Wyrok z 23 grudnia 2025, sygn. I C 1015/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 grudnia 2025 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	SSO Tadeusz Trojanowski

po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 roku w Gliwicach

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w G.

przeciwko T. S., D. S.

o zapłatę

1.  umarza postępowanie w ograniczonej części żądania pozwu;

2.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

3.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej D. S. kwotę 5.417 (pięć tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku;

4.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego T. S. kwotę 5.417 (pięć tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku;

5.  poleca zwrócić powodowi kwotę 5.379 ( pięć tysięcy trzysta siedemdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu części opłaty od pozwu.

SSO Tadeusz Trojanowski

Sygn. akt I C1015/21

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 23 grudnia 2025 roku

Powód Bank (...) S.A. z siedzibą w G. wniósł ostatecznie (k. 312, 329, 338) o zasądzenie in solidum na swoją rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 700.249,90 PLN od dnia 20 listopada 2021 roku (k. 309) do dnia 1 kwietnia 2025 roku -

tytułem zwrotu odsetek od wypłaconego kapitału.

Pozwani T. S. i D. S. wnosili o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu (k. 336). W uzasadnieniu wskazali, że skoro roszczenie główne było bezzasadne już w chwili wniesienia pozwu, to również roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie nie może zostać uwzględnione. Nadto wskazali, że w realiach sprawy powód przez cały okres objęty żądaniem odsetkowym dysponował środkami pieniężnymi, od których naliczenia odsetek się domagał, co wyklucza możliwość uznania, że doszło do opóźnienia w spełnieniu świadczenia po stronie pozwanych.

Sąd ustalił.

W dniu 21 sierpnia 2008 r. pomiędzy pozwanymi a poprzednikiem prawnym powoda została zawarła umowa kredytu nr (...). Bank zobowiązał się oddać do dyspozycji kredytobiorców kwotę 721.214,66 zł. Kredyt był indeksowany do waluty obcej CHF i został wypłacony w 6 transzach. Każdorazowo wypłata następowała w złotych polskich na rachunek wskazany przez powodów. Łącznie bank wypłacił na rzecz powodów kwotę 840.250 zł, stanowiącą sumę wszystkich uruchomionych transz kredytu. W okresie obowiązywania umowy powodowie dokonywali spłaty rat kredytu w sposób systematyczny. Początkowo spłaty następowały w złotych polskich, natomiast w późniejszym okresie – w walucie CHF. Do dnia 16 kwietnia 2019 r. powodowie wpłacili na rzecz banku 338.435,38 zł, natomiast w 2021 roku spłacili resztę kredytu tj. 196.000 CHF (tj. 822.710 zł, k. 147-151).

W dniu 17 lipca 2018 r. pozwani wnieśli do Sądu Okręgowego w Gdańsku pozew przeciwko (...) o ustalenie nieważności umowy kredytu z roszczeniem ewentualnym o zapłatę ( wyciąg z pozwu k. 64).

Wyrokiem z dnia 10 marca 2025 r., wydanym w sprawie o sygn. I ACa 1857/24, Sąd Apelacyjny w Gdańsku, rozpoznając apelację T. S. i D. S. od wyroku częściowego Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2022 r., sygn. akt XV C 857/18, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanego (...) w G. na rzecz powodów kwotę 338.435,38 zł oraz kwotę 240.278,45 CHF, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty.

Jednocześnie Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, a także rozstrzygnął o kosztach postępowania, zasądzając od Banku na rzecz kredytobiorców koszty procesu (k. 226).

Bank wypłacił pozwanym kwoty wymienione w wyroku z 10 marca 2025 r. w następujący sposób: w dniu 25 marca 2025 r. w kwocie 237.224,87 PLN oraz w dniu 27 marca 2025 r. w kwocie 168.422,21 CHF na rachunek pozwanej D. S. (k.297, 298), w dniu 25 marca 2025 r. w kwocie 237.224,87 PLN oraz w dniu 31 marca 2025 r. w kwocie 168.397,19 CHF na rachunek pozwanego T. S. (k.299, 300).

W dniu 1 kwietnia 2025 r. pozwani spełnili świadczenie wobec banku dokonując przelewu kwoty 350.124,99 zł z rachunku T. S. (k.301) oraz kwoty 350.124,99 zł z rachunku D. S. (k.301).

Opisany stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody w postaci dokumentów, które podlegały zaliczeniu w poczet materiału dowodowego na zasadzie art. 243 ² k.p.c. Prawdziwość oraz autentyczność dokumentów nie została zakwestionowana przez żadną ze stron. Sąd ocenił zgromadzone dowody jako wiarygodne i spójne. Dokumenty urzędowe i prywatne nie były kwestionowane przez strony i nie budziły wątpliwości co do autentyczności ani treści. Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na pełne i jednoznaczne odtworzenie przebiegu stosunku prawnego stron, losów umowy kredytu, przebiegu wcześniejszych postępowań oraz aktualnych roszczeń banku. Brak było potrzeby przeprowadzania dalszych dowodów.

Sąd zważył.

Powództwo – zarówno w części pierwotnie dochodzonej, jak i w części podtrzymanej po ograniczeniu żądania i jego modyfikacji– nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępnie należy jednak wskazać, że cofnięcie powództwa przez stronę powodową w zakresie należności głównej skutkowało – stosownie do art. 355 § 1 k.p.c. – umorzeniem postępowania w tej części jak również zwrotem uiszczonej opłaty od pozwu, dlatego Sąd polecił zwrócić powodowi kwotę 5.379 zł o czym wyrzekł w pkt 5. wyroku.

Przedmiotem dalszego rozpoznania pozostało wyłącznie żądanie odsetek ustawowych od kwoty 700.249,90 zł oraz kwestia rozliczenia kosztów procesu. Powód dochodził odsetek od kwoty, która – w jego ocenie – stanowić miała zwrot kapitału otrzymanego niegdyś przez pozwanych w ramach nieważnej umowy kredytu.

Na ocenę zasadności roszczenia powoda miało wpływ prawomocne orzeczenie w sprawie o sygn. akt I ACa 1857/24, które ma moc wiążącą (art. 365 § 1 k.p.c.) i stanowi prejudykat w niniejszym postępowaniu.

Dopiero z chwilą wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku, tj. w dniu 10 marca 2025 r., stało się pewne, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna, a tym samym dopiero od tego momentu możliwe było formułowanie wzajemnych roszczeń restytucyjnych. Wcześniejsze czynności banku zmierzające do postawienia roszczenia w stan wymagalności były bezprzedmiotowe.

Skoro przed tą datą nie istniało wymagalne roszczenie restytucyjne powoda, nie sposób przyjąć, aby w tym okresie mogło dojść do opóźnienia po stronie pozwanych w spełnieniu świadczenia pieniężnego.

W konsekwencji roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie nigdy nie powstało.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach procesu orzeczono na zasadzie art. 98 k.p.c. mając na uwadze uchwałę SN z 10.07.2015 r., III CZP 29/15.W razie współuczestnictwa formalnego do niezbędnych kosztów procesu poniesionych przez pełnomocnika będącego adwokatem zalicza się wynagrodzenie ustalone odrębnie w stosunku do każdego współuczestnika. Sąd powinien jednak obniżyć to wynagrodzenie, jeżeli przemawia za tym nakład pracy pełnomocnika, podjęte przez niego czynności oraz charakter sprawy (art. 109 § 2 k.p.c.). W przedostatnim akapicie uzasadnienia uchwały SN wyczerpująco naświetlił przesłanki i zakres możliwego obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika. W realiach niniejszej sprawy pozwani byli stronami nieważnej umowy kredytowej, ich sytuacja prawna była identyczna i stanowiska wyrażane w pismach procesowych były tożsame. W tej sytuacji wynagrodzenie należne wg norm przepisanych pełnomocnikom obniżono o połowę, co skutkuje faktycznie przyznaniem pozwanym zwrotu kosztów udziału jednego pełnomocnika.

SSO Tadeusz Trojanowski