Wyrok z 22 maja 2024, sygn. XVII AmE 31/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 maja 2024 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący –	Sędzia SO Anna Maria Kowalik
Protokolant –	St.sekr.sąd. Joanna Preizner – Offman

po rozpoznaniu 22 maja 2024 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania Syndyka Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości w K.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wymierzenie kary pieniężnej

na skutek odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 20 października 2023 r. Nr (...)

1.  zmienia zaskarżoną decyzję w następujący sposób:

a)  w punkcie pierwszym i drugim usuwa stwierdzenie „w imieniu i na rachunek którego działa Pan M. M. – Syndyk Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości, reprezentowany przez Pana K. W. – pełnomocnika Syndyka Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości”

b)  punkcie drugim - obniża wysokość kary pieniężnej do kwoty 106 979,14 zł (sto sześć tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt dziewięć złotych czternaście groszy);

2.  oddala odwołanie w pozostałej części;

3.  zasądza od Syndyka Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości w K. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sędzia SO Anna Maria Kowalik

Sygn. akt: XVII AmE 31/24

UZASADNIENIE

Decyzją z 20 października 2023 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Prezes URE, pozwany) na podstawie art. 168 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436 z późn. zm.) (dalej ustawa OZE) w związku z art. 170 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 2a, art. 174 ust. 1 ustawy OZE oraz w związku z art. 52 ust. 1, art. 59 pkt 1 ustawy OZE i art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524) (dalej ustawa zmieniająca) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) (dalej k.p.a.) i art. 90 ust. 1 ustawy OZE, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy (...) S.A. w upadłości z siedzibą w K., posiadającemu numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...), w imieniu i na rachunek którego działa M. M. – Syndyk Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości, reprezentowany przez K. W. – pełnomocnika Syndyka Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości (dalej powód), orzekł, że:

1.  przedsiębiorca: (...) S.A. w upadłości z siedzibą w K., w imieniu i na rachunek którego działa M. M. – Syndyk Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości, reprezentowany przez K. W. – pełnomocnika Syndyka Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości, nie przestrzegał za rok 2020, określonego w art. 52 ust. 1 ustawy OZE (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r.) w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy OZE z uwzględnieniem art. 10 pkt 1 ustawy zmieniającej, obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego wydanych odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, lub na podstawie ustawy – Prawo energetyczne, na zasadach określonych w art. 47 ustawy OZE, w terminie do dnia 30 czerwca 2021 r.;

2.  za niewywiązanie się z obowiązku opisanego w punkcie pierwszym wymierzył przedsiębiorcy: (...) S.A. w upadłości z siedzibą w K., w imieniu i na rachunek którego działa M. M. – Syndyk Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości, reprezentowany przez K. W. – pełnomocnika Syndyka Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości, karę pieniężną w kwocie 106 979,14 zł (słownie złotych: sto sześć tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt dziewięć 14/100) to jest w wysokości (...) % przychodu uzyskanego przez ww. przedsiębiorcę w 2020 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną.

Syndyk Masy Upadłości (...) S.A. w upadłości zaskarżył decyzję w całości, wniósł o jej uchylenie i zarzucił jej naruszenie:

1.  art. 170 ust. 1 ustawy OZE poprzez jej niezastosowanie, a to jest nałożenie kary za niewykonanie w roku 2020 obowiązków wynikających z przywołanej wyżej ustawy (art. 52 ust. 1 OZE) w kwocie 106 979,14 zł na podstawie przychodu (...) S.A. z działalności koncesjonowanej (sprzedaż energii elektrycznej) w roku 2020, podczas gdy zgodnie z art. 170 ust. 1 OZE kara powinna być wyliczana na podstawie przychodu z działalności koncesjonowanej (sprzedaż energii elektrycznej) w roku poprzedzającym rok nałożonej kary, tj. w roku 2022, i w zw. z brakiem przychodu z działalności koncesjonowanej w roku 2022 r. kara winna wynieść 0 zł;

2.  art. 170 ust. 2 OZE poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a tj. przyjęcie, iż nawet w przypadku nie osiągnięcia przez ukarany podmiot dochodu z działalności koncesjonowanej w roku poprzedzającym rok nałożenia kary, winna zostać nałożona kara w wysokości minimalnej, podczas gdy wysokość kary ograniczona jest przez art. 170 ust. 1 OZE.

Dodatkowo Syndyk wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów – sprawozdania finansowego (...) S.A. w upadłości za rok 2022 – celem wykazania, iż (...) S.A. w upadłości nie osiągnął żadnego przychodu z działalności koncesjonowanej (sprzedaż energii elektrycznej) w roku 2022 .

Pozwany w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych .

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

(...) S.A. w upadłości z siedzibą w K. prowadził w 2020 r działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży energii elektrycznej w oparciu o koncesję udzieloną decyzją Prezesa URE Nr (...) z 5 lipca 2007 roku . Koncesja została powodowi cofnięta decyzją Prezesa URE z 2 czerwca 2020 r. (okoliczności bezsporne).

Spółka w 2020 r. dokonała sprzedaży energii elektrycznej odbiorcom końcowym w ilości 2 503,840 MWh, w związku z tym była zobowiązana do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy OZE, w zakresie, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy OZE z uwzględnieniem art. 10 pkt 1 ustawy zmieniającej, w ilości 488,248 MWh (okoliczności bezsporne).

(...) S.A. nie przedstawił do umorzenia świadectw pochodzenia, ani nie uiścił opłaty zastępczej na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (okoliczności bezsporne, załącznik nr 1C dot. podmiotów sprzedających energię elektryczną do odbiorców końcowych k. 5 akt adm.; pismo powoda z dnia 17.05.2022 r. k. 4 akt adm.).

Postanowieniem z 19 sierpnia 2021r. Sąd Rejonowy Katowice - Wschód w Katowicach, Wydział X Gospodarczy (sygn. akt X GU 508/19/5) ogłosił upadłość Spółki (okoliczności bezsporne).

Rok 2020 był ostatnim rokiem (przed wydaniem zaskarżonej decyzji), w którym powód osiągnął przychód z tytułu działalności objętej koncesją. Przychód z działalności koncesjonowanej, polegającej na obrocie energią elektryczną w roku 2020 wyniósł (...) zł (formularz w sprawie opłaty koncesyjnej k. 55 akt adm.).

W roku 2022 przychody przedsiębiorcy ze sprzedaży (działalności operacyjnej) wyniosły 0 zł (okoliczność bezsporna).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powyższe dokumenty i nie kwestionowane twierdzenia stron.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje:

Odwołanie podlegało częściowemu uwzględnieniu.

Jednakże przed przejściem do omówienia kwestii podniesionych w odwołaniu, Sąd pragnie wyjaśnić przyczyny zmiany decyzji w zakresie określonym w punkcie 1a) wyroku. Otóż w myśl art. 160 ustawy z 28 lutego 2003 roku – Prawo upadłościowe (Dz.U. 2024, poz. 794, tekst jednolity) (dalej p.u.) w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek upadłego (§ 1) i syndyk nie odpowiada za zobowiązania zaciągnięte w sprawach dotyczących masy upadłości (§ 2). Po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorca występuje w obrocie pod dotychczasową firmą z dodaniem oznaczenia „w upadłości" (art. 60 ¹ p.u.). Zaś według art. 372 ust. 1 p.u., zmiany stosunków prawnych dokonane na podstawie przepisów prawa upadłościowego obowiązują upadłego i drugą stronę również po umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego, chyba że przepisy odrębnej ustawy stanowią inaczej.

Z powyższego wynika, że stroną postępowania w znaczeniu formalnym jest syndyk (tj. po ogłoszeniu upadłości tylko syndyk może wszcząć postępowanie i tylko przeciwko syndykowi postępowanie może być wszczęte), zaś stroną w znaczeniu materialnym jest upadły (to na jego rzecz, a nie na rzecz syndyka, toczy się postępowanie; to upadły, a nie syndyk odpowiada za zobowiązania które powstają po ogłoszeniu upadłości; a zmiany stosunków prawnych odnoszą się do upadłego, a nie do syndyka).

W konsekwencji, to Przedsiębiorca, czyli (...) S.A.. (obecnie w upadłości) mógł nie wywiązać się z określonych obowiązków, i to (...) S.A. w upadłości (nie zaś (...) S.A. w upadłości w imieniu którego działa syndyk”) można było wymierzyć karę pieniężną za niewywiązanie się z tych obowiązków.

W związku z tym nieprawidłowe było wskazanie w zaskarżonej decyzji Przedsiębiorcy z dookreśleniem, iż w jego imieniu działa syndyk. Jak wyżej wskazano syndyk działa w imieniu własnym (art. 160 § 1 p.u.). Jednocześnie prawidłowe było wskazanie w decyzji Przedsiębiorcy z dookreśleniem, iż jest on w upadłości albowiem znajduje to oparcie w art. 60 ¹ p.u. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 16.01.2009 r. ( III CSK 244/08). Sąd Najwyższy zauważył, że: świadczenia dochodzone przez syndyka lub przeciwko niemu podlegają zasądzeniu na rzecz lub od upadłego; podstawienie procesowe syndyka w miejsce upadłego jest podstawieniem bezwzględnym, przy którym legitymację procesową ma tylko podmiot podstawiony; brak legitymacji formalnej upadłego nie jest równoznaczny z brakiem po jego stronie zdolności prawnej, tj. zdolności bycia podmiotem praw i obowiązków ( podobnie np.: wyrok SN z 7.10.2004 r. IV CK 86/04; postanowienie SN z dnia 21.07.2011 r. V CZ 37/11).

Przechodząc do odwołania wniesionego przez powoda, to Sąd pragnie zauważyć, że skarżący co prawda zaskarżył Decyzję w całości, to nie kwestionował samego faktu nie wypełnienia obowiązku umorzeniowego, a jedynie nałożenie na niego kary w sytuacji, gdy w roku poprzedzającym wydanie decyzji tj. w 2022 r. jego przychody były zerowe. Zdaniem powoda brak przychodów wykluczał nałożenie kary, skoro kara nie może być wyższa niż 15% przychodu, a przychód ten wyniósł 0 zł, to kara nie może być wyższa niż 0 zł (15% z 0 zł).

Pozwany nie podzielał tego poglądu, stojąc na stanowisku, iż określenie wysokości kary minimalnej wyłącza możliwość jej miarkowania z uwagi na brak przychodów, ewentualnie możliwe jest sięgnięcie do przychodu z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w ostatnim roku, w którym ta działalność była wykonywana.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy OZE na przedsiębiorstwach energetycznych, odbiorcach końcowych, odbiorcach przemysłowych oraz towarowych domach maklerskich lub domach maklerskich, o których mowa w art 52 ust 2 ww. ustawy, ciążył obowiązek uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego wydanych odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, lub obowiązek uiszczenia opłaty zastępczej obliczonej w sposób określony w art. 56 ustawy OZE (w brzmieniu obowiązującym od 26 września 2017 r.), w terminie do 30 czerwca 2020 roku.

Zgodnie z treścią art. 168 pkt 1 ustawy OZE, karze pieniężnej podlega ten, kto nie przestrzega obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego, w terminie określonym w art. 67 ust. 2 ustawy OZE oraz na zasadach określonych w art. 47 tej ustawy albo nie uiszcza opłaty zastępczej, w terminie określonym w art. 68 ust. 2 ustawy OZE.

Sposób ustalania kary określa przepis art. 170 ust. 2 pkt 1 ustawy OZE, zgodnie z którym wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadku określonym w art. 168 pkt 1 ustawy OZE, nie może być niższa niż kwota obliczona według wzoru zawartego w treści tego przepisu, zgodnie z którym kwotę nieuiszczonej opłaty zastępczej należy pomnożyć przez współczynnik 1,3. Jednocześnie, zgodnie z art. 170 ust. 1 ustawy OZE, wysokość kary nie może być wyższa niż 15% przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna jest związana z działalnością gospodarczą wykonywaną na podstawie koncesji albo wpisu do rejestru działalności regulowanej, wysokość kary nie może być wyższa niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z prowadzonej działalności koncesjonowanej albo działalności wykonywanej na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym. Natomiast zgodnie z postanowieniami art 174 ust. 1 ustawy OZE, Prezes URE ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia zakres naruszeń, powtarzalność naruszeń lub korzyści finansowe możliwe do uzyskania z tytułu naruszenia.

Analiza treści powołanych przepisów nie daje podstaw do przyjęcia, że w sytuacji zaprzestania działalności koncesjonowanej i nieosiągania z niej przychodów, nałożenia kary pieniężnej nie jest możliwe.

Zdaniem Sądu przepis art. 170 ust. 1 ustawy OZE nie może być interpretowany z pominięciem art. 170 ust 2 ustawy, który wyraźnie wskazuje na minimalną wysokość kary. Nie bez znaczenia jest przy tym, że kara nakładana na podstawie art. 170 ust 2 ustawy OZE, jest konsekwencją niewykonania obowiązku zakupu określonej ilości energii wytworzonej w oze lub nieuiszczenia opłaty zastępczej i jest pochodną tej opłaty. Mianowicie kara pieniężna nie może być niższa niż opłata zastępcza pomnożona przez 1,3. Gdyby więc przedsiębiorca wykonał obowiązek z art. 52 ust. 1 ustawy OZE, to byłby on ograniczony do zapłaty niższej kwoty opłaty zastępczej.

Przyjęcie wykładni przepisu art. 170 ustawy OZE, proponowanej przez powoda, wykluczającej możliwość nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, który zaprzestał wykonywania działalności koncesjonowanej, niweczyłoby cel regulacji, jakim jest wsparcie dla produkcji energii z odnawialnych źródeł, które jest realizowane właśnie przez system świadectw pochodzenia i opłat zastępczych. Wszak powód sprzedawał energię elektryczną w 2020 r. i ciążył na nim obowiązek zakupu energii wytworzonej w oze lub uiszczenia opłaty zastępczej. Nieumorzenie świadectw pochodzenia i nieuiszczenie opłaty zastępczej, stawiało więc powoda w lepszej sytuacji niż innych sprzedawców, którzy musieli proporcjonalną część energii zakupić ze źródeł odnawialnych lub uiszczać stosowną opłatę zastępczą. Koszty poniesione przez innych przedsiębiorców, wsparły wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych.

Zatem przyjęcie narracji powoda, że skoro nie wykonał obowiązku w wymaganym zakresie i we właściwym czasie, to nie musi już ponosić ciężarów z tego tytułu, bo zaprzestał działalności koncesjonowanej, byłoby nie tylko niesprawiedliwe wobec innych przedsiębiorców, którzy sprzedając energię elektryczną w tym samym czasie musieli ponieść dodatkowe koszty związane z systemem wsparcia oze, ale byłoby też destrukcyjne dla systemu wsparcia oze.

Zatem wykładnia celowościowa art. 170 ustawy OZE, wymusza przyjęcie, że kwota kary maksymalnej określona w art. 170 ust. 1 ustawy OZE nie stanowi podstawy do ograniczenia kary minimalnej przewidzianej w art. 170 ust 2 ustawy OZE.

Jednocześnie tak wymierzona kara została obliczona z uwzględnieniem, że opłata zastępcza ustalona na podstawie art. 168 pkt 1 ustawy OZE wynosi 80 678,09 zł, zatem, minimalna wysokość tej kary (uwzględniając dyspozycję art. 170 ust. 2 pkt 1 ustawy OZE) wynosi(...) zł.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że kara wymierzona przez organ, powinna stanowić karę minimalną przewidzianą w art. 170 ust. 2 ustawy OZE, która nie powinna być wyższa niż 15% przychodu powoda z ostatniego roku, w którym wykonywał działalność koncesjonowaną. Tak ustalona kara, której wysokość winna być ustalona w najniższej możliwej wysokości, nie mogła też być z tego powodu miarkowana.

Podobny kierunek wykładni został zaprezentowany w wyroku Sądu Najwyższego z 13 września 2023 r., w którym stwierdzono, że „Przepis art. 56 ust. 2a PrEnerg określał minimalną wysokość kary, powiązaną ze stopniem naruszenia obowiązku (tzn. wysokością opłaty zastępczej), zaś jej maksymalną wysokość art. 56 ust. 3 PrEnerg, wiążąc ją z przychodem przedsiębiorcy w poprzednim roku podatkowym. Racjonalna wykładnia przepisu nakazuje przyjąć, że przepis wprowadzający algorytm obliczania kary maksymalnej nie narusza przepisu określającego minimalną wysokość kary (art. 56 ust. 2a PrEnerg). Zatem w nietypowej sytuacji, gdy nie da się obliczyć kary maksymalnej albo gdy w wyniku utraty koncesji kara taka musiałaby być ustalona na 0 zł organ winien nałożyć karę minimalną, nie zaś - jak tego domaga się Powód - odstąpić w ogóle od nałożenia kary” ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13.09.2023 r. sygn. akt II NSKP 49/23, Legalis nr 2992006).

Powyższy wyrok wprawdzie odnosi się do przepisów ustawy prawo energetyczne, lecz z uwagi na swoją uniwersalność i podobne uregulowanie kwestii kary maksymalnej i minimalnej, może być wykorzystany przy interpretacji przepisu art. 170 ust. 1 oraz 170 ust. 2 pkt 1 ustawy OZE.

Reasumując, w stanie faktycznym i prawnym sprawy możliwe było wymierzenie powodowi jedynie kary w wysokości minimalnej czyli (...) zł. Tymczasem pozwany zwiększył ww. kwotę minimalną do (...) zł ze względu na to, że powód był już karany za naruszenie przepisów prawa energetycznego. Co do zasady podwyższenie kary minimalnej z uwagi na uprzednią karalność przedsiębiorstwa energetycznego jest możliwe, ale nie w niniejszej sprawie, bowiem jak wcześniej podniesiono powód nie uzyskał w roku poprzedzającym wydanie decyzji żadnych przychodów z działalności koncesjonowanej, a zatem możliwe było nałożenie na niego jedynie kary minimalnej.

W związku z powyższym, Sąd uznał za częściowo słuszny zarzut powoda dotyczący błędnego ustalenia wysokości wymierzonej kary i na podstawie art. art. 479 ⁵³ k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję obniżając karę pieniężną do kwoty 104 881,51 zł (pkt 2 wyroku) oraz oddalił odwołanie w pozostałym zakresie (pkt 2 wyroku).

Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że na skutek oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku po słowach „obniżenia wysokość kary pieniężnej” pojawiła się kwota 106 979,14 zł czyli kara w wysokości wymierzonej przez Prezesa URE. Tymczasem z motywów ustnych ogłoszonych po wydaniu wyroku oraz początkowej treści punktu 1b) wyroku wynika jednoznacznie, że intencją Sądu było obniżenie kary pieniężnej do wysokości minimalnej tj. (...) zł.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. zgodnie z którym „W razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.”, uznając, że pozwany uległ tylko co do nieznacznej części swojego żądania, ponieważ powód wnosił o uchylenie decyzji w całości, tymczasem Sąd uwzględnił żądanie jedynie co do kwoty 2 097,63 zł o tyle obniżając wysokość kary pieniężnej. Na koszty procesu poniesione przez pozwanego złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 720,00 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804 z zm.).

Sędzia SO Anna Maria Kowalik

(...)

a)  (...)

b)  (...)

Sędzia SO Anna Maria Kowalik