Wyrok z 30 grudnia 2025, sygn. VII Ka 840/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 840/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt II K 130/25

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego R. C. (1)

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił:

1/ obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 KPK, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i pominięcie szeregu okoliczności wynikających z zebranych w sprawie dowodów, i w konsekwencji uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim wskazał, że nie wiedział, że toczyła się przeciwko niemu sprawa o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane, że nie wiedział, że został uznany ojcem dziecka, w sytuacji, gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że oskarżony przez cały okres objęty zarzutem przebywał za granicą, gdzie mieszkał i pracował, w sprawie o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane ustanowiono mu kuratora, albowiem miejsce pobytu oskarżonego nie było znane, przez cały okres był bezskutecznie poszukiwany listem gończym, co prowadzi do wniosku, iż oskarżony nie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego na rzecz dziecka, albowiem nie wiedział, że ma dziecko i zasądzone z tego tytułu alimenty,

2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony uchylał się od obowiązku alimentacyjnego na rzecz dziecka, w sytuacji, gdy oskarżony nie miał wiedzy, że toczyła się sprawa o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane, nie miał wiedzy odnośnie ustalenia sądowego, że jest ojcem dziecka, jak również nie miał wiedzy, że obciążono go z tego tytułu obowiązkiem alimentacyjnym, w sprawie sądowej był reprezentowany przez kuratora ustanowionego przez Sąd, albowiem miejsce jego pobytu nie było znane, które to okoliczności prowadzą do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż oskarżony wypełnił znamiona „uchylania się od wykonania obowiązku alimentacyjnego”,

3/ rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo kary 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, zwłaszcza rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, a także właściwości i warunki osobiste oskarżonego, w tym jego dotychczasowy sposób życia, uprzednia niekaralność, przestrzeganie porządku prawnego, przemawiały za wymierzeniem mu kary 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego zasługiwała na częściowe podzielenie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti co do zasady poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego w zakresie zarzucanego mu zachowania. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie R. C., a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego.

W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia winy oskarżonego w oparciu o przede wszystkim analizę twierdzeń pokrzywdzonej w takim zakresie ich twierdzeń w jakim faktycznie obciążała ona oskarżonego w zakresie jego wiedzy o tym, że został ojcem córki, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń opisanych w zaskarżonym wyroku oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy oskarżonego. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia wskazanych wyżej świadków przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia zarzuconych mu czynów. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Wobec zarzutów zawartych w apelacji także w ocenie Sądu Okręgowego te wyjaśnienia oskarżonego, w których wymieniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów nie zasługiwały na uwzględnienie.

W tym miejscu wskazać należy, że mocą prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 31 marca 2014r., sygn. akt III RC 249/13 ustalono, że to oskarżony jest ojcem małoletniej J. K., obecnie P. a zarazem jest on zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz swojego dziecka, przy czym w wyniku jego bezczynności uprawniona korzystała ze środków wpłacanych każdego miesiąca z Funduszu Alimentacyjnego.

Ponadto wbrew zarzutom apelacji Sąd I instancji prawidłowo uznał i przyjął, że z wiarygodnych zeznań M. P. a także z twierdzeń samego oskarżonego (który kwestionuje swoje ojcostwo), wynika, że od chwili powstania obowiązku alimentacyjnego, R. C. (1) nie płacił na rzecz córki żadnych alimentów. Co przy tym istotne dnia 30 sierpnia 2013 r. oskarżony miał realną możliwość wywiązywania się ze swojego obowiązku albowiem jak wynika z informacji nadesłanej przez Powiatowy Urząd Pracy w L., wymieniony utracił status osoby bezrobotnej i nie zarejestrował się ponownie w Urzędzie jako osoba poszukująca pracy – k. 285. Natomiast z wyjaśnień oskarżonego wynika, że z kraju wyjechał już w 2012 r. a co najmniej od 2019 r. przebywał on w H., dysponuje h. paszportem, co wskazuje, że miał w tym kraju stałe i legalne źródło utrzymania.

Wobec rzetelnej relacji M. P. co do tego, że informowała oskarżonego, iż został ojcem niewiarygodne są twierdzenia R. C. (1) utrzymującego, że o istnieniu córki dowiedział się dopiero w kwietniu 2025 r. Podkreślenia wymaga, że wymieniona nie ukrywała, że w okresie koncepcyjnym współżyła z dwoma mężczyznami i początkowo sama nie była pewna, który z jej partnerów jest ojcem dziecka i kiedy wykluczyła ojcostwo jednego z nich, zyskała pewność, że ojcem dziecka jest oskarżonego. Znamienne przy tym jest to, że R. C. po tym gdy dowiedział się o córce przestał odbierać telefony od M. P..

Trafnie w tym zakresie Sad Rejonowy wskazał, że o tym, iż oskarżony celowo unikał kontaktu z matką dziecka świadczy jego postawa w toku postępowania toczącego się w sprawie II RC 249/13 kiedy to nie odbierał kierowanej do niego korespondencji k. 11. Podkreślenia wymaga, że pisma z sądu były wysyłane także do członków jego rodziny, a jego brat i ojciec odebrali pisma w sprawie III RC 249/13 (k. 18, k. 29) i tym samym wiedzieli, czego od oskarżonego domagała się M. P., następnie dowiedziawszy się przedmiocie sprawy przestali odbierać urzędową korespondencję- k. 35, k. 43, k. 46; nie sposób przy tym przyjąć, że „w tym konkretnym przypadku R. C. (1) padł ofiarą celowego milczenia swoich najbliższych”.

Zauważyć przy tym należy, że w toku postępowania o ustalenie ojcostwa próby doręczenia korespondencji odbywały się także za pośrednictwem Policji – k. 25 i k. 50; co przy tym istotne w listopadzie 2013 r. brat oskarżonego P. C. oświadczył, że oskarżony przebywa w H. i nie ma z nim kontaktu, zaś w marcu 2014 r. P. C. podał, że oskarżony nadal przebywa w H., nie ma z nim kontaktu ale ostatni raz w domu był kilka miesięcy temu – k. 50. Powyższe w powiązaniu z zaprzestaniem odbierania przez członków rodziny oskarżonego korespondencji w sprawie III RC 249/13 niebudzący wątpliwości sposób świadczy o dotarciu do świadomości R. C. faktu toczącego się postępowania o ustalenie ojcostwa, przy czym zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że „oskarżony podjął starania, by zniknąć z życia M. P. i nie wykazał się najmniejszą inicjatywą, by - jeżeli nie uwierzył w przekazane mu informacje - ustalić pochodzenie dziecka w czasie, gdy z łatwością mógł to uczynić. Powoływanie się obecnie na brak wiedzy o ciążącym na nim obowiązku nie wyłącza jego odpowiedzialności - w świetle prawa R. C. (1) jest ojcem małoletniej M. P. i - przynajmniej do czasu osiągniecia pełnoletności przez pokrzywdzoną i zainicjowaniu przez nią w przewidzianym przepisami okresie postępowania o zaprzeczenie ojcostwa - to się nie zmieni” – k. 507-507 odw..

W konsekwencji słusznie Sąd I instancji wskazał, że zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że R. C. (1) w okresie od 18 września 2013 r. - kiedy to utracił status osoby bezrobotnej do 2 lipca 2024 r. - kiedy w dalszym ciągu nie by zarejestrowany jako bezrobotny i pracował za granicą, uchylał się od wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, narażając osobę uprawnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych; oskarżony przez okres kilkunastu lat w żaden sposób nie interesował się losem swego małoletniego dziecka i mimo obowiązku nie łożył alimentów na jego utrzymanie a małoletnia J. P. pozostawała na wyłącznym utrzymaniu matki, która zmuszona została do znacznego wysiłku, by móc zaspokoić jej podstawowe potrzeby(M. P. początkowo pracowała, ale w późniejszym czasie - z uwagi na złamanie kręgosłupa szyjnego i orzeczenia o niepełnosprawności - nie mogła podejmować zatrudnienia i utrzymywała się ze świadczeń socjalnych na córkę; alimenty, które otrzymywała na J. P. - w postaci świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego - nie wystarczyłyby na zaspokojenie podstawowych potrzeb dla dziecka a ich brak tym bardziej narażał małoletnią uprawnioną na niemożność zaspokojenia tych potrzeb). Natomiast oskarżony, jako mężczyzna zdrowy, w sile wieku, świadczył pracę za granicą, za którą otrzymywał wynagrodzenie, które mógł przeznaczyć nie tylko na swoje utrzymanie, ale także na utrzymanie małoletniej pokrzywdzonej i mimo to uporczywie uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego wynikającego ze stosownego orzeczenia Sądu.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa; w razie nie podzielenia zarzutów z pkt 1-2 apelacji, mając na uwadze zarzut z pkt 3 apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na powyżej wskazane okoliczności nie uznano za zasadnych zarzutów skarżącego w zakresie uniewinnienia oskarżonego; po części uwzględniono postulat w zakresie złagodzenia orzeczenia o karze.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Bartoszycach II Wydziału Karnego z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt II K 130/25

I zmieniono w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji karę ograniczenia wolności złagodzono do 6 (sześciu) miesięcy a wymiar nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne ustala na 20 (dwadzieścia) godzin w stosunku miesięcznym,

II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Uznając, że zachowanie R. C. wyczerpało dyspozycję przypisanego mu występku Sąd Okręgowy mając na uwadze okoliczności wynikające z treści protokołu jak na k. 453 opisujące obecną sytuację osobistą i majątkową oskarżonego uznał, że kara ograniczenia wolność mimo jego niepoprawności winna być złagodzona.

W ocenie Sądu Okręgowego ukształtowana wyrokiem z dnia 30 grudnia 2025 r. kara ograniczenia będzie adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu; winny ona spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 kk i pozwolić na uświadomienie oskarżonemu, że jego zachowanie nie było prawidłowe oraz zapobiegnie podobnym działaniom w przyszłości.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata W. W. kwotę 1008 (tysiąc osiem) zł tytułem opłaty za pełnioną z urzędu obronę oskarżonego R. C. (1) wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 231,84 (dwieście trzydzieści jeden złotych i osiemdziesiąt cztery grosze) zł tytułem podatku VAT od tej opłaty.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze albowiem przemawiają za tym jego warunki i właściwości osobiste.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego R. C. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt II K 130/25

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana