sygn. V KK 477/12 15 marca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 15 marca 2013, sygn. V KK 477/12

Data orzeczenia 15 marca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 477/12
POSTANOWIENIE
Dnia 15 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2013 r.
sprawy R. M.
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 263 § 1 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 lipca 2012 r.
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 września 2011 r.
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego R. M. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 8 września 2011 r., uznał R. M. za winnego
popełnienia przestępstw: z art. 263 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat
pozbawienia wolności oraz z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii, za które wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia
wolności i grzywny, a na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł karę łączną 2
lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu apelacji prokuratora, oskarżonego oraz
jego obrońcy, wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r. zmienił zaskarżony wyrok poprzez
podwyższenie kary łącznej pozbawienia wolności do 3 lat.
2
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego i
zarzucając:
 „obrazę przepisów prawa karnego procesowego, a to art. 7 k.p.k. wyrażającą
się przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne
przyjęcie, iż oskarżony R. M. dopuścił się czynów opisanych w akcie
oskarżenia, w sytuacji gdy nie pozwala na to zebrany w sprawie materiał
dowodowy,
 niezależnie od powyższego, a to przekroczenia zasady swobodnej oceny,
rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności wyrażającą
się przekroczeniem ewentualnego stopnia winy oraz stopnia społecznej
szkodliwości czynów”,
wniósł o:
 „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od
zarzucanych mu czynów,
 ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I
instancji do ponownego rozpoznania,
 ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie skazanemu R. M.
kary 2 lat pozbawienia wolności”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego R. M. jest oczywiście
bezzasadna, z uwagi jednak na złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia
postanowienia, Sąd Najwyższy zgodnie z treścią art. 535 § 3 k.p.k. ustosunkuje się
do zarzutów podniesionych w tej kasacji.
Przede wszystkim należy podkreślić, że obrońca skazanego nie sformułował
w kasacji żadnych zarzutów naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym
przeciwko orzeczeniu Sądu Okręgowego, a przedmiotem tych zarzutów i całej
argumentacji zawartej w uzasadnieniu kasacji uczynił ocenę dowodów i ustalenia
faktyczne, które dokonane zostały przez Sąd I instancji. Zgodnie natomiast z
treścią art. 519 k.p.k. przedmiotem zaskarżenia kasacją mogą być jedynie
orzeczenia sądu odwoławczego, a nadto, czego obrońca nie dostrzega, Sądu
Okręgowego odniósł się do analogicznego zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. zawartego w
apelacji obrońcy.
3
Całkowicie jest więc chybiony i niezasadny zarzut kasacyjny dotyczący
wadliwej oceny dowodów z zeznań świadka R. Ł. oraz wyjaśnień oskarżonego R.
M. W uzasadnieniu kasacji, podobnie jak w apelacji, skarżący przedstawił własną
ocenę tych dowodów, usiłując podważyć wiarygodność zeznań tego świadka i to w
tym zakresie w jakim Sąd I instancji dał im wiarę. Sąd odwoławczy nie dokonywał
własnej oceny dowodów ani też własnych ustaleń faktycznych, a jedynie ocenę
dokonaną przez Sąd Rejonowy zaakceptował, zauważając trafnie, iż skazany w
trakcie toczącego się postępowania przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu
czynów. Nie można więc zarzucić temu Sądowi wadliwej oceny dowodów, jak to
czyni skarżący w kasacji. W świetle poczynionych ustaleń Sąd odwoławczy miał w
pełni prawo zaaprobować ocenę dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji,
gdyż ocena ta nie nosiła cech dowolności, a wręcz przeciwnie była bardzo wnikliwa,
zgodna z regułami zawartymi art. 7 k.p.k. W kasacji natomiast trudno poszukiwać
nawet próby zdyskredytowania argumentacji przedstawionej przez Sąd odwoławczy
w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stwierdzić natomiast należy, że
uzasadnienie kasacji stanowi niemal dosłowne powtórzenie treści apelacji.
Drugi natomiast zarzut, jako kwestionujący wymiar kary, jest
niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego R. M. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.