Postanowienie SN z 28 marca 2013, sygn. III KK 386/12
Data orzeczenia
28 marca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
POSTANOWIENIE
Dnia 28 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 marca 2013 r.,
sprawy D. S.
skazanego z art. 157 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 maja 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w O.
z dnia 30 stycznia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację obrońcy skazanego D. S. jako oczywiście
bezzasadną;
2. obciąża skazanego D.S. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r., zmienił wyrok Sądu
Okręgowego w O. z dnia 30 stycznia 2012 r., którym D. S. skazany został za
przestępstwa zakwalifikowane, pierwsze z art. 148 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z
art. 11 § 2 kk oraz drugie z art. 157 § 2 kk i wymierzył karę łączną 3 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności, w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie z pkt III tego
wyroku, w ramach czynu zarzuconego i przypisanego w pkt I uznał oskarżonego za
winnego usiłowania w zamiarze ewentualnym zabójstwa, od którego dobrowolnie
2
odstąpił, czyn przypisany zakwalifikował z art. 157 § 1 kk, po czym orzekł karę za
ten czyn i nową karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego
D. S. wniósł jego obrońca i, zarzucając: „1) błąd w ustaleniach faktycznych
polegający na przyjęciu, że oskarżony działał z umyślnym zamiarem uszkodzenia
ciała pokrzywdzonego, co w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego
było oczywiście nieuzasadnione; 2) obrazę przepisów postępowania w
szczególności art. 5 i art. 7 kpk poprzez jednostronną i sprzeczną z zasadami logiki
i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego
oraz rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się wątpliwości na niekorzyść
oskarżonego, co doprowadziło Sąd Apelacyjny do błędnych ustaleń w zakresie
umyślności zarzucanego oskarżonemu czynu; 3) art. 157 § 1 kk poprzez jego
zastosowanie i przyjęcie, że oskarżony działał z zamiarem umyślnym ciężkiego
naruszenia ciała; 4) art. 157 § 3 kk poprzez jego niezastosowanie i błędną
kwalifikację prawną zarzucanego oskarżonemu czynu, poprzez przypisanie czynowi
oskarżonego umyślności, podczas gdy oskarżony działał nieumyślnie; 5)
ewentualnie w wypadku nie uwzględnienia przez Sąd Najwyższy w)w zarzutów,
należy uznać, że kara wymierzona oskarżonemu jest niewspółmierna do
popełnionego przez niego czynu”, wniósł o „1. Uchylenie skarżonego wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania” Sądowi odwoławczemu.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego D. S. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany D. S. został
obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 §
1 kpk w zw. z art. 518 kpk.
Treść zarzutów kasacji, ale także jej uzasadnienie, zdaje się wskazywać na
to, że jej autor z nienależytą starannością zapoznał się z unormowaniami art. 523
kpk, skoro w punkcie pierwszym formułuje w stosunku do Sądu Apelacyjnego i jego
wyroku zarzut „błędu w ustaleniach faktycznych”, a w punkcie piątym zarzut
„niewspółmierności” kary za czyn zakwalifikowany z art. 157 § 1 kk. Takie zarzuty
należałoby uznać z wręcz niedopuszczalne w kasacji, a jeżeli rozumieć je w ten
sposób, że tych naruszeń prawa dopuścił się Sąd odwoławczy z obrazą przepisów
3
postępowania i prawa materialnego, to wobec ich niewskazania w tych zarzutach
ani w uzasadnieniu kasacji, są one oczywiście bezzasadne. Uzasadnienie wyroku
Sądu Apelacyjnego, w kontekście uzasadnienia Sądu Okręgowego, jednoznacznie
świadczy, że Sądy obu instancji dokonały ustaleń bez obrazy przepisów
postępowania, a Sąd odwoławczy orzekając karę pozbawienia wolności za czyn
zakwalifikowany z art. 157 § 1 kk i karę łączną uczynił to bez naruszenia prawa
materialnego.
Oczywiście bezzasadny jest również zarzut z punktu drugiego – obrazy „w
szczególności art. 5 i art. 7 kpk”, z oczywistym zauważeniem, że posłużenie się
określeniem „w szczególności” nie rozszerza zakresu zaskarżenia. W uzasadnieniu
kasacji nie została, w istocie, podjęta nawet próba wykazania, że Sądy obu instancji
dokonały oceny dowodu wbrew regułom określonym w art. 7 kpk, a Sąd
odwoławczy w ogóle nie dokonywał oceny dowodów, gdyż sam ich nie
przeprowadza, a jedynie, zresztą słusznie, podzielił ocenę w tym zakresie
sformułowaną w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji. Obrońca ograniczył się do
stwierdzenia, że jego zdaniem wystąpiły wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2
kpk, nie wykazał jednak, że takie wątpliwości miały albo powinny mieć, w
okolicznościach tej sprawy, orzekające w tej sprawie Sądy.
W sposób wręcz niedopuszczalny sformułowane zostały w punktach trzecim
i czwartym zarzuty naruszenia przez Sąd Apelacyjny prawa materialnego,
wskazanych tam przepisów, gdy jednocześnie obrońca kwestionuje ustalenia
faktyczne, przedstawiając własne ustalenia, i do nich odnosząc wskazywaną w tych
zarzutach kwalifikację prawną z art. 157 § 3 kk, a nie z art. 157 § 1 kk, jak to uczynił
Sąd odwoławczy do odmiennych ustaleń faktycznych, które, jeszcze raz to należy
powtórzyć, zostały dokonane w sposób prawidłowy. Tak więc, w istocie, także
zarzuty z punktu trzeciego i punktu czwartego kasacji, to zarzuty błędów w
ustaleniach faktycznych, w kasacji niedopuszczalne, a gdyby wiązać te błędy z
naruszeniem przez Sąd Apelacyjny przepisów postępowania, to są to zarzuty
oczywiście bezzasadne, o czym też była już mowa.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.