Postanowienie SN z 27 marca 2013, sygn. V KK 2/13
Data orzeczenia
27 marca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Włodzimierz Wróbel
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 marca 2013r.,
sprawy Ł. K.
dotyczącej wydania wyroku łącznego,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 27 czerwca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 29 marca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2) obciążyć skazanego Ł. K. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego,
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. B.,
Kancelaria Adwokacka, kwotę 738,00 zł (słownie: siedemset
trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i
wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Wyrokiem łącznym z dnia 29 marca 2012 r. (sygn. akt III K 86/12) Sąd
Okręgowy połączył węzłem kary łącznej w wymiarze 7 (siedmiu) lat i 6 (sześciu)
miesięcy pozbawienia wolności kary jednostkowe orzeczone wobec Ł. K. w
sprawach o sygnaturach: III K 250/03 (wyrok Sądu Okręgowego z dnia 20 stycznia
2004 r.), V K 2045/03 (wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 czerwca 2004 r.) oraz II
K 167/07 (wyrok Sądu Rejonowego z dnia 11 lipca 2007 r.). Orzeczenie to zostało
utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r. (sygn.
akt II AKa 177/12).
2
Od tego prawomocnego wyroku (w zakresie wymiaru kary łącznej) kasację
wniósł obrońca Ł. K. zarzucając temu orzeczeniu:
1) rażące naruszenie prawa materialnego mające, jego zdaniem wpływ na treść
orzeczenia, tj. art. 86 § 1 k.k. poprzez nieuwzględnienie i pominięcie, przy
wydawaniu wyroku łącznego wszystkich okoliczności przemawiających za
przyjęciem zasady pełnej absorbcji przy łączeniu kar, w szczególności opinii
z dnia 28 grudnia 2011 roku wskazującej na pozytywne zachowanie
skazanego, w trakcie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności,
jako przesłanki warunkującej orzeczenia kary łącznej w granicach od
najwyższej z kar, a więc na zasadzie pełnej
2) absorbcji;
3) rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia, polegające na obrazie przepisu art. 4 k.p.k. w zw.
z art. 7 k.p.k. oraz art. 424 § 1 k.p.k. poprzez brak wszechstronnego
rozważenia materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności
jednostronne przyjęcie okoliczności przemawiających na niekorzyść
skazanego, wyrażających się w budowaniu przeświadczenia, co do podstaw
przyjętej zasady łączenia kar z pominięciem opinii Dyrektora Aresztu
Śledczego z dnia 28 grudnia 2011 roku, a przy przyjęciu własnej i dowolnej
interpretacji przedmiotowej opinii, która to ocena zaważyła o nieujęciu treści
opinii jako podstawy do zastosowania zasady pełnej absorbcji przy
orzekaniu w wyroku łącznym.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w
postępowaniu apelacyjnym.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało
jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Zawarty w kasacji zarzut obrazy prawa materialnego jest zarzutem
chybionym. Sąd nie dopuścił się obrazy prawa materialnego, orzekł bowiem w
sposób i w granicach określonych tymi przepisami. Autor kasacji, podnosząc zarzut
obrazy prawa materialnego, kwestionuje w istocie wymiar kary łącznej. Regulacje
3
art. 86 k.k. określają zasady łączenia kar i granice kary łącznej, w ramach których
Sądy orzekają zgodnie z dyrektywami wymiaru kary (w tym zgodnie z dyrektywami
specyficznymi dla kary łącznej). W niniejszej sprawie sąd ad quem uzasadnił
powody, z jakich podzielił racje sądu a quo w zakresie wymiaru kary, która to kara
mieściła się w granicach zakreślonych omawianym przepisem.
Natomiast, gdy chodzi o zarzut naruszenia prawa procesowego, skarżący
nie wskazuje, na czym polegać miałoby rażące naruszenie wskazanych w petitum
kasacji przepisów. W ocenie Sądu Najwyższego, zwłaszcza porównując treść
zarzutu kasacji i apelacji złożonej w sprawie uznać należy, że zarzut obrazy prawa
procesowego skierowany jest de facto przeciw orzeczeniu Sądu I instancji. Gdyby
nawet jednak odczytywać go jako zarzut przeniesienia rażąco błędnych ocen na
wyrok Sądu II instancji (tzw. powielenie naruszenia prawa procesowego mające
swe źródło w niedostrzeżeniu błędów sądu a quo w toku kontroli odwoławczej)
podkreślić należy, że skarżący nie przytacza żadnych argumentów mających
świadczyć o jakimkolwiek, a tym bardziej rażącym i transparentnym wykroczeniu
przez sąd ad quem poza wyznaczone zasadami doświadczenia życiowego oraz
logicznego rozumowania kryteria oceny i kontroli wyroku Sądu I instancji.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.