Uzasadnienie z 29 grudnia 2025, sygn. IV Ka 835/25

1.Przewodnicząca:

1.SSO Agnieszka Połyniak

1.Protokolant:

1.Ewa Ślemp

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 835/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z 25 czerwca 2025 roku, sygn. akt VI K 1521/22

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

K. L.

uprzednia wielokrotna karalność za czyny z art. 107 § 1 k.k.s.

karta karna

682 - 684

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

karta karna

treść danych przedstawionych przez KRK nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego, zaś strony postępowania nie kwestionowały informacji dotyczących uprzedniej karalności oskarżonego

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

oskarżony w osobistej apelacji na podstawie art. 438 pkt 2, 3, 4 k.p.k. oraz art. 439 §1 pkt 2 k.p.k. zarzucił:

I. Rażące naruszenie przepisów postępowania, stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegające na

nienależytej obsadzie sądu, jako że w składzie orzekającym w Sądzie I instancji zasiadała sędzia Greta Lipelt-Paszko, która została powołana na urząd sędziego w procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r., co w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej narusza prawo oskarżonego do rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą, gwarantowane przez art. 45 ust. ł Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPC).

II. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny zebranego materiału dowodowego, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a także poprzez rozstrzygnięcie niedąjących się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (art. 438 pkt 3 k.p.k.), polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że:

a)  oskarżony K. L. zawarł umowę najmu lokalu, podczas gdy kluczowy świadek (wynajmujący) nie był w stanie zidentyfikować oskarżonego jako strony umowy,

b)  podpis złożony na umowie najmu został nakreślony przez oskarżonego, mimo braku jakiegokolwiek dowodu grafologicznego lub innego potwierdzającego tę okoliczność i wobec kategorycznego zaprzeczenia oskarżonego, co do zawarcia umowy, w tym złożenia podpisu pod umową;

c)  oskarżony zawarł umowę najmu z Ł. C. (1), gdy z materiału dowodowego wynikają niedające się usunąć wątpliwości co do tożsamości oskarżonego z osobą, z która Ł. zawierał umowę;

d)  oskarżony działał jako pełnomocnik spółki, podczas gdy wynajmujący dysponował jedynie zdjęciem dokumentu pełnomocnictwa, a jego autentyczność i zakres umocowania nie zostały zweryfikowane;

e)  oskarżony był obecny w miejscu zawarcia umowy (we V.) w dniu podpisania umowy, co stoi w jawnej sprzeczności z wiarygodnym i niepodważalnym dowodem w postaci alibi oskarżonego,potwierdzonym zeznaniami świadka B. L. oraz zasadami doświadczenia życiowego dotyczącymi czasu przejazdu między miastami (między 15.30 a 17.00 oskarżony przebywał w C. na lotnisku gdzie odbierał dziecko po czym udał się do C. z dzieckiem, do swojego miejsca zamieszkania;

f)  oskarżony w chwili popełnienia czynu był osobą odpowiedzialną za prowadzenie spraw gospodarczych spółki w rozumieniu art. 9 § 3 Kodeksu karnego skarbowego (k.k.s.), podczas gdy w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na faktyczne prowadzenie przez niego spraw spółki, a samo zawarcie jednej umowy nie jest wystarczające do przypisania takiej odpowiedzialności, a brak dowodów na wykonywanie innych czynności;

III. III. Rażącą niewspółmierność orzeczonej kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.), w szczególności poprzez wymierzenie kary o charakterze bezwzględnym, z pominięciem istotnych okoliczności łagodzących oraz przy błędnej ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, a zwłaszcza poprzez:

a)  całkowite pominięcie kluczowej okoliczności łagodzącej w postaci udokumentowanej, wieloletniej i rzetelnej współpracy oskarżonego z Prokuraturą Regionalną w Krakowie od 2019 roku oraz jego nienagannej postawy po popełnieniu czynu, co świadczy o jego pozytywnej prognozie kryminologicznej i resocjalizacyjnej.

b)  Pominięcie, w zasadzie nie ustalenie właściwości i warunków osobistych oskarżonego, jego postawy, nienaruszania prawa, sumiennego wykonywania nałożonych obowiązków

c)  Wymierzenie kary w oderwaniu od sytuacji zdrowotnej oskarżonego potwierdzonej opinią biegłych psychiatrów, w prawdzie wykluczającą ograniczenie poczytalności, potwierdzającą, iż stan zdrowia oskarżonego (hospitalizacja, liczne zaburzenia, choroba afektywna dwubiegunowa) wymagają dostosowania kary zgodnie dyrektywami wymiaru kary (w tym właściwości i warunki osobiste).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzut opartego na zasadzie art. 439 §1 pkt 2 k.p.k., bowiem gdyby ten zarzut ten okazał się zasadny, odnoszenie się do pozostałych zarzutów byłoby zbędne.

Wbrew stanowisku oskarżonego nie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza w postaci niewłaściwej obsady sądu orzekającego, wskutek rozpoznania sprawy przez asesor Grety Lipelt - Paszko. Apelujący podnosząc zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej, uzasadnił go tym, że sędzia referent „przeszła ścieżkę nominacyjna w całości opartą na udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (…) określanej w orzecznictwie jako „neo- KRS” (k. 656), cytując następnie liczne orzeczenia, w których zakwestionowano bezstronność i niezwisłość sędziów powołanych z udziałem tak ukształtowanej KRS (k. 657 – 659).

Jeżeli uwzględni się treść zarzutu i argumentację na jego poparcie, to zauważyć trzeba ze w istocie apelujący, choć wskazał na bezwzględną przyczynę odwoławczą, nie przedstawił żadnego racjonalnego argumentu tyczącego Pani Asesor, który wskazywałby, iż sąd był nienależycie obsadzony oraz, że nie był bezstronny.

Sąd odwoławczy nie neguje tego, że każdorazowo standardy określone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej (art. 47), czy Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art.6 ust. 1), jak też w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (art. 45 ust. 1) muszą być przestrzegane, tj. prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd. Nie ma wątpliwości, że tylko przestrzeganie tego standardu gwarantuje stronom postępowań sądowych respektowania ich prawa do obrony, tj. prawa do bycia wysłuchanym, do przedstawienia dowodów, zadawania pytań świadkom, jak też, że tak zgromadzony materiał dowodowy zostanie obiektywnie i rzetelnie oceniony.

Jakkolwiek nie ulega wątpliwości, iż są podstawy, by twierdzić, że w związku z nowelizacją ustawy z dnia 12 maja 2011r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, dokonaną ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. o zmienia ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2018r., poz. 3) zarzut nienależytej obsady sądu orzekającego niejednokrotnie może okazać się uzasadniony (tego dowodzą wskazane w apelacji judykaty), to jednakże każda sprawa jest inna. Oznacza to, że również to, że musi być oceniana indywidualnie. Przekonują o tym liczne orzeczenia Sądu Najwyższego, uchylające wyroki sądów powszechnych z tego powodu, że przeprowadzony tzw. test niezawisłości i bezstronności sędziego (wprowadzony ustawą z 9 czerwca 2022r. o zmienia ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw), wykazał, iż sędzia, biorący udział w wydaniu wyroku, nie daje gwarancji przestrzegania standardu niezawisłości i bezstronności. Pomija skarżący jednakże i to, że prowadzone były sprawy, w których przeprowadzony test nie wykazał, by wadliwy sposób procesu nominacyjnego, miał negatywny wpływ na bezstronność i niezawisłość danego sędziego.

Tym samym, nie negując wagi i znaczenia orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu, czy Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, czy w końcu wskazanej przez apelującego uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (k.657), nie można zgodzić się z forsowaną w apelacji tezą, iż w każdym przypadku sędzia, w którego procesie nominacyjnym uczestniczyła Krajowa Rada Sądownictwa, w składzie wynikającym ze zmiany ustawy o KRS dokonanej ustawą z 8 grudnia 2017r., nie daje gwarancji niezawisłości i bezstronności. W każdym takim przypadku indywidualnie należy ocenić, czy ów standard został naruszony. Taki wniosek wyprowadził także Sąd Najwyższy we wskazanej przez obrońcę uchwale z 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt BSA I-4110-1/2020, OSNK 2020, z. 2, poz.7), wprost wskazując, iż „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 §1 pkt 2 k.p.k. (…) zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa (…) jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi w konkretnych okolicznościach do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności”. Okoliczność ta uszła uwagi apelującego. Skoro przy tym nie przedstawił rzeczowych argumentów, które wskazywałyby, że Pani Asesor, orzekająca w przedmiotowej sprawie, w jakikolwiek sposób uchybiła standardom niezawisłości i niezależności, zauważyć wypada, że tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać bowiem należy, że uszło uwagi oskarżonego i to, że inny jest stopień zaangażowania Krajowej Rady Sądownictwa w proces nominacyjnego sędziego sądu powszechnego (zwłaszcza wtedy, kiedy wydaje uchwałę w zakresie awansowania sędziego do sądu wyższego rzędu) od tego, który wiąże się z mianowaniem asesora sądowego.

W procesie tyczącym asesorów sądowych Krajowa Rada Sądownictwa pełni niewielką rolę (o charakterze „technicznym”), co oceniać trzeba z uwzględnieniem pozycji ustrojowej asesora sądowego. Rola ta sprowadza się bowiem do umożliwienia jego weryfikacji jako kandydata na urząd sędziego. Już z tego powodu nie można wprost stosować wykładni wskazanej przez Sąd Najwyższy we wskazanej wyżej uchwale z 23 stycznia 2020 roku, jak też stwierdzeń sądów sformułowanych w pozostałych cytowanych w apelacji orzeczeniach. Wszak jego cechy osobowościowe, umiejętności praktyczne oraz teoretyczne będą dopiero podlegać weryfikacji na drodze orzekania przed ostatecznym objęcie urzędu sędziego. To dopiero wówczas jego bezstronność i niezawisłość będzie przedmiotem oceny.

Wskazać zatem wypada, że zgodnie z art. 33a ust. 1 i 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury uprawnienia Krajowej Rady Sądownictwa w zakresie oceny kandydatów na asesorów ograniczają się do tego, że działa na wniosek Dyrektor KSSiP, który to przedstawia listę klasyfikacyjną egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej z imionami i nazwiskami egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej, liczbą punktów uzyskanych na egzaminie przez każdego aplikanta oraz liczbą porządkową, wskazującą jego miejsce na liście. Zgodnie z brzmieniem art. 33a usta. 11 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury Dyrektor KSSiP przedstawia zatem Radzie Sądownictwa Krajowej listę, wskazując wybrane przez poszczególnych aplikantów stanowiska asesorskie i to ta lista jest przedmiotem uchwały Rady. Uchwała Krajowej Rady Sądownictwa podejmowana jest w oparciu o przedłożone dokumenty, Rada nie przeprowadza „oceny” poszczególnych kandydatów. Jakkolwiek Krajowej Radzie Sądownictwa przysługuje uprawnienie, by w terminie dwóch miesięcy od dnia przedstawienia listy kandydatów , zgłosić sprzeciw wobec mianowania egzaminowanego aplikanta aplikacji sędziowskiej na asesora sądowego (art. 33a ust. 14), to jednakże - w razie braku sprzeciwu albo uchylenia uchwały Krajowej Rady Sądownictwa wyrażającej taki sprzeciw (przewidziany jest bowiem tryb odwoławczy) - niezwłocznie przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o mianowanie osoby z listy na stanowisko asesora sądowego wraz ze wskazaniem wybranego miejsca służbowego asesora sądowego (ust. 15). Jest to więc obowiązek Krajowej Rady Sądownictwa, który pozbawiony jest elementu uznaniowości i oceny kandydata na asesora, jak ma to miejsce w odniesieniu do sędziego. Na tym etapie przez Radę nie są brane pod uwagę okoliczności, które następnie poddawałyby w wątpliwość niezawisłość i bezstronność kandydata na asesora.

Skoro sam apelujący nie przedstawił argumentu, który wskazywałby, że orzekająca w sprawie Pani Asesor nie spełnia standardu niezawisłości, jak też naruszyła obowiązek rzetelnego i obiektywnego rozpoznania jego sprawy, nie sposób twierdzić, że tylko z uwagi na czas rozpoczęcia służby, jak też sposób ukształtowania Krajowej Rady Sądownictwa, która opiniował listę z nazwiskiem Pani Asesor, zaistniała przesłanka obligująca od uchylenia wyroku.

Tym samym, tak skonstruowany zarzut oparty na zasadzie art. 439 §1 pkt 2 k.p.k., okazał się nieskuteczny. Reczą Sąd Okręgowego było zatem rozpoznanie dalszych zarzutów przedstawionych przez oskarżonego, które tyczą naruszenia przepisów postępowania, co miało mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, w tym prawidłowość ustaleń faktycznych.

I te zarzuty jednakże nie mogły być skuteczne.

Nie przekonały Sądu odwoławczego twierdzenia K. L., że to nie on reprezentował, jako udziałowiec, spółkę (...) sp. z o.o. z/s w C. i nie zajmował się jej sprawami, a tym samym, że to nie on w dniu 2 stycznia 2018 roku zawarł umowę najmu lokalu przy ul. (...) w I., w którym 29 kwietnia 2021 roku ujawnione zostały 4 automaty do gier hazardowych.

O tym, że w styczniu 2018 roku oskarżony był zaangażowany w prowadzenie działalności spółki (...) świadczą następujące okoliczności, których apelujący zdaje się nie dostrzegać, a być może już o nich nie pamięta (lub nie chce pamiętać), a to z uwagi na upływ czasu:

- z rejestru przedsiębiorców KRS (...) (k. 96 – 99) wynika wskazana spółka zarejestrowana została 7 marca 2017 roku (data wpisu) i oskarżony wskazany jest jako jeden z dwóch wspólników tej spółki (k. 97), zaś jedyna zmiana danych w rejestrze dokonana została 11 sierpnia 2021 roku i nie dotyczyła rezygnacji oskarżonego z udziału w spółce;

- zgodnie z zapisem dotyczącym organu uprawnionego do reprezentacji spółki, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane było współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego łącznie z prokurentem (k. 97v);

- Ł. C. (1) oskarżony okazał pełnomocnictwo ogólne wydane przez Prezesa Zarządu spółki (...) sp. z o.o. (k. 159), zgodnie z którym został upoważniony do występowania samodzielnie w imieniu spółki;

- spółkę tę reprezentował i działał w jej imieniu także w dniu 1 kwietnia 2019 roku na terenie K. , urządzając gry hazardowe na trzech innych automatach (vide wyroku skazujący Sądu Rejonowego w Zakopanem z 30 kwietnia 2021 roku, II K 211/20, k. 451).

Tym samym nie polega na prawdzie twierdzenie K. L., że z działalnością spółki (...) nie miał nic wspólnego i nie było możliwości wprowadzenia zmian w rejestrze KRS spółki (k. 417), ani też, że nie ma dowodu, iż zajmował się sprawami tej spółki (k. 529v). Skoro 1 kwietnia 2019 roku urządzał nielegalne gry na automatach do gier hazardowych w ramach działalności właśnie spółki (...) (świadczy o tym prawomocny wyrok skazujący), to nie sposób logicznie twierdzić, że w styczniu 2018 roku takich działań nie mógł podejmować.

Nieskuteczna jest także i ta część apelacji, w której oskarżony neguje prawidłowość ustaleń Sądu meriti, iż to on zawarł umowę najmu lokalu w I., wskazując na błędną ocenę dowodu z zeznań Ł. C. (2). Nie przekonały tut. Sądu twierdzenia K. L., że 2 stycznia 2018 roku nie mógł być w miejscu, gdzie zawarta została umowa, a pełnomocnictwem posłużył się ktoś inny (k. 529v i zarzuty z pkt II lit. a – c, k. 653).

Z zeznań Ł. C. (2) wynika, że umowę podpisał z mężczyzną, który okazał mu pełnomocnictwo (zrobił jego zdjęcie, k. 159) oraz dowód osobisty (k. 152v) i doszło do tego we V. na ulicy (...) przed domem świadka (na pokrywie śmietnika – k. 152v i 530v). To, że w kwietniu 2023 roku świadek nie miał już pewności, czy oskarżony jest tą osobą, z którą podpisał umowę oraz czy sprawdził jej dowód osobisty (k. 531) nie stanowi okoliczności, która świadczyłaby o niewinności K. L.. Ł. C. (3) w dacie podpisania umowy najmu nie miał wątpliwości co do tożsamości osoby, z która przedstawiła się jako pełnomocnik spółki i okazał mu stosowane pełnomocnictwo i w tym względzie był stanowczy. Zasadnie więc uznał Sąd orzekający, że to właśnie oskarżony, w ramach prowadzonej „działalności gospodarczej” w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, wyszukiwał lokale, w których mógłby prowadzić działalność polegającą na urządzaniu gier na automatach, jak też zawarł umowę Ł. C. (1) i wynajął lokal w I., w którym wstawił 4 automaty do gier i urządzał oraz prowadził gry na tych automatach. Zauważa Sąd odwoławczy i to, że w żadnym momencie Ł. C. (1) nie wskazał, że umowę podpisał w godzinach wieczornych, co miałoby wykluczać oskarżonego. K. L. w toku całego postępowania czy to przygotowawczego, czy sądowego nie kwestionował treści protokołów przesłuchania Ł. C. (1), nie składał wniosków o sprostowanie tychże, a przy tym w przesłuchaniu świadka przed Sądem rejonowym uczestniczył i nie zadał pytań w tym zakresie świadkowi. Tym samym linia obrony oparta na twierdzeniu, że świadek określił, że umowę podpisał wieczorem, lecz okoliczność ta nie została odzwierciedlona w protokole rozprawy (k. 660), nie ma racjonalnego uzasadnienia.

Tym samym nietrafne jest twierdzenie apelującego, że Sąd I instancji błędnie nie wziął pod uwagę, że „w krytycznym czasie oskarżony odbierał dziecko z lotniska w C. – E., a następnie udał się do C.” (k. 660).

Nie przekonała Sądu odwoławczego i ta argumentacja, która odnosiła się do niewątpliwej bytności oskarżonego 2 stycznia 2018 roku między godziną 15.30 a 17.30 na terenie lotniska w C. - E., o czym zeznała B. L. (była żona oskarżonego). Świadek nie wiedziała skąd przyjechał po syna oskarżony, a biorąc pod uwagę odległość między V. a C. – E. (ok. 208 km), przejechanie tej trasy zajmuje trochę ponad 2 godziny, żadną miarą nie stanowi okoliczności wykluczającej to, że oskarżony przyjechał do V. w miejsce wskazane przez Ł. C. (2), zawarł umowę, odebrał klucze do lokalu i udał się do C., gdzie odebrał syna i dopiero stamtąd udał się do C.. Zeznania B. L. nie stanowią zatem dowodu, który wsparłby alibi oskarżonego, podważając jednocześnie trafność ustaleń Sądu meriti.

Chybiona jest i ta część uzasadnienia zarzutu obrazy art. 7 k.p.k., w której wskazał oskarżony, że jest zaskoczony ujawnieniem czynu, którego miałby się dopuścić w 2021 roku, skoro od 2019 roku porzucił wszelkie związki z branżą hazardową (k. 661).

Z prawidłowych ustaleń Sądu a quo wynika, że lokal wynajęty został w styczniu 2018 roku (zatem przed 2019 rokiem), a nielegalna działalność prowadzona była nieprzerwanie przez ten sam podmiot – spółkę, której udziałowcem jest właśnie oskarżony i w imieniu której podejmował działania gospodarcze, o czym przekonują choćby zeznania Ł. C. (1), który stwierdził wszak, że przez cały okres, tj. do 29 kwietnia 2021 roku na jego konto wpływały kwoty wynikające z umowy zawartej z oskarżonym, a dotyczące najmu lokalu, jego użytkowania. Trudno uwierzyć, że oskarżony nie miał z tym nic wspólnego i to wyłącznie osoby trzecie czerpały z tego tytułu korzyści i ponosiły koszty tej działalności. To, że świadek zaniechał jakichkolwiek kontaktów z najemcą, nie aneksował umowy, nie ustalał aktualnych numerów telefonów itd., w sytuacji kiedy regularnie, co miesiąc wpływały na jego konto sumy wynikające z umowy, choć nie świadczy dobrze o samym wynajmującym, nie oznacza jeszcze, że okoliczności te świadczą „na korzyść” oskarżonego, tj. uwiarygodniły jego linię obrony.

W ocenie także tut. Sądu powyższe nie stanowi o zaistnieniu wątpliwości co do prawidłowego ustalenia tożsamości zawierającego ową umowę, którym był właśnie K. L. i to on także w dniu 29 kwietnia 2021 roku był osobą, która urządzał i prowadziła gry na automatach znajdujących się w wynajętym lokalu. Nie można pominąć bowiem i tego, co wynika z zeznań B. A. (osoby, która była w czasie kontroli w lokalu i która wezwała na interwencję Policję – k. 2). To na podstawie zeznań tego świadka można jednoznacznie stwierdzić, że działalność była nielegalna, i urządzający ją mężczyzna (świadek nie znała jego danych ani numeru telefonu) miał tego pełną świadomość i dbał o to, by jego dane, jak też wygląd, pozostały nieznane dla osób postronnych.

Z tych też względów zarzut obrazy art. 5 §2 k.p.k. podniesiony w apelacji także nie zasługuje na uwzględnienie.

Nadto zauważyć wypada i to, że przepisy z art. 7 k.p.k. i art. 5 §2 k.p.k., których to – zdaniem skarżącego - obrazy miałby się dopuścić Sąd meriti mają charakter rozłączony, co oznacza, że jednoczesne podniesienie zarzutu obrazy tych przepisów nie może być skuteczne. Zarzut naruszenia zasady in dubio pro reo dopuszczalny jest wszak tylko sytuacji, gdy sąd przeprowadził postępowanie w sposób pełny, kompletny, jak też poddał zebrane dowody ocenie spełniającej rygory art. 7 k.p.k., a pomimo tego Sąd orzekający stwierdził istnienie wciąż niedających się - w oparciu o nią - usunąć wątpliwości. Podkreślić przy tym trzeba i to, że chodzi tu o wątpliwości sądu orzekającego, które stwierdził i których nie mógł usunąć, a które następnie rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego. Taka sytuacja w omawianej sprawie nie miała jednakże miejsca. Sąd odwoławczy również nie stwierdził, by takie wątpliwości rzeczywiście zaistniały.

Reasumując, wbrew stanowisku apelującego, Sąd ad quem nie stwierdził, by Sąd a quo z obrazą art. 7 k.p.k. ocenił zgromadzone dowody, by wyprowadził na ich podstawie błędne wnioski i tym samym, by uznanie sprawstwa i winy K. L. nie zostało w sposób niebudzący wątpliwości wykazane.

Niezasadny jest także zarzut obrazy art. 438 pkt 4 k.p.k., tj. rażącej niewspółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności.

Nie przekonały Sądu odwoławczego ani wskazane w zarzucie (pkt III lit. a – c, k. 654) uchybienia przy ocenie okoliczności łagodzących, ani też przedstawiona w uzasadnieniu argumentacja (k. 662 – 663).

Oskarżony, co wynika z akt sprawy, w tym informacji przekazanych przez Krajowy Rejestr Karny (k. 682 – 684) był 19 – krotnie karany właśnie za występki z art. 107 §1 k.k.s., począwszy od 2017 roku. Z danych tych wynika i to, że dotychczas orzekane kary wolnościowe nie były wykonywane dobrowolnie przez oskarżonego, konieczna była ich zamiana na kary zastępcze, m.in. pozbawienia wolności. Świadczy to o tym, że oskarżony tego rodzaju nielegalną działalność prowadził przez dłuższy czas i na znaczą skalę. Nie był to więc przypadek. W czasie tym oskarżony miał nie tylko rodzinę i dziecko, ale przede wszystkim był świadomy tego, że prowadzona działalność jest sprzeczna z obowiązującym prawem i wiąże się z konsekwencjami prawnymi. Nie powstrzymało go to przed jej prowadzeniem. Niniejsze postępowanie trwało ponad 2 lata (akt oskarżenia wpłynął w grudniu 2022 roku – k. 505) z uwagi na postawę oskarżonego, którego trzeba było nawet poszukiwać i zatrzymywać do sprawy (np. by przeprowadzić dowód z opinii biegłych lekarzy psychiatrów – k. 601, 608). Upływ czasu od daty czynu nie może być zatem okolicznością, którą można by poczytać na korzyść oskarżonego.

Okoliczność, iż oskarżony „współpracuje” (jak deklaruje) z Prokuraturą Regionalną w Krakowie (k. 666 - 667) i obecnie jego postawa jest „nienaganna” (k. 654) nie stanowi dostatecznej przeciwwagi dla okoliczności obciążających, które miał na uwadze Sąd orzekający (k. 647).

Jedynie na marginesie, wskazać można, że biorąc pod uwagę wymiar kary orzeczonej, może oskarżony ubiegać się o wyrażenie zgody na jej odbycie w warunkach dozoru elektronicznego.

Wniosek

zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego K. L. od popełnienia zarzucanego mu czynu,

ewentualnie, z najdalej posuniętej ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania w prawidłowo obsadzonym składzie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazanych powyżej wniosek o uniewinnienie, jak też alternatywnie złożony o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Oskarżony w apelacji złożył wnioski dowodowe (k. 655), które były przedmiotem rozpoznania w toku rozprawy odwoławczej (k. 685)

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Okoliczności, które miałyby być ustalone dowodami wnioskowanymi przez oskarżonego dotyczyć miałyby przede wszystkim kwestii związanych z zachowaniem oskarżonego po dacie czynu, które nie odnosiły się oceny prawidłowości ustaleń faktycznych kwestionowanych przez oskarżonego. Postawa i zachowanie także w toku innego toczącego się postępowania również nie ma istotnego znaczenia dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu oraz jego winy. Sąd odwoławczy miał także na uwadze to, że oskarżony był tymczasowo aresztowany w innej sprawie od 26 listopada 2019 roku do 24 marca 2020 roku (k. 486), co jednakże nie zmienia oceny prawidłowości ustaleń, w sytuacji, kiedy Sąd rejonowy przypisał oskarżonemu działanie 29 kwietnia 2021 roku, będące konsekwencją zawarcia przez niego umowy najmu lokalu w dniu 2 stycznia 2018 roku.

Nadto z uwagi na uprzednią karalność oskarżonego, w tym wyrokiem z 30 stycznia 2020 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (wyrok Sądu Rejonowego w Myślenicach II K 45/20) niemożliwe jest stosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary (art. 69 §1 k.k.), czego oskarżony również nie bierze pod uwagę.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Pkt I – IV wyroku z 25 czerwca 2025 roku, uznającego sprawstwo i winę K. L., wymierzającego mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekającego środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie urządzania i organizowania gier o charakterze losowym, zakładów wzajemnych i gier na automatach na okres 3 lat oraz orzeczenia przepadku dowodów rzeczowych oraz obciążenia oskarżonego kosztami procesu.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wskazane wyżej rozstrzygnięcia stanowią konsekwencję prawidłowych ustaleń dokonanych przez Sąd orzekający, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa karnego skarbowego (materialnego), w tym także względów prewencji indywidualnej i generalnej, jak też znajdują uzasadnienie w obowiązujących przepisach proceduralnych w zakresie kosztów postępowania karnego

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt II

wobec nieuwzględnienia apelacji oskarżonego, mając na uwadze sytuację materialną i majątkową K. L., jak też brzmienie art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art 113 § 1 k.k.s., przy zastosowaniu art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. 113 §1 k.k.s. Sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, a wydatkami tego postępowania obciążył Skarb Państwa.

7.  PODPIS

SSO Agnieszka Połyniak

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

oskarżony K. L.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

uznanie sprawstwa i winy występku z art. 107 §1 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s. oraz wymierzenie kary pozbawienia wolności

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana