Postanowienie SN z 11 kwietnia 2013, sygn. V KZ 27/13
Data orzeczenia
11 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie skazanej E. R.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 11 kwietnia 2013r.,
zażalenia obrońcy skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 25
stycznia 2013r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 listopada
2012r.
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zażalenie obrońcy skazanej nie zasługuje na uwzględnienie.
Skazana wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie uzasadnienia wyroku wskazał na to, że co prawda była obecna na
rozprawie odwoławczej, ale znajdowała się w na tyle złym stanie zdrowia, że nie
rozumiała przebiegu rozprawy.
Żaden z argumentów przestawionych w zażaleniu obrońcy skazanej na
uwzględnienie nie zasługuje. Przede wszystkim brak jakichkolwiek podstaw do
przyjęcia, że skazana znajdowała się podczas rozprawy odwoławczej w na tyle
złym stanie zdrowia, że nie rozumiała znaczenia przeprowadzanych czynności
procesowych, ani udzielanych pouczeń. Tak zły stan zdrowia nie wynika ani z
dołączonych zaświadczeń lekarskich ani z protokołu rozprawy. Obrońca, jak i sama
skazana, nie wnosili o odroczenie rozprawy. Co zaś najistotniejsze ówczesny
obrońca skazanej złożył jednoznaczne oświadczenie, iż: „nie zauważył aby E. R.
2
znajdował się w stanie silnego bólu lub pod wpływem leków i nie rozumiała jego
informacji. Gdyby było inaczej złożyłby wniosek o odroczenie rozprawy. Gdyby E.
R. wyraziła wolę złożenia wniosku o uzasadnienie uczyniłby to” (k.220).
Jako nie mniej istotne należy uznać i to, że jak wynika z protokołu rozprawy
odwoławczej z dnia 12 listopada 2012r. (k.190v): „po sporządzeniu i podpisaniu
wyroku Przewodniczący ogłosiła go publicznie, pouczyła strony, że wyrok jest
prawomocny, a następnie podała ustnie najważniejsze powody wyroku oraz
pouczyła o terminie i sposobie wniesienia kasacji, nadto o treści art. 457§2 k.p.k.”
(a więc o konieczności złożenia wniosku aby uzyskać sporządzanie i doręczenie
uzasadnienia wyroku). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skazana,
nawet gdyby nie uzyskała stosownych informacji od swojego obrońcy, to został
pouczona o przysługujących jej uprawnieniach przez przewodniczącego składu
orzekającego.
W tej sytuacji, nie można zażalenia skazanej uznać za zasadne, a jej obecną
aktywność, należałoby wiązać nie tyle z deklarowanymi we wniosku
okolicznościami, co z kolejnym zaognieniem się sytuacji międzysąsiedzkiej (k. 199).
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.