sygn. V KK 448/12 15 marca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 15 marca 2013, sygn. V KK 448/12

Data orzeczenia 15 marca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 448/12
POSTANOWIENIE
Dnia 15 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 marca 2013 r.,
sprawy B. K.-D. i K. B.
skazanych z art. 56 § 1 k.k.s. i in.,
z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych
od wyroku Sądu Okręgowego w L.
z dnia 12 lipca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L.
z dnia 2 lutego 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasacje, jako oczywiście bezzasadne;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanych w częściach równych.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 2 lutego 2012 r., oskarżona B. K.-D.
została uznana za winną popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k.s. i
art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i w zw. z art. 9 § 3
k.k.s. i za to wymierzono jej karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po
100 zł każda.
Tym samym wyrokiem oskarżony K. B. został uznany za winnego
popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. i
art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3
k.k.s. i w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i za to wymierzono mu karę 10 miesięcy
2
pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 2 lat oraz
kare grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 100 zł każda.
Apelacje od powyższego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych, którzy
powołując się na zarzuty obrazy przepisów postepowania oraz błędu w ustaleniach
faktycznych, wnieśli o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi
pierwszej instancji do ponownego jej rozpoznania.
Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r., uznając apelacje
obrońców oskarżonych za oczywiście bezzasadne, zaskarżony wyrok utrzymał w
mocy.
Kasacje od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego wywiódł obrońca
skazanych B. K.-D. i K. B., który powołując się na zarzut obrazy „przepisów
postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a przede wszystkim art. 438
pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. z uwagi na naruszenie przez Sąd
pierwszej instancji przepisów art. 33 k.p.k. i art. 34 k.p.k. poprzez pomniecie
okoliczności, że charakter zarzutów stawianych oskarżonym nie uzasadniał
podzielenia spraw pomimo przyjętej kwalifikacji jednoczynowego przestępstwa w
oparciu o art. 12 k.k. i art. 6 k.k.s. co stanowi, iż zmierzało do obejścia przepisów
art. 25 k.p.k. o właściwości Sądu Okręgowego i w wyniku tego zabiegu orzekał w
niniejszej sprawie Sąd Rejonowy mimo, że sprawa podlegała właściwości Sądu
Okręgowego, a dodatkowo rozdzielenie spraw narusza art. 6 k.p.k. i prawo
skazanych do obrony merytorycznej poprzez utrudnienie w przedstawieniu
dowodów w niniejszej sprawie, które przemawiały na korzyść skazanych a były
przeprowadzone w innych toczących się postępowaniach”, wniósł w konkluzjach o
uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego
rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnych odpowiedziach na kasacje
obrońcy skazanych, wniósł o ich oddalenie, jako oczywiście bezzasadnych.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacje obrońcy skazanych B. K.-D. i K. B. są bezzasadne w stopniu
oczywistym, uzasadniającym ich oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W pierwszej kolejności wypada - jedynie dla porządku - przypomnieć, że
kasacja może być wniesiona "od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego" i
tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego
naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art.
3
519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.). W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie
mają jednak przepisy art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k., które stanowią, że kasację na
korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania, a ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z
powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Pamiętać bowiem należy, że B.
K.-D. została skazana na karę grzywny, zaś K. B. na kare pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz grzywnę. Tak więc w przypadku
obojga tych skazanych kasacje mogą się jedynie zasadzać na zarzutach
naruszenia art. 439 k.p.k. Taki też zarzut obrońca skazanych stawia w swoich
kasacjach – zarzut obrazy art. 439 1 pkt 4 k.p.k., albowiem w jego ocenie sąd
niższego rzędu (Sąd Rejonowy w L.) orzekł w sprawie należącej do właściwości
sądu wyższego rzędu (Sądu Okręgowego).
Zważając jednak na zarzuty jakie zostały postawione oskarżonym i za jakie
przestępstwa zostali oni skazani trzeba stwierdzić wprost, że zasada właściwości
rzeczowej nie została w tej sprawie złamana. Nie zostały bowiem naruszone
przepisy o właściwości rzeczowej Sądu Rejonowego (art. 24 § 1 k.p.k.; art. 115
k.k.s.), skoro czyny zarzucane i przypisane skazanym nie należą do właściwości
rzeczowej Sądu Okręgowego (art. 25 § 1 k.p.k.), przy czy – co oczywiste – o
właściwości tej decydowały kryteria obiektywne, tj. czyny przestępcze „tak jak
przedstawiały się one w świetle okoliczności sprawy”. Ta zaś okoliczność, że
charakter prowadzonego postępowania przygotowawczego, zarówno pod
względem faktycznym, jak i prawnym, uzasadniał podział sprawy na trzy
zasadnicze wątki, w tym ten dotyczący przestępstw skarbowych, niczego nie
zmienia w ocenie zasadności przedstawionych w kasacjach obrońcy skazanych
zarzutów. Skoro bowiem w przedmiotowej sprawie oskarżyciel zakwalifikował czyny
zarzucane oskarżonym jako występki i nie zachodziły przesłanki z art. 25 § 1 pkt 2 i
3 k.k., a w dalszym toku postępowania nie zaszła konieczność zmiany właściwości
rzeczowej Sądu Rejonowego, to oczywistym jest, że o naruszeniu art. 439 § 1 pkt 4
k.p.k. mowy być nie może.
W tym też kontekście należy przypomnieć, a na co słusznie zwrócił uwagę
prokurator w odpowiedzi na kasacje, że „jedynie formalne powołanie się na
uchybienia przewidziane w art. 439 § 1 k.p.k. bądź całkowicie bezpodstawne
nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi naruszenia
4
prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną kasacji podlegającej
ograniczeniom określonym w art. 523 § 2 k.p.k.” (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 17 lutego 2011 r., III KK 441/10, LEX nr 736763). Z tego też
względu wniesione kasacje oscylują na granicy ich prawnej dopuszczalności.
Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia.