Wyrok z 4 grudnia 2025, sygn. VI Ka 473/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 473/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 24 marca 2025r. w sprawie II K 532/22

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Apapelacja obrońcy oskarżonego J. H.

I. obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, z pominięciem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - w postaci:

1. wyjaśnień J. H., w zakresie w jakim Sąd uznał je za niewiarygodne, co do nieprzyznania się do zarzucanego mu czynu, uznając, że wyjaśnienia złożone przez oskarżonego stanowiły wyraz przyjętej przez niego linii obrony i pozostawały w sprzeczności z materiałem dowodowym, podczas gdy nie sposób poczynić tego rodzaju ustaleń;

2. wyjaśnień X. D., w zakresie w jakim Sąd uznał je za niewiarygodne, co do nieprzyznania się do zarzucanego mu czynu, uznając, że jego wyjaśnienia były niespójne, nielogiczne stanowiły wyraz przyjętej przez niego linii obrony, podczas gdy nie sposób poczynić tego rodzaju ustaleń;

3. zeznań świadka M. B., w zakresie w jakim Sąd uznał je za wiarygodne, iż jeden ze sprawców nosił charakterystyczny zegarek, który miał być bardzo podobny do zegarka zabezpieczonego u X. D.;

4. dokumentacji fotograficznej z miejsca kradzieży poprzez uznanie, iż potwierdzają one, iż jeden, że sprawców miał na ręce charakterystyczny zegarek, który to został ujawniony przez funkcjonariuszy policji w trakcie przeszukania osoby X. D., podczas gdy nie sposób poczynić tego rodzaju ustaleń;

5. protokołu oględzin zapisu monitoringu ze stacji paliw w D. wraz z płytą Cd poprzez uznanie, iż z zapisu monitoringu wynika, że J. H. jak i X. D. oczekiwali na stacji paliw w D. pojazdu marki X. (...) (1); J. H. zaczął pieszo uciekać ze stacji paliw, podczas gdy z zapisu monitoringu nie sposób poczynić tego rodzaju ustaleń;

6. pisemnej opinii nr (...) (badania daktyloskopijne) poprzez nieuwzględnienie, iż nie wykazały one aby w pojeździe X. (...) (1) przebywali oskarżeni, co skutkowało nietrafnym przyjęciem, że oskarżeni dopuścili się zarzucanego im czynu;

7. pisemnej opinii nr (...)-(...) (...) (badania osmologiczne) poprzez nieuwzględnienie, iż nie wykazały one aby w pojeździe X. (...) (1) przebywali oskarżeni, co skutkowało nietrafnym przyjęciem, że oskarżeni dopuścili się zarzucanego im czynu;

8. pisemnej opinii nr (...) (badania biologiczne) poprzez nieuwzględnienie, iż nie wykazały one aby w pojeździe X. (...) (1) przebywali oskarżeni, co skutkowało nietrafnym przyjęciem, że oskarżeni dopuścili się zarzucanego im czynu;

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez uznanie, że oskarżeni swoim działaniem dopuścili się zarzucanego im czynu.

Apelacja oskarżonego X. U.

1. rażące naruszenie art. 4 kpk, art. 5 par. 2 kpk oraz art. 6 kpk polegające na odstąpieniu od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka L. N., który to dowód uprzednio Sąd dopuścił a wobec jednorazowego niestawiennictwa odstąpił od przeprowadzenia tego dowodu.

2. naruszenie art. 4 kpk, art. 5 par 2 kpk, art. 6 kpk oraz 7kpk polegające na nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego oraz potwierdzających treść jego wyjaśnień takich jak:

a) brak potwierdzenia udziału oskarżonego w popełnieniu przestępstwa w postaci braku materiału biologicznego potwierdzającego jego udział w tym zdarzeniu

b) brak wizerunku oskarżonego X. D. na kamerach w miejscu postoju skradzionego pojazdu

c) zeznania pokrzywdzonego M. B. z których wynika iż nie rozpoznał on wizerunku oskarżonego X. D. a osoby które w dniu zdarzenia znajdowały się w okolicach skradzionego pojazdu w żaden sposób nie przypominają oskarżonego.

3. naruszenie art. 5 par 2 kpk polegające na rozstrzygnięciu wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego

4. naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego polegające na jego przekroczeniu poprzez przyjęcie udziału oskarżonego w kradzieży pojazdu z tego powodu iż „podobny zegarek posiada oskarżony”

5. naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego polegające na przyjęciu iż oskarżony X. D. przekroczył granice RP w sytuacji gdy brak jest potwierdzenia tej tezy przez straż graniczną 

6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu iż oskarżony działając wspólnie ze J. H. i inną nieustaloną osobą dokonali zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki X. (...) (2) nr rej (...) (...) podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego(potwierdzonych innymi dowodami) wynika iż udał się on jedynie odebrać pojazd, który znajdował się w posiadaniu nieprzesłuchanego przez Sąd Rejonowy świadka - L. N.

7. inne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy.

Z daleko idącej ostrożności procesowej podnoszę zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 rok i 4 miesiące w sytuacji gdy wobec wielokrotnie karanego za te same przestępstwa J. H. została orzeczona kara 1 rok i 6 miesięcy.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesione w obu apelacjach zarzuty nie są zasadne. W zakresie zarzutu I.1 apelacji obrońcy J. H. podnieść należy, że oskarżony ten skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, ograniczając się li tylko do złożenia oświadczenia, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Skoro nie składał on żadnych wyjaśnień, to tym samym nie sposób skutecznie zarzucać wadliwej oceny takich wyjaśnień. Jednocześnie Sąd Rejonowy w sposób zgodny z wymogami, zawartymi w art. 7 kpk ocenił wyjaśnienia X. U., co w sposób szeroki i przekonujący uzasadnił. Zbędne jest powtarzanie przedstawionej w tym zakresie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku argumentacji, stwierdzić jedynie należy, że Sąd w pełni ją aprobuje i podziela, zaś dalsze rozważania przedstawione są w tej materii poniżej. Faktem jest, że w skradzionym pojeździe nie ujawniono śladów biologicznych i osmologicznych żadnego z oskarżonych i prawdą jest, że pokrzywdzony nie rozpoznał sprawców kradzieży. Na prawdzie polega i to, że posiadanie przez jednego ze sprawców charakterystycznego zegarka, podobnego do zegarka X. U. nie stanowi dowodu, lecz jedynie poszlakę, jaka w oderwaniu od pozostałych poszlak nie stanowiłaby dowodu na sprawstwo tegoż oskarżonego (zarzuty I.3, 4, 6, 7 i 8 apelacji adw. M. P. i zarzuty 2 i 4 apelacji X. U.). Brak śladów, o jakich mowa nie wyklucza jednak sprawstwa oskarżonych, skoro mogli oni bez przeszkód ślady te ze skradzionego pojazdu usunąć. Jednocześnie za zasadny uznać należy zarzut odstąpienia od przesłuchania L. N.. Podnieść jednak w tej materii należy, że świadek ten w dniu (...). zmarł (vide wydruk z bazy PESEL, załącznik adresowy), co z oczywistych powodów uniemożliwiło jego przesłuchanie.

W zakresie pozostałych zarzutów, zawartych w obu apelacjach stwierdzić należy, co następuje. X. U. nie miał żadnego powodu, by na prośbę L. N. wypożyczyć i udostępnić mu samochód, korzystając z pomocy współoskarżonego. Wszak nic nie stało na przeszkodzie, by wypożyczenia dokonał sam L. N.. Z kolei skoro X. U. nie posiadał prawa jazdy, to mógł i powinien oznajmić to L. N., odmawiając z tego powodu jego prośbie. Niezrozumiałym było w tej sytuacji angażowanie przezeń w proceder J. H. tym bardziej, że jego znajomość z L. N. nie cechowała się większą zażyłością. Jednocześnie poza sporem jest to, że wypożyczony przez J. H. pojazd znajdował się w czasie i miejscu inkryminowanej kradzieży na terenie Niemiec. Równie bezsporny jest fakt spotkania obu oskarżonych z osoba kierującą skradzionym pojazdem na stacji paliw (...) w miejscowości D.. Zapis monitoringu wprost przy tym wskazuje, że spotkanie to nie było przypadkowe, widać bowiem, że oskarżeni kontaktują się z tymże kierowcą i dokonują oględzin pojazdu X. a następnie obaj próbują zbiec przed interweniującymi policjantami. W przypadku X. U. okoliczność ta jest bezsporna, przy czym jego relacja jest i w tym zakresie niewiarygodna. Skoro bowiem udał się on z terenu H. po odbiór wypożyczonego samochodu ze J. H., gdyż sam pojazdu prowadzić nie mógł, to jego relacja o ,,spanikowaniu” pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego. Wszak policjanci nie mogli wiedzieć, że oskarżony ten chciał pojazd ów prowadzić, skoro do zatrzymania doszło w sytuacji, jaka żadna miarą na zamiar ten nie wskazywała. Jednocześnie, skoro X. U., pomimo braku uprawnień, prowadził wypożyczony pojazd przed zjechaniem na te stację, to zbędnym było angażowanie w odbiór samochodu J. H.. Ten ostatni, co widać na zabezpieczonym nagraniu, także wyraźnie chciał uniknąć zatrzymania, do czego wszak nie miałby żadnego powodu, gdyby nie był sprawcą zarzucanej kradzieży. Jednocześnie wskazać należy, że z danych lokalizatora (...) w wypożyczonym samochodzie marki C. wynika, iż pojazd ten nie zatrzymywał się na stacji paliw przy granicy z Niemcami, bowiem przy owej stacji znajdował się on o godz. 8.17, zaś po 3 minutach był on w pobliżu miejscowości J. a po dalszych dwóch minutach obok wsi R.. Błędem ze strony Sądu Rejonowego było odstąpienie od przesłuchania obu interweniujących policjantów, uchybienie to zostało jednak konwalidowane w postepowaniu odwoławczym. W tym miejscu stwierdzić należy, że rozprawa odwoławcza, wbrew zapisom z protokołu została w dniu 30 października 2025r. przerwana, nie zaś odroczona, bo do dnia 4 grudnia 2025r. nie upłynął okres 42 dni. Spostrzeżenie to ma znaczenie w kontekście unormowań, zawartych w art. 402 § 1 kpk. Powracając do zeznań C. H. i E. K. stwierdzić należy, że są one w pełni wiarygodne. Żaden z nich nie miał interesu w składaniu nieprawdziwych, niekorzystnych dla oskarżonych zeznań, w sposób czytelny przedstawiali oni te fakty, jakie zostały przez nich zapamiętane lojalnie werbalizując to, czego już nie pamiętali. Co istotne, E. K. w dacie przesłuchania nie był już czynnym a emerytowanym policjantem. Wiarygodnie podał on, że stacja paliw, na jakiej doszło do zatrzymania oskarżonych jest miejscem spotkań złodziei samochodów. To ten (obecnie już były) funkcjonariusz przebywał w dniu zatrzymania z oskarżonymi, którzy w rozmowie z nim potwierdzili swoje sprawstwo co do zarzuconego czynu. Skoro tak, to Sąd Rejonowy ustrzegł się zarzucanego w apelacjach błędu w ustaleniach faktycznych i nie uchybił art. 5 § 2 kpk, zasadnie bowiem nie powziął żadnych w ocenianej materii wątpliwości.

Faktem jest, że nie zdołano określić, który ze sprawców dokonał fizycznego przełamania zabezpieczeń skradzionego pojazdu, co nakazuje rozważenie formy zjawiskowej popełnionego przestępstwa w odniesieniu do każdego z oskarżonych. Współsprawcą jest jednak zarówno osoba, która w porozumieniu z inną realizuje całość lub część znamion czynu zabronionego, jak i taka osoba, która wprawdzie nie wykonuje czynności odpowiadającej znamieniu czasownikowemu danego czynu zabronionego, ale której zachowanie się - uzgodnione ze wspólnikiem - stanowi istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamachu ( por.wyrok SA we Wrocławiu 2018.06.27 II AKa 87/2018 LEX nr 2567677). Zważyć należy w tym zakresie na pelna koordynację czasowo- przestrzenną wszystkich podejmowanych działań. Dotyczy to zarówno kwestii wypożyczenia samochodu marki C., przemieszczenia się nim na miejsce kradzieży, jak i działań późniejszych, mających miejsce bezpośrednio po dokonanym zaborze samochodu X.. Koordynacja ta wprost wskazuje na istnienie porozumienia przestępnego, czego dowodem są także zeznania E. K.. Wszak obaj oskarżeni potwierdzili w rozmowie z nim swoje sprawstwo co oznacza, że traktowali oni działania innych, zaangażowanych w proceder osób jak własne. Ich wkład w przestępne przedsięwzięcie był przy tym istotny. O ile bowiem po przywiezieniu sprawcy na miejsce kradzieży pozostawiliby go, nie interesując się jego późniejszymi działaniami, to możnaby skutecznie wywodzić li tylko o pomocnictwie. W realiach przedmiotowej sprawy oskarżeni- nawet w przypadku, gdyby żadnych innych ról nie pełnili- nie tylko zorganizowali niezbędny środek transportu, pozostawali na miejscu dokonanego przestępstwa, ale wracali do Polski razem z osobą kierującą skradzionym X. a także dokonywali oględzin tegoż pojazdu. Oznacza to, że istniała pomiędzy nimi więź psychiczna, obejmująca całość ustawowych znamion dokonanego czynu, zaś poszczególne działania podejmowane były w ramach uzgodnionego podziału ról. Słusznie zatem Sąd Rejonowy zastosował konstrukcję współdziałania przestępnego.

Zaskarżony wyrok wolny jest także od uchybień w zakresie wymiaru kary. Obaj oskarżeni byli w przeszłości karani co oznacza, że są oni sprawcami zdemoralizowanymi w stopniu znacznym. J. H. był karany za przestępstwa podobne na kary pozbawienia wolności, co trafnie skłoniło Sąd Rejonowy do orzeczenia wobec niego kary surowszej, aniżeli wobec współoskarżonego. Obaj zaplanowali przy tym popełnienie przestępstwa a swój plan konsekwentnie zrealizowali. Oznacza to, że działali z dużym natężeniem złej woli, co wprost przekłada się na znaczny stopień winy. Wymierzone kary, mieszczące się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia nie rażą w tej sytuacji surowością.

Wniosek

zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. H. od zarzucanego mu czynu.

1. zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego X. U.

ewentualnie

2. zmianę wyroku i orzeczenie kary 1 roku pozbawienia wolności ewentualnie

3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Podniesione w apelacjach zarzuty nie okazały się zasadne a co za tym idzie również zawarte w nich, korelujące z zarzutami wnioski zasadne nie są.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy w całości w odniesieniu do obu oskarżonych.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji jest wolny w tym zakresie od uchybień, opisanych w apelacjach i nie zawiera on również uchybień, o jakich mowa w art. 439 kpk i art. 440 kpk..

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Podstawę rozstrzygnięcia o wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowi przepis art. 624 § 1 k.p.k. Oskarżeni nie posiadają majątku, ani dochodów, orzeczone zostały wobec nich kary pozbawienia wolności a co za tym idzie uiszczenie przez nich kosztów sądowych byłoby nadmiernie uciążliwe. Z tego powodu Sąd odstąpił od obciążania ich tymi należnościami.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca, oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana