Wyrok z 30 grudnia 2025, sygn. VII Ka 158/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 158/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 15 listopada 2024 r. w sprawie II K 1048/22

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego W. J. – radca prawny K. D.

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

Obrońca oskarżonego R. V. radca prawny B. M. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na:

1/ błędnym ustaleniu, że: w okresie po dniu 3 października 2019r.:

a/ oskarżony zajmował się faktycznie sprawami Płatnika, w sytuacji, gdy z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków wynika, że faktycznym wykonywaniem związanych z prowadzeniem spraw podatnika zajmowały się inne osoby w szczególności I. L., E. F., T. C. i z zeznań oraz wyjaśnień tych osób nie wynika po 3 października 2019r. aby sprawami tymi faktycznie zajmował się oskarżony,

b/ oskarżony prowadził sprawy spółki, negocjował umowy, zawierał umowy o pracę,

2/ nie ustaleniu, że:

a/ przez okres objęty aktem oskarżenia spółka (...) (...) miała nadpłatę w Podatku VAT równą lub wyższą kwocie zaległości ws podatku PIT,

b/ jaki wpływ na powstanie zaległości spółki w podatku PIT miały okoliczności niezwrócenie przez Organ Podatkowy w ustawowym terminie nadpłaty w podatku VAT oraz błędna decyzja Prokuratury Krajowej o zablokowaniu rachunków bankowych spółki,

c/ po dniu 3.10.2019 r. osobami decyzyjnymi w spółce (...) (...). były: E. F., I. L., a następnie M. J. (2), w sytuacji gdy wynikało to z zeznań Z. J., I. L., T. O.,

d/ po dniu 3.10.2019 r. oskarżony nie dysponował rachunkiem bankowym spółki - nie miał do nie niego dostępu, nie posiadał odpowiednich umocowań i nie mógł spowodować, zapłaty przez spółkę podatku,

II obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 9§3 kikfs.1 zw. z art. 6§2 k.k.s. w zw. z art. 77§2 k.k.s. zw. z art. 4§1 k.k.s. poprzez wyrażenie poglądu, że niezapłacenie przez Płatnika podatku było umyślne, w sytuacji gdy w tym samym okresie Płatnik jako Podatnik podatku Vat miał nadpłatę w podatku Vat oraz gdy brak wpłaty zaliczki na podatek PIT był skutkiem problemów finansowych w jakich Podatnik się znalazł w wyniku bezpodstawnego i bezzasadnego zablokowania rachunków bankowych przez Prokuraturę Krajową,

III obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie przepisów:

1/ art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowód i zastąpienie jej oceną dowolną, znajdującą swój wyraz w poczynieniu ustaleń faktycznych:

a/ jedynie w oparciu o te fragmenty zeznań świadków, które są niekorzystne dla oskarżonego i to nawet wtedy gdy z ich treści wynikało, że są niespójne, nielogiczne lub nie są poparte wiedzą świadków oraz pozostają w sprzeczności z zeznaniami tych oraz innych świadków i jednocześnie pominięcie tych fragmentów zeznań, które są dla oskarżonego korzystne, a w szczególności dotyczy to zeznań świadków: T. O., W. D., B. Ś., Ż. J., O. G., I. V., T. C., I. L., Z. J. i w ten sposób błędne ustalenie, że oskarżony po 3.10.2019r zajmował się faktycznie działalnością gospodarczą Płatnika,

b/ nie znajdujących oparcia w materiale dowodowym, tj. że oskarżony po dniu 3.10..2019 był osobą decyzyjną w spółce, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego nie wynika aby miał On umocowanie do dysponowania majtkiem spółki w szczególności aby miał dostęp do rachunków bankowych spółki (...) (...),

2/ art. 4 k.p.k poprzez poczynienie ustaleń z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a mianowicie, iż:

a/ przez okres objęty zarzutem spółka (...) miała nadpłatę w podatku Vat równą wysokości zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz Organ podatkowy nie zwrócił spółce tej nadpłaty,

b/ pominięciu fragmentów zeznań świadków, z których jednoznacznie wynika, że Oskarżony nie prowadził spraw związanych z działalnością (...) w okresie kiedy nie pełnił już funkcji Prezesa spółki, tj. po 03.10.2019r., a które wynikały choćby z zeznań I. L., Z. J., T. O.,

c/ nie przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność jaki wpływ na powstanie zaległości w PIT miała niezwrócona przez Organ podatkowy nadpłata w podatku VAT, oraz czy P. w przedmiotowym okresie miał ekonomiczną możliwość spłaty zaległości,

3/ art. 167 k.p.k. przez nieprzeprowadzenie dowodów w tym wnioskowanych przez obronę:

a/ z przesłuchania świadków, w tym E. F., M. J. (2), B. R. (1) – na okoliczność jaką rolę pełnili w spółce i kto w okresie od dnia 3 października 2019 zajmowała się prowadzeniem spraw spółki, oraz że oskarżony po 03.10.2019r.nie zajmował się prowadzeniem spraw spółki,

b/ umów o pracę oraz zgłoszeń pracowników do ZUS-u przez Spółkę (...) (...). w okresie od 3 października 2019 na okoliczność, że oskarżony nie zajmował się prowadzeniem spraw spółki po 03.10.2019r„

c/ z dokumentów dotyczących założenia i prowadzenia dla spółki rachunków bankowych po 3.10.2019r. na okoliczność, że oskarżony nie zajmował się prowadzeniem spraw spółki po 03.10.2019r„

4/ art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygniecie niedających się usunąć wątpliwości tylko na niekorzyść oskarżonego znajdujące swój wyraz w poczynieniu ustaleń na podstawie:

a/ niepełnych i nieprecyzyjnych zeznań, w taki sposób, że wszystkie nasuwające się wątpliwości zostały rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego, np. nie ustaleniu, czy w sytuacji gdy świadkowie posługiwali się terminem S. mieli na myśliP. (...).. (...) (...). czy też (...) (...). i uznanie, że dotyczyły one spółki (...) (...). (w sytuacji gdy pod tym samym adresem w przedmiotowym okresie funkcjonowały oba podmioty), i na podstawie zeznań nie sposób ustalić, który podmiot świadkowie składając zeznania mieli na myśli - Sąd przyjął bez refleksji, że dotyczą one P. i oraz nie rozróżnienie dokładne granic czasowych, których dotyczyły zeznania, w szczególności czy dotyczyły one okresu kiedy Oskarżony był Prezesem spółki (...) (...). czy też okresu po dniu 3.10.2019r. i bezrefleksyjnym ustaleniu, że dotyczyły one okresu po dniu 3.10.2019r. a następnie poczynienie błędnych ustaleń, że Oskarżony zajmował się prowadzeniem spraw spółki już pod odwołaniu go z funkcji Prezesa,

b/ zeznań T. O. w sytuacji gdy z treści zeznań wynikało, że świadek udzielał odpowiedzi nie dotyczących oskarżonego lecz p. V. oraz nie wynikało, czy kontakty z Panem V. dotyczyły spółki (...) (...). czy też spółki (...) (...). i poczynienie na ich podstawie bezzasadnych ustaleń, że wypowiedzi dotyczyły Oskarżonego, a przedmiotem kontaktu były sprawy spółki (...) sp. z o.o. oraz nie ustalenia co było przedmiotem tych rozmów i na tej podstawie poczynienie ustaleń, że kontakt ten potwierdza zajmowanie się przez oskarżonego sprawami spółki po 3.10.2019r.

c/ art. 166 k.p.k. poprzez pominięcie faktów powszechnie znanych danych z KRS spółek (...) (...). KRS (...), (...) (...). KRS (...), (...) (...). KRS (...) i wyrażenie poglądu, że spółki te są kontynuacją i na tej podstawie ustalenie, że wykonywanie czynności przez Oskarżonego w ramach spółki (...) (...). w 2020 było wykonywaniem czynności (zawieranie umów o pracę) przesądzającym o tym iż był osobą decyzyjną w spółce ((...) (...)) pomimo tego, że nie był już jej prezesem.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego jest chybiona i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się do licznych i powielanych w zakresie treści zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie R. V. a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację. Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć.

W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia winy oskarżonego w oparciu o przede wszystkim analizę twierdzeń świadków w takim zakresie ich twierdzeń w jakim obciążali oni oskarżonego, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń opisanych w zaskarżonym wyroku oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy R. V.. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia wskazanych wyżej świadków przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia zarzuconego mu czynu. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Sąd Okręgowy w toku postepowania odwoławczego przeprowadził szereg wnioskowanych dowodów, które w żaden sposób nie zmieniły dokonanej przez Sąd I instancji trafnej oceny zachowania R. V.

Dla porządku w tym miejscu wskazać należy, że prawidłowo w sprawie ustalono, że (...) (...)z siedzibą w O. w latach 2018 - 2020 nie wpłacała w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, które pobrała jako płatnik zaś z informacji z dnia 24 grudnia 2021 r. wynika, iż od 2 października 2013 r. do 2 grudnia 2019 r. w (...) (...). funkcję prezesa zarządu pełnił oskarżony R. V.. Z protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki (...) z 3 października 2019 r. wynika, że w tym dniu podjęto uchwałę o odwołaniu z funkcji prezesa zarządu R. V. i powołaniu na to stanowisko E. F., która funkcję tę pełniła do 28 maja 2021 r. a po niej funkcję prezesa zarządu objął M. J. (1). Co istotne, już w dniu 24 lutego 2020 r. E. F. złożyła rezygnację ze stanowiska prezesa, wysyłając ją na adres Spółki, przy czym pismo do Sądu Rejonowego w Olsztynie w sprawie rezygnacji nadane zostało dopiero rok później tj. 24 lutego 2021 r. zaś uchwałą z dnia 5 marca 2021r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników (...) (...) odwołało E. F. z funkcji prezesa zarządu i powołano na to stanowisko M. J. (1) – porównaj k. 95, k. 98, k. 139, k. 145-147, k. 220-224.

W tym zakresie wskazać należy, że analiza dokonywanych zmian w strukturze Spółki (...) w latach 2019-2021, tak w zakresie jej udziałowców, jak przede wszystkim w zarządzie, w istocie wskazuje na zamiar celowego skierowania przez R. V. odpowiedzialności za brak wpłaty w terminie zaliczek na podatek dochodowy na inne osoby.

Od założenia Spółki (...) jej wspólnikami byli S. i R. V., posiadający odpowiednio 3 udziały o łącznej wartości 1.500 zł oraz 7 udziałów o wysokości 3.500 zł; S. V. zbyła swoje udziały na rzecz R. V. w lutym 2019 r., a wpisu o sprzedaży udziałów dokonano w KRS 10 maja 2019 r.; wpisu o sprzedaży przez R. V. udziałów na rzecz M. J. (1) dokonano zaś 28 maja 2021 r. Co istotne, ten ostatni jest obywatelem U., który w transakcji nabycia udziałów od R. V. działał przez ustanowionego pełnomocnika, również obywatela u. - umowa została zawarta 28 września 2020 r. Jak już wcześniej wskazano zmiany następowały również w zarządzie Spółki gdy pełniącego funkcję prezesa zarządu od dnia założenia Spółki oskarżonego R. V. w dniu 3 października 2019 r. zastąpiła E. F., a gdy ją odwołano w dniu 28 września 2020 r., a na prezesa Spółki wybrano M. J. (1).

Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił dowody z zeznań świadków – porównaj treść uzasadnienia jak na k. 797 odw.- 798 odw.

Z zeznań Z. J. wynika, że prowadziła ona obsługę księgową Spółki (...) od roku 2017r., a umowę z jej biurem zawarł oskarżony; współpraca ta zakończyła się w 2019 r. gdy z powodu zmian w zarządzie wystąpił problem z ustaleniem osoby umocowanej do występowania w imieniu Spółki. Co istotne wymieniona podała, że dokumenty księgowe były przywożone do jej biura bez wyciągów i dokumentów kasowych, a informowany o powyższych brakach był oskarżony. Świadek zeznała także, że jej biuro nie prowadziło dla Spółki kadr i płac, albowiem tymi sprawami zajmowała się S. V., która czasami dzwoniła, żeby wytłumaczyć jej jakieś zagadnienia. Zwrócić uwagę należy, że świadek przesłuchana w dniu 28 sierpnia 2025 r. faktycznie tożsamo podawała o współpracy w zakresie prowadzenia dokumentacji rachunkowej dla Spółki (...), przy czym co istotne wówczas wskazała, że umocowanie do składania deklaracji VAT-7 zostało jej udzielone przez R. V., z którym to miała najczęstszy kontakt; znamienne, że wymieniona jedynie słyszała o E. F. jako „o pani z zarządu” a ta ostatnia nigdy nie przekazał jej żadnych dokumentów, nie kojarzyła osoby D. J., oraz wskazała, iż jedną z osób, której zostały oddane dokumenty był oskarżony; zaś co do osoby I. L., to wymieniona stwierdziła, że R. V. upoważnił ją do przekazywania mu informacji o Spółce (...) albowiem I. L. miał być zainteresowany nabyciem udziałów Spółki- porównaj protokół jak na k. 1054.

Odnośnie do T. O. (1), to wskazał on, że ze Spółką (...) łączyła do umowa o świadczenie usług księgowych, którą zawarła Ł. (...). Świadek zauważył, że T. O. (1) w czasie świadczenia usług księgowych na rzecz spółki (...) prezesem tej Spółki pozostawał M. J. (1), przy czym faktycznie w sprawach gospodarczych i finansowych spółki kontaktował się telefonicznie (prace wykonywał on zdalnie) z I. L., oraz rozmawiał także telefonicznie z oskarżonym.

Co do zeznań W. D., to wiarygodnie podał on, że który pracował w spółce (...) w latach 2018-2021; świadek zauważył, że spółka (...) początkowo widniała pod nazwaną (...), a ostatecznie przekształciła się w (...), przy czym wskazał, że zarówno o jego zatrudnieniu, jak również o przejściu do spółki (...) decydował R. V., który był osobą decyzyjną w spółce, pomimo, że na pewnym etapie jej działalności, nie był już jej prezesem.

Podobnie jak W. D., świadek B. Ś. był zatrudniony w spółce (...) na stanowisku kierowcy i tożsamo wskazał, że o jego zatrudnieniu w spółce (...), jak również następnie w (...) decydował oskarżony, z którym omawiał wszelkie kwestie dotyczące zatrudnienia, wysokości wynagrodzenia, zakresu obowiązków, jak również podejmował on z nim rozmowy dotyczące zwolnienia w roku 2021.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznania Ż. J., który był zatrudniony w spółce (...) w latach 2018-2020 jako tapicer, z którym umowę o pracę podpisywał oskarżony; zarazem świadek podkreślił, że nie zna osoby E. F. ani też M. J. (1).

Z powyższymi twierdzeniami, wskazującymi na faktyczna rolę oskarżonego w Spółce (...) korespondują zeznania świadka O. E., która początkowo od 2016 r. odbywała w spółce (...) staż, a następnie została w niej zatrudniona. Co istotne, wymieniona podkreśliła, że została zwolniona w 2020 r. przez R. V. i nie znała E. F. ani M. J. (1), oraz nie słyszała, aby takie osoby pełniły jakąkolwiek funkcję w spółce.

Sąd I instancji dokonał także trafnej analizy zeznań I. V. i T. C., którzy stosunki pracy zakończyli w 2020 lub 2021 r. przy czym wskazywali, że w przypadku jakichkolwiek opóźnień w płatności kontaktowali się z nimi właśnie państwo V. tj. oskarżony lub jego żona, a ponadto T. C. nie znała ani E. F., ani M. J. (1).

Co do protokołu zawierającego zeznania R. O. złożone w sprawie II K 51/23 (k. 964-969, k. 975 odw.-978 odw.). to zwrócić uwagę należy, że faktycznie wskazany tam świadek podawał o kontaktach I. L. z ramienia (...) w grudniu 2021r. a zatem już po okresie objętym zarzutem.

W apelacji skarżącego (także w środku odwoławczym drugiego obrońcy) pojawił się postulat bezpośredniego przesłuchania E. F., M. J. (2) i B. R. (2). W toku postępowania odwoławczego czyniono starania aby odebrać zeznania od wymienionych a co do E. F. po bezskutecznym nałożeniu kary pieniężnej postanowiono o jej aresztowaniu, jednakże nie zdołano ująć wymienionej, która jest także oskarżona w równolegle toczącej się przed Sądem Okręgowym w Olsztynie sprawie II K 51/23 – porównaj k. (...), k.902-904, k. 909, k. 912-916, k. 918-919, k. 927-930, k. 942, k. 953-955, k. 960, k. 971 (informacja o niestawiennictwie E. F. w sprawie II K 51/23); w załączniku adresowym znajduje się niepodjęte przez M. J. wezwanie wysłane na adres w (...)„pomarańczowa zwrotka”); tym samym nie zdołano przeprowadzić dowodu z zeznań świadków wnioskowanych w apelacji jak na k. 804-804 odw.

W tej sytuacji konieczne było poddanie ocenie twierdzeń E. F. w postaci wyjaśnień, które Sąd I instancji prawidłowo uznał za wiarygodne. Także w ocenie Sądu Okręgowego E. F. rzetelnie podała, że w spółce (...) od 3 października 2019 r. „wyłącznie formalnie pełniła funkcję prezesa i nigdy faktycznie nie zajmowała się sprawami spółki, nie posiadała nawet wiedzy, jaki jest jej przedmiot działalności, podpisała jedynie szereg dokumentów na spotkaniu m.in. z oskarżonym, jednakże faktycznie nie była ona osobą decyzyjną, odpowiedzialną za sprawy gospodarcze czy też finansowe tej firmy; otrzymywała za to niewielkie kwoty” a powyższa relacja znajduje potwierdzenie tak w zeznaniach wskazanych świadków jak i dokumentach.

Podkreślenia przy tym wymaga, że E. F., niebędąca jeszcze w dacie 31 lipca 2019 r. osobą w żaden sposób związaną z (...) (...)w O. składa zarządowi Spółki w osobie R. V. oświadczenie o wyrażeniu zgody na wyznaczenie jej do działania w imieniu (...) (...). i na jej rzecz w zakresie wykonywania uprawnień pracodawcy w stosunku do osób zatrudnionych w wymienionej Spółce oraz wyznaczenie jej jako osoby do której obowiązków należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot w imieniu Spółki, na podstawie którego zostaje podjęta stosowna uchwała - porównaj k. 262-263.

Z powyższego zatem jednoznacznie wynika, że powierzenie tak istotnych obowiązków osobie, która nie była w czasie zatrudniona w Spółce ani nie pełniła funkcji w jej organach, miało prowadzić do fikcyjnego przeniesienia na nią odpowiedzialności za zaległości podatkowe i nieterminowe regulowanie pobranego podatku oraz uwolnić od tej odpowiedzialności osobę faktycznie zajmującą się sprawami gospodarczymi podmiotu, tj. R. V.. Wreszcie nie sposób jest pominąć dokumentu w zbiorze jak na k. 1025 zatytułowanego „pełnomocnictwo”, z którego wynika, że także w dniu 3 października 2019 r. E. F. jako co dopiero powołana na stanowisko Prezesa Zarządu Spółki (...) udzieliła bardzo szerokiego pełnomocnictwa R. V. do reprezentowania Spółki przed podmiotami prawa cywilnego, w tym instytucjami finansowymi, organami administracji publicznej we wszystkich sprawach związanych z jej działalnością.

Wreszcie z wiarygodnych zeznań I. L. wynika, że nie posiadał on upoważnienia do podpisywania dokumentów finansowych Spółki (...) w postaci bilansów, zestawienia zysków i strat czy też uchwał a usługi księgowe na rzecz spółki (...) wykonywała zewnętrzna firma – Biuro Usług Rachunkowych z Ś., która w ramach usług przygotowywała dokumenty finansowe, które były podpisywane przez R. V., przy czym wymieniony po okazania mu niektórych dokumentów finansowych spółki z akt sprawy rozpoznał na nich charakter pisma oskarżonego. Analiza zeznań wymienionego świadka z 1 marca 2024 r. i z 26 sierpnia 2025 r. w zbiorze jak na k. 1054, wskazuje jaka faktyczną rolę R. V. po 3 października 2019 r. w Spółce (...).

Zatem treść zeznań świadków w powiązaniu ze wskazanymi dokumentami wbrew zarzutom skarżącego potwierdziło sprawstwo R. V. w zakresie zarzucanego mu czynu albowiem to on a nie E. F. i M. J. (1) decydował o zatrudnieniu, wynagrodzeniu, rozdziale prac, wypłacie wynagrodzenia oraz o przenoszeniu pracowników pomiędzy firmami.

Wracając do roli E. F., która została powołana do pełnienia funkcji prezesa w dniu 3 października 2019 r., to jeszcze raz podkreślić należy, że po kilku miesiącach bo już w dniu 24 lutego 2020 r. złożyła Spółce rezygnację ze stanowiska prezesa a w dniu 26 lutego 2021r. do Sądu Rejonowego w Olsztynie złożyła wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego w celu dokonania zmian składu osobowego Zarządu Spółki i wykreślenie jej ze składu osobowego Spółki, wskazując w treści pisma, że rezygnacja w formie pisemnej przesłana została Spółce w dniu 24 lutego 2020 r. listem poleconym. W okolicznościach sprawy podkreślenia wymaga, że gdy po faktycznie skutecznym złożeniu rezygnacji z pełnienia funkcji prezesa zarządu, która było jednostronnym oświadczeniem woli i po wygaśnięciu jej mandatu po zakomunikowaniu tej rezygnacji Spółce, w dniu 10 marca 2020 r. E. F. udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania (...) przed organami Banku (...) (...) oraz zwolniła ten bank z obowiązku zachowania tajemnicy bankowej w zakresie obejmującym informacje o Spółce oraz w dniu 15 lipca 2020 r. do reprezentowania Spółki przed sądami wszystkich instancji, to oskarżony R. V., „w miejscu płatnik składek podpis osoby reprezentującej (...) (...)” podpisał się jako strona umów z ZUS zawartych w dniu 25 czerwca 2020 r. - porównaj k. 112-118.

Powyższe także potwierdza, że E. F. jak i jej następca - obcokrajowiec M. J. (1), który poza podpisaniem dokumentów do sądu rejestrowego nie podejmował żadnych czynności, byli faktycznie tylko figurantami w Spółce (...).

Wobec tych okoliczności zauważyć należy, że zgodnie z art. 9 § 3 k.k.s. za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.

Ponadto nie budzi wątpliwości, że w razie zaniechania wykonania obowiązku odprowadzenia pobranego podatku lub zaliczki na podatek nie usprawiedliwiają płatnika względy dotyczące kondycji finansowej reprezentowanego przez niego podmiotu gospodarczego albowiem pobrany podatek nie stanowi mienia, którym płatnik może swobodnie dysponować i bez znaczenia jest czy płatnik posiada środki na bieżącą działalność gospodarczą a zarazem nie wolno mu priorytetowo traktować innych zobowiązań i finansować działalności gospodarczej z kwot należnych fiskusowi od podatnika, przy czym niewpłacenie na rachunek organu podatkowego obliczonego i pobranego podatku nie musi polegać na fizycznym przejęciu przez płatnika kwoty stanowiącej jego równowartość a pobranie podatku należy rozumieć jako wypłacenie pracownikowi wynagrodzenia po odliczeniu uprzednio obliczonej zaliczki.

Wobec powyższego nie sposób także przyjąć, że stanowiska zaprezentowanego w apelacji co do tego, że R. V. mógł skutecznie uznawać, że nie ma zaległości w związku z brakiem terminowego regulowania pobranego od wynagrodzeń podatku PIT z uwagi na nadpłatę w podatku VAT, przy czym zauważyć należy, że twierdzenia w tym zakresie nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Podobnie nie może ekskulpować oskarżonego treść postanowienia jak na k. 970 albowiem dotyczy ono blokady środków do 16 maja 2018 r. a zarzut opiewa aż do stycznia 2021 r, przy czym bezsporne jest, że Spółka (...) z uwagi na wskazane orzeczenie nie zaprzestała prowadzenia działalności.

W związku z powyższym Sad I instancji trafnie ustalił i przyjął, że oskarżony R. V. umyślnie popełnił zarzucany mu czyn, polegający na nieodprowadzeniu pobranego podatku PIT w terminie w latach 2018-2020, albowiem zmiany udziałowców i członków zarządu w tym okresie w istocie miały prowadzić do uniknięcia przez niego odpowiedzialności karnej skarbowej za nieterminowe odprowadzanie należnych Skarbowi Państwa zaliczek PIT. Wskazać bowiem należy, że należności podatkowe pozostały nieuregulowane nie dlatego, że oskarżony nie miał obiektywnej możliwości ich uregulowania: Spółka (...) w tym czasie prowadziła działalność i osoba zajmującą się jej sprawami gospodarczymi, w tym finansowymi tj. oskarżony, powinna dążyć do wywiązania się zarówno z ciążących na Spółce zobowiązań cywilnoprawnych, jak i powstałych należności publicznoprawnych, czy też podejmowałaby kroki zmierzające do zmiany terminu płatności podatku (np. odroczenie terminu jego płatności, czy rozłożenie na raty), podobnie jak to R. V. uczynił w stosunku do należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - k. 112-118.

Także w ocenie Sądu Okręgowego oskarżony R. V. umyślnie popełnił zarzucany mu czyn z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.

Wniosek

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w sprawy w całości sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie

o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W orzeczeniu Sądu I instancji nie stwierdzono obrazy przepisów postepowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 15 listopada 2024 r. w sprawie II K 1048/22 utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W okolicznościach przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu brak było podstaw do zakwestionowania tak ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy, jak i dokonanej oceny prawnej czynu oskarżonego.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Ponieważ oskarżony korzystał w postępowaniu odwoławczym z pomocy obrońcy wyznaczonego z urzędu, przeto zasądzono na rzecz tego obrońcy – r.pr. (...) W. opłatę w kwocie 420 zł i kwotę 96,60 zł tytułem podatku od towarów i usług, stosownie do treści art.. 22 ⁵ ust 2 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o radcach prawnych w zw. z § 4 ust, 1, 2 i 3, § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 z 2016 roku).

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Uznając, że oskarżony nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolniono go z obowiązku ich poniesienia za postepowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego R. V.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 15 listopada 2024 r. w sprawie II K 1048/22

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana