Uzasadnienie z 5 grudnia 2025, sygn. II Ka 277/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 277/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 273/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów postępowania, a przede wszystkim art. 4, 5, 7, 92 i 410 k.p.k. polegająca na nieprawidłowej analizie i ocenie dowodów, niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logiki, a także zasadą obiektywizmu, co skutkowało błędnym ustaleniem że materiał dowodowy zebrany w sprawie stanowi dostateczną podstawę do przyjęcia, że oskarżony J. N. popełnił zarzucany mu czyn, nie rozstrzygnięciu wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym na korzyść oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

3.2.

Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 170 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa na okoliczność czy sposób hodowli prowadzonej przez oskarżonego naruszał przepisy prawa, a w szczególności czy godził w życie i zdrowie zwierząt.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

3.3.

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez:

a) niesłuszne uznanie, że oskarżony J. N. dopuścił się popełnienia przestępstw opisanych w zaskarżonym wyroku pomimo, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na takie ustalenia poprzez zdyskredytowanie wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w którym wskazywał, że od wielu lat hodowla krów miała charakter wolnego chowu, a rasa tych krów była do tego przystosowana, tj. do wszelkich warunków atmosferycznych oraz miała nieograniczony dostęp do wody, jedzenia oraz w razie dużego mrozu były one zamykane w oborze;

b) uznanie, iż postępowanie oskarżonego wypełniało znamiona przestępstwa znęcania się nad zwierzętami podczas gdy Sąd I instancji wskazał, że sposób chowu bydła przez oskarżonego nie polegał na efektywnym i złośliwym dręczeniu zwierząt, nie polegało na zadawaniu im bólu i cierpienia i co najważniejsze nie wpłynęło w sposób istotny na kondycję zwierząt.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

3.4.

Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt poprzez uznanie, że przebywanie bydła w systemie otwartym – na łące o powierzchni 2,5 ha z dostępem do naturalnych źródeł wody w postaci stawu i oczek wodnych, sadzawek oraz otoczonych krzewami i drzewami liściastymi stanowiącymi osłonę gdzie zwierzęta mogły się schronić przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi dostarczając im 2 razy dziennie paszę wypełnia znamiona przestępstwa znęcania się nad zwierzętami albowiem brak osłony (wiaty) od niekorzystnych warunków atmosferycznych, paśnika i beczek z wodą stanowią formę znęcania się nad krowami, podczas gdy hodowla prowadzona przez oskarżonego miała charakter wolnego chowu, do której zwierzęta te były przyzwyczajone, a ich stan zdrowia był dobry.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja okazała się bezzasadna.

Sąd odwoławczy dokonując kontroli instancyjnej podzielił stanowisko Sądu meriti, iż na podstawie zgromadzonego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego oraz ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego, sprawstwo i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości, a zarzuty obrony w tym zakresie mają jedynie polemiczny charakter i stanowią konsekwencję subiektywnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego.

Całkowicie niezasadny okazał się zarzut obrazy przepisów postępowania tj. art. 4, 5, 7, 92 i 410 k.p.k., która daniem skarżącego miała polegać na nieprawidłowej analizie i ocenie dowodów, niezgodnej z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logiki, a także zasadą obiektywizmu, co, w opinii apelującego miało skutkować błędnym ustaleniem, że materiał dowodowy zebrany w sprawie stanowi dostateczną podstawę do przyjęcia, że oskarżony J. N. popełnił zarzucany mu czyn oraz nie rozstrzygnięciu wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym na korzyść oskarżonego.

W odniesieniu do powyższego zarzutu, w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury – elementami, które decydują o zachowaniu zasady swobodnej oceny dowodów są m.in.: ujawnienie w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) zgodnie z regułami wskazanymi w art. 2 § 2 k.p.k.; rozważenie wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.); argumentacja wyczerpująca i logiczna, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zawarta w uzasadnieniu orzeczenia (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.).

Zatem przekonanie Sądu odwoławczego, o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki:

1) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.);

2) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.);

3) jest wyczerpująco i logicznie - z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Te warunki prawidłowego zastosowania art. 7 k.p.k. zostały przez Sąd I instancji w tej sprawie spełnione i wbrew twierdzeniom apelującej, prawidłowo dokonana analiza doprowadziła Sąd Rejonowy do słusznej konstatacji, że zachowaniem swoim J. N. wypełnił znamiona przestępstwa z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (dalej: „ustawa o ochronie zwierząt”).

Sąd Rejonowy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo wykazał, że hodowane przez J. N. krowy przebywały w systemie otwartym, bez stałego dostępu do wody oraz bez osłony, a oskarżony zasadniczo tych okoliczności nie kwestionował, odmiennie oceniając jedynie ocenę takiego postępowania.

Przy czym twierdzeniom J. N. w tej kwestii jasno przeczą dyspozycje wynikające z Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach unii europejskiej z dnia 28 czerwca 2010 r.

Zgodnie z § 2 ust. 2 tego rozporządzenia, zwierzętom utrzymywanym w systemie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 – systemie otwartym, zapewnia się możliwość ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zwierzętami drapieżnymi, w szczególności przez zakrzewienie lub zadrzewienie miejsc ich utrzymywania albo przez budowę w tych miejscach niezwiązanych trwale z podłożem zadaszeń, wiat lub innych osłon chroniących przed wiatrem. Z kolei stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, zwierzęta wymienione w § 1 – bydło, dogląda się co najmniej raz dziennie, a stosownie do treści § 8 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia, bydłu zapewnia się stały dostęp do wody, a urządzenia do pojenia instaluje się w sposób zabezpieczający wodę przed wylewaniem się.

J. N., prowadząc hodowlę bydła w sposób oczywisty powyższym wymogom nie sprostał.

Z kolei zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k., nie może być stawiany łącznie z obrazą art. 7 k.p.k. a to z tego powodu, że naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 k.p.k. ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k.

W konsekwencji, stawiając uprzednio zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. obrońca winien mieć świadomość całkowitej bezzasadności zarzutu odnoszącego się do art. 5 k.p.k.

Ponadto, o naruszeniu przepisu art. 5 § 2 k.p.k. można by mówić wówczas, gdyby sąd rozstrzygający tę sprawę ustalił, że zachodzą niedające się usunąć wątpliwości i zaniechał rozstrzygnięcia ich na korzyść oskarżonego, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Odnotować przy tym należy, że obrońca nie przytoczył żadnych wątpliwości, które w tej sprawie istniały i nie rozstrzygnięto ich na korzyść J. N., zaś subiektywne wątpliwości obrońcy nie są wystarczającym powodem dla uznania zasadności naruszenia, o którym mowa w zarzucie.

Równie niezasadny okazał się zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 170 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa na okoliczność czy sposób hodowli prowadzonej przez oskarżonego naruszał przepisy prawa, a w szczególności czy godził w życie i zdrowie zwierząt.

Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego obrońcy, rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie wymagało wiedzy specjalnej z dziedziny rolnictwa, a wniosek zmierzał w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania. Nie ulega wątpliwości Sądu odwoławczego, że w istocie dokonanie ustaleń w odniesieniu do kwestii sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu znęcania się nad zwierzętami nie wymagało powoływania biegłego. Do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt, tj. przestępstwa znęcania wystarczy realizacja jednego z zachowań opisanych w art. 6 ust. 2 tej ustawy.

Tam zaś, w punkcie 10 literalnie wymieniono utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania jako postępowanie spełniające definicję znęcania się nad zwierzętami. Przy czym Sąd odwoławczy podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA w Gdańsku, zgodnie z którym za "niewłaściwe warunki", o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt należy uznać takie, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku, w tym utrzymywanie go w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa. W myśl bowiem art. 4 pkt 15 ustawy o ochronie zwierząt przez właściwe warunki bytowania zwierząt rozumieć należy zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku, a zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie zwierząt rażącym zaniedbaniem jest drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie. Niewłaściwe warunki bytowania, to nie tylko wskazane w tym przepisie przykłady, ale także brak zapewnienia zwierzętom właściwego schronienia przed chłodem i upałem, czy przetrzymywanie ich na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała. Już stworzenie określonego stanu wyczerpuje pojęcie zagrożenia, co stanowi podstawę do stwierdzenia istnienia przypadku niecierpiącego zwłoki. Stan zagrożenia nie oznacza bowiem, że nastąpi bezpośrednie, realne zagrożenie życia lub zdrowia zwierzęcia, ale że określony stan może a nie musi wywoływać negatywne skutki dla życia lub zdrowia zwierzęcia (wyrok WSA w Gdańsku z 27.08.2025 r., (...) SA/Gd 238/25, LEX nr 3917418).

Z kolei z zeznań powołanych w tej sprawie świadków oraz z pozostałego, zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że warunki w jakich przebywały krowy uznać należało za niewłaściwe.

W konsekwencji Sąd Rejonowy wniosek dowodowy obrońcy prawidłowo oddalił, nie naruszając przy tym dyspozycji art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.

Niezasadny okazał się także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia jednoznacznie dowiodła, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej analizy zgromadzonych dowodów i poczynił na ich podstawie właściwe ustalenia faktyczne.

Nie można zatem przyznać słuszności skarżącemu co do tego, że Sąd Rejonowy rzekomo zdyskredytował wyjaśnienia oskarżonego.

Jak już wyżej wskazano, Sąd I instancji, wbrew postawionemu zarzutowi, nie negował, że hodowla krów J. N. od wielu lat odbywała się w systemie otwartym, a rasa krów, tj. H. była do tego przystosowana. Apelujący obrońca zdaje się jednak konsekwentnie pomijać, że hodowla prowadzona w systemie otwartym obwarowana jest szczególnymi obowiązkami nałożonymi na hodowcę - w tym obowiązkiem zapewnienia zwierzętom ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i drapieżnikami, przy jednoczesnym spełnieniu wymogów dotyczących przestrzeni, dostępu do paszy i wody oraz możliwości swobodnego ruchu. Nadto obrońca nie zauważa, że jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, w tym ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej, tylko część spośród krów hodowanych przez J. N. w systemie otwartym należała do rasy H., tj. najbardziej odpornej na warunki atmosferyczne. Pozostałe krowy to tzw. mieszańce, mniej odporne na zimno czy upał.

Brak jest także podstaw do podzielenia stanowiska obrońcy dotyczącego rzekomego stałego dostępu zwierząt do wody i pożywienia. Trzeba bowiem zauważyć, że w okresie zimowym, kiedy znajdujące się na terenie łąki zbiorniki wodne zamarzały, dostęp do wody był uzależniony od działań podejmowanych przez oskarżonego i nie można uznać, że był to dostęp stały, szczególnie, że wykonanie tzw. przerębla w pokrytym lodem zbiorniku prowadziło wyłącznie do tego, że krowy miały dostęp do wody o bardzo niskiej temperaturze. Nie należy również tracić z pola widzenia, że swobodny dostęp zwierząt do paszy uniemożliwiało ogrodzenie – pastuch elektryczny. Na posesji brak było paśników i pojemników na wodę.

Ponadto nie ulega wątpliwości, że J. N. mimo uprzednich deklaracji i zamiarów nie zapewnił zwierzętom koniecznej ochrony przed warunkami atmosferycznymi, np. w postaci wiaty. Nie można przy tym zgodzić się z apelującym co do tego, że wystarczające w tym zakresie było zadrzewienie terenu. Drzewa i krzewy znajdujące się na łące nie mogły bowiem stanowić dostatecznego schronienia dla tak licznego stada krów.

Reasumując, wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy wyjaśnienia oskarżonego zasadniczo obdarzył walorem wiarygodności w zakresie w jakim korespondowały one z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, nie podzielając jedynie jego stanowiska odnośnie oceny własnego postępowania, jako niezgodnego z przepisami oraz co do uchybień i nieprawidłowości w prowadzeniu hodowli krów.

Sąd odwoławczy nie podzielił również zapatrywań obrońcy co do tego, że skoro sposób chowu bydła przez oskarżonego nie polegał na efektywnym i złośliwym dręczeniu zwierząt, a J. N. nie zadawał im bólu i cierpienia, to nie wypełnił swoim zachowaniem znamion czynu z art. 35 § 1a ustawy o ochronie zwierząt.

Sąd Rejonowy bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia jasno argumentował, że znęcanie zwierząt w odniesieniu do oskarżonego polegało na zaniedbaniach które doprowadziły do tego że zwierzęta były utrzymywane w niewłaściwych warunkach, jednocześnie wskazując, że zachowanie oskarżonego nie polegało na efektywnym i złośliwym dręczeniu zwierząt, nie polegało na zadawaniu im bólu i cierpienia oraz nie wpłynęło w sposób istotny na kondycję zwierząt. Powyższe z kolei stanowiło okoliczności łagodzące i znalazło odzwierciedlenie w wymiarze orzeczonej wobec J. N. grzywny.

Ponadto Sąd Rejonowy, kwalifikując zachowanie J. N. jako przestępstwo z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt nie dopuścił się obrazy prawa materialnego, a podnoszona w tym kontekście argumentacja obrońcy ma wyłącznie polemiczny charakter.

Jak już wskazywano powyżej, Sąd zasadniczo nie kwestionuje dopuszczalności chowu bydła, które posiadał J. N. w systemie otwartym. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że taka hodowla powinna zapewniać zwierzętom określony dobrostan, w tym stały dostęp do wody i pożywienia oraz schronienie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Za takie warunki nie można zaś uznać przebywania zwierząt na łące o powierzchni 2,5 ha bez możliwości schronienia się pod osłoną (wiatą) od warunków atmosferycznych czy drapieżników, bez dostępu do innych niż naturalne źródeł wody (tj. poza stawem i oczkami wodnymi, które zimą zamarzały) oraz bez stałego dostępu do pożywienia, które znajdowało się na ziemi (a nie w paśnikach) i dodatkowo otoczone było elektrycznym pastuchem.

W konsekwencji Sąd prawidłowo zaniechał obdarzenia walorem wiarygodności depozycji J. N. w części, w której twierdził on, że zwierzęta były w dobrej kondycji fizycznej. Przeczy temu bowiem zarówno dokumentacja fotograficzna, jak i zeznania P. S., która przeprowadzała kontrolę na należącej do oskarżonego łące w dniu 8 grudnia 2023 r.

W wyniku tej kontroli ustalono, iż ocena stanu zdrowia zwierząt była utrudniona ze względu na to, że zwierzęta pokryte były grubą pokrywą włosową, jednak jedno ze zwierząt wyglądało na wychudzone (co potwierdza fotografia). W konsekwencji nie można uznać, by zachowanie J. N. pozostawało całkowicie irrelewantne dla stanu zwierząt przebywających na pastwisku.

W odniesieniu do oceny prawnokarnej zachowania oskarżonego znamienne jest to, że J. N. niewątpliwie miał świadomość ciążących na nim obowiązków, ponieważ wobec oskarżonego toczyły się dwa postępowania karne o czyny z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt, w toku których przypisano mu sprawstwo tych przestępstw. Nadto wyrazem powyższego było zobowiązanie się przez J. N., do pojenia zwierząt wodą z wodociągu wlewaną do pojemników. Jednakże mimo ciążących na nim obowiązków, J. N. konsekwentnie je bagatelizował, a składane przez niego zapewnienia okazywały się gołosłowne.

Kierunek apelacji obligował Sąd odwoławczy do dokonania kontroli w zakresie orzeczonej grzywny, zakazu oraz nawiązki, jednakże i w tym zakresie Sąd odwoławczy nie stwierdził jakichkolwiek uchybień.

W konsekwencji, Sąd odwoławczy nie stwierdzając konieczności zmian wyroku bądź podstaw do jego uchylenia, orzekł jak w wyroku.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów z art. 35 ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt;

2. ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez odstąpienie od wymierzenia oskarżonemu kary i środków karnych;

3. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejowemu w K. do ponownego rozpoznania;

4. zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania apelacyjnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w apelacji skarżącego, a nie znalazł przy tym uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nadto Sąd nie dostrzegł, a skarżony nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu, wymierzona kara grzywny, orzeczony zakaz posiadania zwierząt gospodarskich, zasądzona na rzecz Towarzystwa (...) w Polsce – Oddział w K. nawiązka oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sprawstwo oskarżonego i wina w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego. Oskarżony J. N. swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona przypisanego mu czynu. Ponadto Sąd odwoławczy nie znalazł uchybień w odniesieniu do orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny, której wymiar jest adekwatny do charakteru i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, bacząc na sytuację majątkową i osobistą oskarżonego oraz jego możliwości zarobkowe. Sąd Rejonowy zasadnie orzekł wobec oskarżonego zakaz posiadania zwierząt gospodarskich, prawidłowo uznając, że J. N. nie daje rękojmi należytego traktowania tych zwierząt oraz gwarancji należytego wypełniania obowiązków ciążących na nim jako na właścicielu zwierząt. Zasądzona nawiązka jest z kolei adekwatnym środkiem do osiągnięcia celów prewencji indywidualnej jak i generalnej, a także stanowi trafny przejaw reakcji karnej wobec oskarżonego i czyni orzeczoną wobec niego karę realnie dolegliwą, nie przekraczając jednak stopnia winy i społecznej szkodliwości jego czynu.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się również uchybień w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem I instancji.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Wobec niezasadności apelacji, nie znajdując podstaw do zwolnienia J. N. od ponoszenia tych kosztów, Sąd odwoławczy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., w zw. z art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych oraz opłatę za to postępowanie w kwocie 150 złotych.

7.  PODPIS

Robert Rafał Kwieciński

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego J. N.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina oskarżonego

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana