organizacyjna stała się niewypłacalna. Ową jednostką, o której mowa w art. 33 ¹ § 1 k.c. jest jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, a zatem tak zwana niepełna, czy też ułomna osoba prawna. Nie budzi wątpliwości, że do kategorii tej zaliczane są wspólnoty mieszkaniowe ( vide np. uchwała Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2007 r., III CZP 65/07, Legalis). Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 232; dalej „u.w.l.”): Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.

Pozwany negował możliwość oparcia przez powoda roszczenia na normie art. 33 ¹ § 2 k.c., wskazując, że art. 17 u.w.l. stanowi tu lex specialis. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota mieszkaniowa bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu - w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości. Zdaniem pozwanego, z powyższego przepisu należy wywodzić, że odpowiedzialność członka wspólnoty mieszkaniowej za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej ma charakter solidarny ze wspólnotą mieszkaniową, a zatem że nie jest to odpowiedzialność subsydiarna uzależniona od niewypłacalności ułomnej osoby prawnej uregulowana w art. 33 ¹ § 2 k.c.

W piśmiennictwie faktycznie sporne jest, czy odpowiedzialność właścicieli lokali za zobowiązania wspólnoty ma charakter subsydiarny. Zdaniem chociażby E. Gniewka, art. 17 u.w.l. wyłącza zastosowanie art. 33 ¹ § 2 k.c., co oznacza, że odpowiedzialność członków wspólnoty za jej zobowiązania nie jest subsydiarna, ale równoległa do odpowiedzialności wspólnoty (tak E. Gniewek, Subsydiarna odpowiedzialność, s. 326). Według odmiennego poglądu odpowiedzialność członków wspólnoty mieszkaniowej ma charakter subsydiarny i powstaje dopiero w chwili niewypłacalności wspólnoty (tak R. Dziczek, Własność lokali. Komentarz, Warszawa 2008, s. 132; za: W. Borysiak /red./, Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 34, 2025).

Sąd w tym składzie opowiada się za drugim z powyższych stanowisk (tak też: wyrok Sądu Najwyższego z 28 marca 2012 r., V CSK 150/11, Legalis; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 21 października 2016 r., I ACa 722/16, Legalis; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 8 czerwca 2015 r., I ACa 384/15, Legalis).

Wypada zauważyć, że celem unormowania zawartego w art. 17 u.w.l. była ochrona właścicieli lokali przed nieograniczoną odpowiedzialnością za te zobowiązania, które dotyczą nieruchomości wspólnej. Skoro zaś wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, może mieć własny majątek to uzasadnionym jest takie rozwiązanie, że to do niej w pierwszej kolejności należy kierować swoje roszczenia związanie z nieruchomością wspólną. Dopiero brak zaspokojenia z majątku wspólnoty uzasadnia skierowanie swoich żądań do właścicieli lokali czyli członków wspólnoty, przy czym każdy z nich odpowiada tylko w takiej części jaka odpowiada jego udziałowi (tak słusznie Sąd Apelacyjny w Krakowie w przywołanym wyżej wyroku z 8 czerwca 2015 r., I ACa 384/15, Legalis).

Niezależnie od powyższych względów, nie sposób uznać, aby właściciel lokalu odpowiadał za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej solidarnie ze wspólnotą mieszkaniową, jak wywodził pozwany. Słusznie zauważa w tym kontekście R. Dziczek (Własność lokali. Komentarz wyd. VIII. WKP 2021), że ustawodawca w art. 369 k.c. wyraźnie zastrzegł, że zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. Przepis art. 17 u.w.l., ani też żaden inny przepis regulujący odpowiedzialność właściciela lokalu, nie przewiduje węzła solidarności biernej po stronie wspólnoty i jej członków za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej. Przepisem takim nie jest z pewnością art. 370 k.c., ponieważ wymaga on zaciągnięcia przez kilka podmiotów zobowiązania dotyczącego ich wspólnego mienia. Tymczasem nieruchomość wspólna nie stanowi mienia wspólnego dla wspólnoty i właścicieli lokali, lecz jedynie mienie wspólne tych ostatnich. Nadto, przepis ten odnosi się do zobowiązań zaciągniętych przez kilka osób, a więc wymaga, by były one stroną czynności prawnej o skutkach obligacyjnych, wykluczając tym samym odpowiedzialność za zobowiązanie powstałe z innych źródeł, podczas gdy zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej mogą wynikać z różnych podstaw, a zasady odpowiedzialności członków wspólnoty powinny być we wszystkich przypadkach oparte na tych samych zasadach.

Nie można też mówić tu o odpowiedzialności na zasadzie in solidum, bowiem ta dotyczy sytuacji, gdy podstawa odpowiedzialności kilku podmiotów za dane zobowiązanie wynika z różnych stosunków prawnych. Klasycznym tego przykładem jest odpowiedzialność in solidum sprawcy szkody i towarzystwa ubezpieczeniowego, które udzieliło ochrony ubezpieczeniowej w zakresie danej szkody. Dodatkowo, zauważa się w doktrynie, że w przypadku odpowiedzialności na zasadzie solidarności nieprawidłowej podstawa odpowiedzialności każdej z osób jest odrębna i w zasadzie niezależna od pozostałych (szerzej na ten temat M. Pyziak-Szafnicka, [w:] System Prawa Prywatnego, t. V pod red. E. Łętowskiej, s. 391; za: R. Dziczek, ibidem). W przypadku odpowiedzialności właściciela lokalu za zobowiązanie dotyczące nieruchomości wspólnej nie mamy do czynienia z taką sytuacją – właściciel lokalu odpowiada w istocie nie za własne zobowiązanie, a za cudzy dług, a odpowiedzialność jego uzależniona jest od możliwości przypisania odpowiedzialności samej wspólnocie - nie może istnieć bez odpowiedzialności wspólnoty.

Podsumowując, możliwość dochodzenia zapłaty od pozwanego za zobowiązania Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy (...)uzależniona była od wykazania przez powoda, że Wspólnota stała się niewypłacalna w rozumieniu art. 33 ^{( 1)} § 2 k.c. Natomiast okoliczność ta nie była między stronami sporna. Strony były zgodne co do tego, że Wspólnota Mieszkaniowa(...)według stanu na dzień zamknięcia rozprawy, a także według stanu na dzień złożenia pozwu, była niewypłacalna. Sporne było jednak, od kiedy należy datować niewypłacalność Wspólnoty. Miało to znaczenie o tyle, że pozwany podniósł zarzut przedawnienia. Zarzut ten Sąd uznał za niezasadny.

Pozwany twierdził w pismach procesowych, że Wspólnota Mieszkaniowa (...) była niewypłacalna co najmniej od kwietnia 2018 r., a na rozprawie w swoich zeznaniach stwierdził nawet, że już od 2017 r. zobowiązania przestały być regulowane w sposób definitywny. Pozwany nie zdołał jednak wykazać, że stan niewypłacalności Wspólnoty powstał przed stwierdzeniem bezskuteczności egzekucji w sprawie Km (...), co miało miejsce 27 października 2020 r. Ciężar dowodu spoczywał w tym zakresie na pozwanym, który usiłował z tego faktu wywieźć skutki prawne w postaci wykazania, że roszczenie jest w stosunku do niego przedawnione. Pozwany miał rację, wskazując, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji nie było niezbędne dla ustalenia stanu niewypłacalności Wspólnoty i nie wykluczało jednocześnie ustalenia, że ów stan niewypłacalności powstał wcześniej, przed umorzeniem postępowania egzekucyjnego Km (...) postanowieniem z 27 października 2020 r. Pozwany nie przedstawił jednak dowodów, z których wynikałoby, że stan niewypłacalności istniał już wcześniej.

Pozwany akcentował okoliczność, że od pewnego momentu to nie Wspólnota uiszczała należności na rzecz powoda, ale sami właściciele lokali oraz najemcy lokali. Powyższa okoliczność, która nie była zresztą między stronami sporna, nie przemawiała jednak za ustaleniem, że Wspólnota stała się niewypłacalna przed 2020 r. Skoro należności Wspólnoty były regulowane - choć z opóźnieniem i w niepełnej wysokości - zdaniem Sądu oznaczało to, że nie można było uznać Wspólnoty za niewypłacalną.

Przypomnieć wypada w tym miejscu, że zgodnie z art. 356 k.c.:

§ 1. Wierzyciel może żądać osobistego świadczenia dłużnika tylko wtedy, gdy to wynika z treści czynności prawnej, z ustawy albo z właściwości świadczenia.

§ 2. Jeżeli wierzytelność pieniężna jest wymagalna, wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia od osoby trzeciej, chociażby działała bez wiedzy dłużnika.

Zdaniem Sądu, powód do czasu umorzenia postępowania egzekucyjnego Km (...) w dniu 27 października 2020 r. z uwagi na nieskuteczność egzekucji w stosunku do Wspólnoty, nie miał podstaw, aby nabrać przekonania, że Wspólnota jest niewypłacalna. Póki były wpłaty, choćby nieregularne, powód miał prawo sądzić, że zaległości mogą wynikać z innych przyczyn niż niewypłacalność Wspólnoty. Nie należy do wierzyciela wspólnoty mieszkaniowej dociekanie, czy brak regularnych płatności za dostarczane usługi wynika z niewypłacalności wspólnoty, czy też np. z problemów wewnętrznych związanych z jej zarzadzaniem. W świetle brzmienia art. 356 k.c. nie można też oczekiwać, że wierzyciel będzie dążył do ustalenia, czy fakt spełniania świadczeń należnych od wspólnoty przez podmioty trzecie, wynika ze stosunków zobowiązaniowych między wspólnotą a tymi podmiotami (świadczenia spełniane np. w ramach przekazu), czy też z innych przyczyn.

Co się tyczy terminu przedawnienia, zdaniem Sądu nie ma znaczenia to, jaki był termin przedawnienia właściwy dla roszczeń powoda w stosunku do Wspólnoty z tytułu dostawy wody i odprowadzania ścieków, bowiem powód dochodzi zapłaty świadczeń stwierdzonych orzeczeniami sądowymi i komornika sądowego. Pozwany odpowiada za istniejący dług Wspólnoty Mieszkaniowej (...)w takim kształcie, jak sama Wspólnota. Skoro przedmiotem tego postępowania są należności zasądzone na rzecz powoda przez sądy, referendarza sądowego i komornika, to wszelkie zarzuty dotyczące pierwotnego źródła tych należności nie mają w sprawie znaczenia. Irrelewantne zatem było, czy dla należności z tytułu dostawy wody właściwy jest 2-letni termin przedawnienia, czy też termin 3-letni jako termin ogólny dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Jak zauważono w doktrynie, przewidziane w art. 125 k.c. wydłużenie terminu przedawnienia podyktowane jest powagą przywiązywaną przez porządek prawny do prawomocnych orzeczeń, wydawanych przez powołane do tego organy. Stwierdzenie roszczenia w takim orzeczeniu musi być traktowane jako usuwające wszelką niepewność co do zasadności tego roszczenia. Odpada jedna z przyczyn, którymi uzasadnia się wprowadzenie mechanizmu przedawnienia (por. S. Rudnicki (w:) S. Dmowski, S. Rudnicki, Komentarz do kodeksu cywilnego..., 2004, s. 281). Można powiedzieć, że następuje prawne utrwalenie roszczenia (M. Pyziak-Szafnicka [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, wyd. II, red. P. Księżak, Warszawa 2014, art. 125, Lex).

Zgodnie z art. 125 § 1 k.c. (w obecnym brzmieniu): Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd przedawnia się z upływem sześciu lat. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenie okresowe należne w przyszłości przedawnia się z upływem trzech lat.

Należy jednak wziąć pod uwagę przepis przejściowy - art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1104): Jeżeli zgodnie z ustawą zmienianą w art. 1 , w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, termin przedawnienia jest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Jeżeli jednak przedawnienie, którego bieg terminu rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nastąpiłoby przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu przedawnienia wcześniej, to przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu.

W świetle powyższego, roszczenie o zapłatę należności głównej zasądzonej na rzecz powodowego Przedsiębiorstwa wyrokiem z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie I C 757/15 przedawniało się w stosunku do Wspólnoty z upływem 6 lat od dnia wejścia w życie ww. noweli z 13 kwietnia 2018 r., co miało miejsce 9 lipca 2018 r., ze skutkiem na koniec roku kalendarzowego, czyli przedawniało się z dniem 31 grudnia 2024 r. Taki sam termin obowiązywał w odniesieniu do odsetek naliczonych od należności głównej (z wyłączeniem tylko należności przyszłych). Termin przedawnienia w stosunku do ww. roszczeń powoda nie upłynął zatem przed wniesieniem pozwu inicjującego niniejsze postępowanie. Z kolei zaś należność z tytułu zwrotu kosztów procesu zasądzona w sprawie I C 757/15 w dniu 4 czerwca 2019 r. w wysokości 10.054 zł przedawniała się z upływem 6 lat od dnia uprawomocnienia się ww. postanowienia. Postanowienie to uprawomocniło się najwcześniej z upływem dnia 8 lipca 2019 r., zatem z upływem tygodnia od doręczenia jego odpisu pozwanej w sprawie I C 757/15 Wspólnocie Mieszkaniowej. Oznacza to, że roszczenie przedawniało się najwcześniej z dniem 31 grudnia 2025 r. Także i ten termin nie upłynął do dnia złożenia pozwu w sprawie niniejszej. W odniesieniu do należności zasądzonych tytułem kosztów postępowania klauzulowego 21 stycznia 2020 r. w kwocie 120 zł, termin przedawnienia jeszcze nie upłynął. Analogicznie rzecz się ma co do kosztów postępowania klauzulowego przyznanych 28 stycznia 2021 r. również w kwocie 120 zł. Z kolei roszczenie o zapłatę kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznanych postanowieniem z 27 października 2020 r. w sprawie Km (...) w wysokości 1.350 zł - przy przyjęciu ścisłej wykładni art. 125 k.c., który to przepis wprost nie wymienia kosztów postępowania egzekucyjnego - przedawniało się z upływem 3 lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia Komornika Sądowego. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 20 listopada 2020 r., co oznacza, że termin przedawnienia upływał z końcem 2023 r., a pozew w tej sprawie został złożony przed jego upływem. Roszczenie o zapłatę tytułem kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznanych w sprawie Km (...) postanowieniem Komornika Sądowego z 6 września 2023 r. w wysokości 900 zł przedawnia się zaś dopiero z końcem 2026 r.

W odniesieniu do roszczeń zasądzonych w sprawie I Nc 3378/20 nakazem zapłaty z 8 grudnia 2020 r. tytułem należności głównej, odsetek za opóźnienie (z wyłączeniem odsetek przyszłych) oraz kosztów procesu, termin przedawnienia w stosunku do Wspólnoty upływa z końcem 2027 r. (nakaz uprawomocnił się 13 stycznia 2021 r.), podobnie jak w przypadku kosztów postępowania klauzulowego przyznanych postanowieniem z 2 czerwca 2021 r. w kwocie 120 zł. Należność z tytułu kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznana powodowi w sprawie (...) postanowieniem z 30 maja 2022 r. w kwocie 900 zł przedawniała się z końcem 2025 r., zatem także i te roszczenia nie były przedawnione w momencie złożenia pozwu w tej sprawie.

W świetle powyższego, termin przedawnienia roszczeń objętych pozwem przeciwko A. W. nie upłynął w odniesieniu do któregokolwiek z nich w stosunku do Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przed dniem 20 listopada 2023 r. (data nadania pozwu). Zbędne było zatem rozważanie, czy przed wszczęciem niniejszego postępowania doszło do przerwania biegu przedawnienia w stosunku do pozwanego na skutek wszczęcia postępowań egzekucyjnych przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (...). Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że z uwagi na subsydiarny charakter odpowiedzialności właściciela lokalu za zobowiązania wspólnoty mieszkaniowej, należałoby tu udzielić odpowiedzi twierdzącej.

Ubocznie odnieść się należało do kwestii początku biegu terminu przedawnienia w stosunku do pozwanego A. W.. Zgodnie z art. 120 § 1 k.c.: Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.

Zdaniem Sądu, jakkolwiek art. 33 ¹ § 2 k.c. wskazuje niewypłacalność ułomnej osoby prawnej jako przesłankę, od której uzależnione jest powstanie odpowiedzialności jej członków, to nie oznacza to, że początek stanu niewypłacalności stanowi jednocześnie początek stanu wymagalności roszczenia w stosunku do członka ułomnej osoby prawnej. Termin spełnienia świadczenia tytułem wykonania zobowiązania dotyczącego nieruchomości wspólnej przez członków wspólnoty nie wynika też z przepisów u.w.l. Skoro nie został taki termin oznaczony w przepisach, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, należy przyjąć, podobnie jak w przypadku odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki na gruncie art. 299 k.s.h. (vide Z. Jara /red./, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, wyd. 30, 2025), świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

W okolicznościach tej sprawy pozwany został wezwany do zapłaty dopiero pismem z 9 maja 2023 r., doręczonym mu 1 czerwca 2023 r., przy czym powód wyznaczył tam termin 14 dni do dokonania płatności, co oznacza, że roszczenie stało się wymagalne w stosunku do pozwanego z upływem 15 czerwca 2023 r. Mając na uwadze brzmienie zd. 2 przepisu art. 120 § 1 k.c. należało rozważyć, czy skierowanie do pozwanego wezwania do zapłaty dopiero w 2023 r. oznaczało podjęcie tej czynności w najwcześniej możliwym terminie. Wydaje się, że trzeba tu udzielić odpowiedzi przeczącej. Wezwanie do zapłaty powód mógł bowiem skierować do pozwanego jeszcze w 2020 r., po powzięciu wiadomości o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sprawie Km (...) z ze względu na nieskuteczność egzekucji wobec Wspólnoty. Z oczywistych względów stwierdzenie to odnosi się wyłącznie do tych roszczeń, które były już wówczas wymagalne w stosunku do Wspólnoty, zatem dotyczy to należności zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 12 grudnia 2016 r. w sprawie I C 757/15, który uprawomocnił się z dniem 18 stycznia 2017 r., należności zasądzonych w sprawie I C 757/15 postanowieniem z 4 czerwca 2019 r. tytułem kosztów procesu oraz kosztów postępowania klauzulowego przyznanych 21 stycznia 2020 r. i kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznanych postanowieniem Komornika Sądowego z 27 października 2020 r. w sprawie Km (...). Pozostałe roszczenia stały się wymagalne w stosunku do Wspólnoty Mieszkaniowej (...) później, zatem powód mógł wezwać pozwanego do zapłaty najwcześniej niezwłocznie po powzięciu o tym wiadomości, odpowiednio w 2021 r., 2022 r. i 2023 r.

Uwagi te poczynione zostały natomiast jedynie na marginesie, bowiem skoro termin przedawnienia żadnego z roszczeń objętych żądaniem pozwu do dnia jego złożenia nie upłynął w stosunku do Wspólnoty Mieszkaniowej(...), to z oczywistych względów nie mógł taki termin też upłynąć w stosunku do odpowiedzialnego subsydiarnie za dług tej Wspólnoty właściciela lokalu.

Powód dochodził od pozwanego części każdej z należności proporcjonalnie do udziału A. W. w nieruchomości wspólnej, zatem w 994/1000 części, a matematyczna prawidłowość wyliczenia kwot cząstkowych przez powoda nie była przez pozwanego kwestionowana.

Odsetki ustawowe za opóźnienie zostały zasądzone od pozwanego zgodnie z żądaniem pozwu, z uwzględnieniem brzmienia art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c., od dnia następnego po upływie 14-dniowego terminu do zapłaty wyznaczonego pozwanemu w przedsądowym wezwaniu do zapłaty.

Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w pkt. I wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. II wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., zasądzając od pozwanego na rzecz powoda 10.755 zł, w tym 5.338 zł opłaty sądowej od pozwu, 5.400 zł kosztów zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika (zgodnie z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska