sygn. V KZ 22/13 11 kwietnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 11 kwietnia 2013, sygn. V KZ 22/13

Data orzeczenia 11 kwietnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Jarosław Matras
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KZ 22/13
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
w sprawie G. B.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 11 kwietnia 2013 r.
zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego
w S.
z dnia 1 lutego 2013 r.,
o odmowie przyjęcia kasacji
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. oraz art. 35 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
- utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie;
- w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia kasacji wniosek
skazanego przekazać do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 1 lutego 2013 r. upoważniony sędzia Sądu
Okręgowego w S. odmówił przyjęcia kasacji obrońcy skazanego wobec złożenia jej
po terminie. W zażaleniu skazany nie kwestionował tego, że kasacja została
złożona po terminie, ale wskazał, iż nastąpiło to z winy obrońcy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zaskarżone zarządzenie jest trafne. Chociaż wolą skazanego, wyrażoną w
piśmie nazwanym „zażaleniem”, jest przyjęcie kasacji, to nie ma przesłanek do
uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Podkreślić jednak należy, że treść zażalenia
ma dwa wyraźne elementy. Pierwszy to żądanie przyjęcia kasacji, a drugi, to
2
twierdzenie skazanego, iż jego obrońca złożył kasację spóźnioną. Zgodnie z treścią
art. 118 § 1 k.p.k. znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści
złożonego oświadczenia. Stosując ten przepis można dojść do przekonania, że
pismo procesowe skazanego nastawione jest na kontrolę wydanego zarządzenia o
odmowie przyjęcia kasacji, a także zawiera wniosek o przywrócenie terminu do
wniesienia kasacji, albowiem uchybienie terminowi nastąpiło, według jego
twierdzeń, z wyłącznej winy obrońcy skazanego. W tym układzie nie można
zasadnie twierdzić, że Sąd Najwyższy powinien li tylko uznać się niewłaściwym i
przekazać to pismo sądowi odwoławczemu, tak aby ten rozpoznał wniosek o
przywrócenie terminu do wniesienia kasacji (art. 126 § 2 k.p.k.). Przede wszystkim
należało dokonać kontroli, w ramach żądania tego pisma, czy rzeczywiście
zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji jest trafne. Nie ma bowiem racji
procedowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia kasacji, gdyby
terminowi temu nie uchybiono, a zatem wydane zarządzenie o odmowie przyjęcia
kasacji było wadliwe. Ta ostatnia sytuacja jest o tyle istotna, że ustalenie, iż
kasacja została wniesiona po terminie, wynikało z przyjęcia, że ostatnim dniem do
wniesienia kasacji była sobota, tj. 26 stycznia 2013 r., gdy tymczasem kasacja
została wniesiona w poniedziałek 28 stycznia 2013 r. (k. 9 akt WKK 13/13).
Przypomnieć jedynie należy, że kwestia soboty jako ewentualnie dnia ustawowo
wolnego od pracy była przedmiotem rozbieżnych poglądów Sądu Najwyższego
(por. postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., III KK 289/11, OSNKW 2012, z. 6,
poz. 63). W sytuacji opowiedzenia się za poglądem, że sobota ma taki status (art.
123 § 3 k.p.k.), kasacja obrońcy skazanego byłaby złożona w terminie. Dokonując
kontroli w tym obszarze Sąd Najwyższy nie dostrzegł błędu w ustaleniach
upoważnionego sędziego zawartych w zaskarżonym zarządzeniu, jak też w
wypowiedzianym tamże (implicite) poglądzie co do soboty, jako dnia, który nie jest
dniem ustawowo wolnym od pracy. Aprobując w całości stwierdzenia
wypowiedziane w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., III
KK 289/11, należy zatem skonstatować, że kasacja została wniesiona po upływie
30 dniowego terminu, a zatem zarządzenie o odmowie jej przyjęcia jest trafne.
Pozostaje zatem do rozważenia drugi obszar zarysowany bardzo mocno w
zażaleniu skazanego, a zatem kwestia przywrócenia terminu do wniesienia kasacji.
W tym zakresie właściwym organem jest sąd odwoławczy i tenże sąd powinien
wniosek skazanego rozpoznać (por. analogicznie – postanowienie SN z dnia 16
3
stycznia 2003 r., II KZ 56/02, Lex 74376). Okoliczności wskazane w piśmie
skazanego winny być szczegółowo przeanalizowane także z powodu
wypowiadanego w orzecznictwie poglądu, że: „Obrońca skazanego nie może
powoływać się na rozbieżności w orzecznictwie - odnośnie uznawania soboty za
dzień uznany przez ustawę za wolny od pracy - jako na przeszkodę od niego
niezależną w rozumieniu art. 126 § 1 k.p.k. Za to skazany mógłby złożyć
samodzielnie wniosek o przywrócenie terminu do przyjęcia kasacji, wskazując, że
do niedotrzymania terminu zawitego doszło z winy obrońcy (z powodu mylnego
zapatrywania prawnego), jako okoliczności niezależnej od skazanego.” (por. np.
postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2007 r., IV KZ 120/07, Lex 476592).
Ewentualne przywrócenie terminu do wniesienia kasacji będzie oczywiście
skutkowało uznaniem zaskarżonego zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji za
niebyłe, zaś na odmowę przywrócenia terminu zażalenie nie będzie przysługiwało z
mocy wyraźnego zapisu w art. 528 § 1 pkt 3 k.p.k.
Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu.