Postanowienie SN z 28 marca 2013, sygn. III KK 392/12
Data orzeczenia
28 marca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 marca 2013 r.,
sprawy C. V. E.
skazanego z art. 55 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 9 maja 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego
z dnia 23 listopada 2011 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację obrońcy skazanego C. V. E. jako oczywiście
bezzasadną;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. M.R.
Kancelaria Adwokacka 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem
złotych) w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie
kasacji;
3. obciąża skazanego C. V. E. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r., utrzymał w mocy wyrok
Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r., którym, między innymi, C. V. E.
skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29
lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę czterech lat i sześciu miesięcy
pozbawienia wolności i grzywnę w rozmiarze 50 stawek dziennych po 50 zł każda.
2
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego
C. V. E. wniósł jego obrońca z urzędu i, zarzucając: „1. rażące naruszenie
przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia
tj.: 1) art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk poprzez niedokonanie rzetelnej i
wnikliwej analizy wszystkich zarzutów obrońcy podniesionych w apelacji oraz
niewyjaśnienie w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, czym kierował się
Sąd uznając wnioski i zarzuty apelacji za bezzasadne, 2) art. 7 kpk i art. 4 kpk
poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie ich
oceny w sposób wyrywkowy, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania,
przy pominięciu lub umniejszeniu znaczenia okoliczności przemawiających na
korzyść oskarżonego”, a „Ta dowolna ocena dotyczyła następujących kwestii: -
zaakceptowania rozumowania Sądu I instancji i uznania za wiarygodne zeznań
złożonych przez A. S., bez poddania ich rzetelnej analizie i ustalenia wyłącznie na
ich podstawie sprawstwa C. V. E., pomimo że zeznania te jako mające charakter
pomówień nie mogą stanowić pełnowartościowego dowodu winy osoby pomawianej
i powinny być poddane wnikliwej i skrupulatnej ocenie co do ich wiarygodności w
kontekście całokształtu okoliczności sprawy i całości zebranego w sprawie
materiału dowodowego”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego C. V. E. jest oczywiście bezzasadna, w
rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został
obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 §
1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Sporządzenie i wniesienie w tej sprawie kasacji przez
obrońcę z urzędu, uzasadniało zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia z tego
tytułu.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na niepoprawne sformułowanie
zarzutu kasacji obrońcy w punkcie 1.2), w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie
przeprowadzał postępowania dowodowego, nie dokonał odmiennej oceny
dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji i nie dokonał
odmiennych ustaleń faktycznych. Wobec tego, ten zarzut mógł być skierowany
wobec orzeczenia Sądu Okręgowego, jednakże z uzasadnienia kasacji wynika, że,
3
w istocie, obrońca formułuje tylko zarzut obrazy przez Sąd Apelacyjny przepisów
art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk, który to Sąd, zdaniem skarżącego,
bezzasadnie podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, który procedując dopuścił się
naruszenia przepisów art. 7 kpk i art. 4 kpk.
Zarzut obrazy przez Sąd Apelacyjny przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 2
kpk jest oczywiście bezzasadny. Uzasadnienie tego Sądu spełnia wymogi
określone przez te przepisy, będąc uzasadnieniem syntetycznym, ale na pewno nie
lakonicznym, powierzchownym, a przede wszystkim nie odnoszącym się
przekonująco do zarzutów apelacji. To właśnie uzasadnienie apelacji, jak zresztą
także uzasadnienie kasacji, są wręcz ogólnikowe, gdyż, w istocie, nie formułują
merytorycznej argumentacji, która podważałaby trafność wywodów
zaprezentowanych w uzasadnieniach wyroku Sądów obu instancji. W tej sytuacji,
Sąd Apelacyjny był uprawniony do ograniczenia się do podzielenia stanowiska i
argumentacji zaprezentowanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego. Jest
jednak tak, że Sąd Apelacyjny, w wystarczającym zakresie, syntetycznie, wywiódł
dlaczego należało dać wiarę późniejszym zeznaniom świadka A. S., wskazując
także na inne dowody, które przemawiały za ustaleniami dokonanymi przez Sąd
Okręgowy (s. 9 i 10 uzasadnienia SA). Przy tym, Sądy obu instancji uwzględniły to,
że miały do czynienia z „pomówieniem”, które jest dowodem wymagającym
szczególnej staranności procesowej, co było udziałem tych Sądów, o czym
przekonują uzasadnienia ich orzeczeń.
Nie stanowiło natomiast żadnego uchybienia to, że Sąd odwoławczy odniósł
się jednocześnie do zarzutów apelacji obrońców obu oskarżonych.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.