Wyrok z 14 stycznia 2026, sygn. VI U 1400/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2026 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Karolina Chudzinska

po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 roku w E.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy F. E.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w E.

o świadczenie uzupełniające

na skutek odwołania F. E.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E.

z dnia 1 sierpnia 2023r., znak: (...)

zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje ubezpieczonemu F. E. prawo do świadczenia uzupełniającego od dnia 1 sierpnia 2023r. na stałe.

Sędzia Karolina Chudzinska

Sygn. akt VI U 1400/23

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 sierpnia 2023r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. odmówił F. E. prawa do świadczenia uzupełniającego na podstawie ustawy z dnia 31 lipca 2019r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji ( tekst jednolity Dz. U. z 2019r., poz. 1622 ze zm. ), uzasadniając swoje stanowisko orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 22.05.2023r., która nie uznała ubezpieczonej za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła ubezpieczona, domagając się jej zmiany i przyznania żądanych świadczeń, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do ich przyznania.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Dodatkowo organ rentowy wskazał, że do dnia 31.07.2023r. ubezpieczony był uprawniony do świadczenia uzupełniającego, a do 31.05.2028r. jest uprawniony do renty socjalnej.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 3, art. 2 i art. 4 ust. 3 ustawy o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji w wersji obowiązującej w dniu składania wniosku :

świadczenie uzupełniające przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są:

1) obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub

2) posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub

3) cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom, które ukończyły 18 lat i których niezdolność do samodzielnej egzystencji została stwierdzona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji, zwanym dalej "osobami uprawnionymi".

Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom uprawnionym, które nie posiadają prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych albo suma tych świadczeń o charakterze innym niż jednorazowe, wraz z kwotą wypłacaną przez zagraniczne instytucje właściwe do spraw emerytalno-rentowych, z wyłączeniem renty rodzinnej przyznanej w okolicznościach, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 53 i 252), zasiłku pielęgnacyjnego oraz innych dodatków i świadczeń wypłacanych wraz z tymi świadczeniami na podstawie odrębnych przepisów przed dokonaniem odliczeń, potrąceń i zmniejszeń, nie przekracza (określonej) kwoty miesięcznie.

Świadczenie uzupełniające nie przysługuje osobie uprawnionej, która jest tymczasowo aresztowana lub odbywa karę pozbawienia wolności, z wyjątkiem osoby uprawnionej, która odbywa karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego.

Przy czym w myśl art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1270 ze zm. ) – niezdolną do samodzielnej egzystencji jest osoba, u której doszło do naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w celu zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych.

Natomiast całkowicie niezdolną do pracy, zgodnie z art. 12 ust. 1 powyższej ustawy, jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie stanu zdrowia ubezpieczonej i jego wpływu na zdolność do samodzielnej egzystencji.

W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych, lekarzy następujących specjalizacji :

- pulmonologa,

- psychiatry,

- psychologa,

- laryngologa,

- internisty,

którzy rozpoznali u ubezpieczonego poniższe schorzenia :

- mukowiscydozę ((...) ),

- kontynuację leczenia przyczynowego (O.+O.) od 26.10.2022r.,

- przewlekłe zapalenie zatok bocznych nosa; stan po usunięciu polipów nosa i operacji (...) w 2009r.,

- rozstrzenie oskrzeli,

- zewnątrz wydzielniczą niewydolność trzustki ( przewlekła niewydolność trzustki w przebiegu destrukcji narządu w przebiegu mukowiscydozy ),

- przebyte ostre zapalenie trzustki,

- stan po (...) 07.2021r.,

- nieprawidłową glikemię na czczo,

- przewlekła kolonizację P aeroginosa,

- zaburzenia depresyjno – lękowe.

Zdaniem biegłych sądowych – psychiatry, psychologa, internisty – gastroenterologa ubezpieczony jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Natomiast schorzenia laryngologiczne oraz pulmonologiczne nie stanowią podstawy do uznania ubezpieczonego za osobę niezdolna do samodzielnej egzystencji.

- dowód – opinie biegłych sądowych znajdujące się w aktach

Jedyne zastrzeżenia do opinii wniósł organ rentowy wskazując, iż biegli nie stwierdzili w sposób jednoznaczny niezdolności ubezpieczonego do samodzielnej egzystencji.

Sąd nie znalazł merytorycznych podstaw do zakwestionowania opinii biegłych sądowych i ocenił je pozytywnie, jako wydane zgodnie z posiadaną przez biegłych wiedzą medyczną i doświadczeniem, z uwzględnieniem przeprowadzonych badań i dokumentacji medycznej. Należy przy tym zauważyć, że biegły internista – gastroenterolog szczegółowo opisał stan zdrowia ubezpieczonego wskazując, iż jest on nadal osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji, nie nastąpiła poprawa w stanie zdrowia ubezpieczonego, wręcz przeciwnie należy spodziewać się pogorszenia, co wiąże się ze stanem trzustki. Ubezpieczony od wielu już lat był uznawany, na podstawie orzeczeń Lekarzy Orzeczników ZUS za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji z uwagi na zaawansowanie mukowiscydozy i przewlekła zewnątrzwydalniczą niewydolność trzustki, podobnie, jak od wielu już lat jest zaliczany do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, że odwołanie ubezpieczonego od decyzji odmawiającej prawa do świadczenia uzupełniającego zasługuje na uwzględnienie, bowiem ubezpieczony spełnia przesłanki niezbędne do nabycia świadczenia uzupełniającego, wynikające z przytoczonej na wstępie ustawy, dlatego też działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję, jak w sentencji.

Sędzia Karolina Chudzinska