Wyrok z 21 stycznia 2026, sygn. VII Ka 897/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 897/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt II K 670/23

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego E. K.

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzuciła:

1) obrazę przepisów postępowania — art. 170 § 1 pkt. 3 k.p.k., poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia 26 sierpnia 2024 r., w przedmiocie przeprowadzenia badań poligraficznych oskarżonego, który z uwagi na okoliczności sprawy, był uzasadniony, a wręcz konieczny do przeprowadzenia,

2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu zeznań pokrzywdzonego A. M. za logiczne, jednoznaczne, wewnętrznie zwarte, treściwe, przekonywujące, czemu przeczy prawidłowa ocena dowodu z jego przesłuchania przed Sądem, wskazanie osoby F. K. (2) w protokole pierwszego przesłuchania, zmienność kolejnych zeznań składanych przez świadka, całościowa postawa pokrzywdzonego w trakcie postępowania, dotychczasowa karalność, co prowadzi do zupełnie innych wniosków,

3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na subiektywnej, dowolnej, ocenie dowodów poprzez daniu wiary świadkom zainteresowanym określonym, niekorzystnym dla oskarżonego, rozstrzygnięciem w sprawie, składanych z chęci odwetu, z jednoczesnym pozbawieniem waloru wiarygodności zeznań innych świadków zeznających na korzyść oskarżonego i powołujących się na konkretne okoliczności w dniu zdarzenia świadczące o miejscu pobytu oskarżonego i wykonywanych przez niego czynnościach, a to również w kontekście braku dowodu o logowaniu się oskarżonego w tym dniu w obrębie miejscowości X., co powinno przemawiać na korzyść oskarżonego i prowadzić do odmiennych ustaleń.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na podzielenie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie T. K., a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącej.

W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia jej winy przede wszystkim w oparciu o analizę twierdzeń pokrzywdzonego, w których obciążał on oskarżoną, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg przedmiotowego zdarzenia oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy E. K.. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia A. M. przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia przypisanego mu zachowania. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Także zatem w ocenie Sądu Okręgowego te wyjaśnienia oskarżonego, w których wymieniony nie przyznał się do popełnienia przepisanego mu czynu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Twierdzenia E. K. nie tylko bowiem były sprzeczne z tymi zeznaniami A. M., w których pokrzywdzony rzetelni przedstawił przebieg zdarzenia, ale nawet pozostawały w opozycji do relacji drugiego oskarżonego tj. L. M.. Za trafna argumentacją Sądu Rejonowego wskazać bowiem należy, że oskarżony podawał, że w dniu 13 czerwca 2023 roku około 20:00 L. M. wysłał mu zdjęcia samochodów i jakiegoś mężczyzny z opatrunkami na plecach oraz, że po tej godzinie L. M. przyjechał do miejsca jego zamieszkania i wtedy na podwórku opowiedział mu o zajściu w X., informując, że wszystko jest załatwione, że A. M. został tam pobity za porzucenie stoiska i zabór utargu. Tymczasem L. M. wyjaśnił, że po zajściu w X. w dniu zdarzenia nie spotkał się z E. K. w miejscu jego zamieszkania i nie przekazywał mu co się tam wydarzyło i przede wszystkim przedmiotowego dnia w ogóle nie kontaktował się z E. K..

Natomiast pokrzywdzony wiarygodnie podał, że to E. K. wziął udział w jego pobiciu. Wymieniony bezpośrednio po zdarzeniu jednoznacznie opisał jego przebieg oraz wskazał osoby, które wzięły udział w tym zdarzeniu i nie miał wątpliwości co do udziału w nim oskarżonego E. K.. A. M. wówczas jednoznacznie i pewnie rozpoznał oskarżonego na tablicy poglądowej jako osobę, która przyjechała na miejsce z innymi i pobiła go, przy czym E. K. wraz z innymi osobami zadawał mu kopnięcia w głowę i ciało. Podkreślenia wymaga, że A. M. w swoich pierwszych zeznaniach (k. 5-8) między innymi stwierdził, że sprawcy przestali go bić po tym kiedy E. K. powiedział im, żeby go zostawili oraz, że oskarżony wprost powiedział do niego, że „to jeszcze nie koniec”.

Wprawdzie w toku postępowania pokrzywdzony wykluczał udział E. K. w zajściu i nie podawał już go jako sprawcy swego pobicia, ale w ostatnich zeznaniach złożonych na rozprawie logicznie i przekonująco wyjaśnił dlaczego nie chciał wskazywać tego oskarżonego, logicznie wskazując, że wynikało to z faktu zastraszania przez E. K. członków jego rodziny, o których los się obawiał – porównaj k. 503-504.

Z relacją obciążają oskarżonego w pełni korespondowały rzetelne zeznania naocznego świadka zdarzenia L. U., który co istotne nie pozostawał z oskarżonym E. K. w żadnym konflikcie. Wymieniony pewnie i jednoznacznie rozpoznał E. K. tak na tablicy poglądowej, jak również widząc go na rozprawie i wskazał go jako uczestnika pobicia pokrzywdzonego. Z relacji L. U. wynika, że oskarżony przyjechał z innymi osobami pod posesję rodziców świadka w X. i wtargnął na jej teren, przy czym E. K. trzymał w ręku pałkę teleskopową i a następnie w garażu wraz z innymi osobami pobił pokrzywdzonego, którego kopał.

Dopełnienie tej relacji stanowiły logiczne i jasne zeznania świadków X. U. (1) i X. U. (2), którzy co istotne nie byli związani ze stronami zajścia i tym samym nie byli zainteresowani wynikiem rozstrzygnięcia. Wymienieni nie mieli żadnego powodu aby stronniczo i kłamliwie zeznawać na niekorzyść oskarżonego E. K. a z ich twierdzeń pewnie wynika, że E. K. był wśród osób, które przyjechały pod ich dom i wtargnęły na posesje oraz pobiły pokrzywdzonego. Podkreślenia wymaga i to, że wskazani świadkowie w czasie swoich pierwszych zeznań złożonych na drugi dzień po zdarzeniu pewnie rozpoznali na tablicy poglądowej E. K. wśród sprawców pobicia, przy czym X. U. (1) zbieżnie z (...) U. podawał, że oskarżony w czasie pobicia miał w ręku metalowy przedmiot.

Wreszcie prawidłowi Sąd I instancji zauważył, że H. M. wiarygodnie zeznał, że po zdarzeniu, jeszcze tego samego dnia, poinformowany został przez L. U., który stanowczo podał, iż brat A. tj. L. M. wraz E. K. pobił pokrzywdzonego.

Jednocześnie Sąd Rejonowy za niewiarygodne uznał te twierdzenia L. M., w których podawał, że rzekomo E. K. nie brał udziału w zdarzeniu. Ta relacja pozostawał w sprzeczności w rzetelnymi zeznaniami wskazanych wyżej osób.

Co do zeznań N. Ł., to trafnie Sąd I instancji uznał je za tendencyjne; świadek jako konkubina oskarżonego matka jego dziecka była zainteresowana wynikiem sprawy; tym samym zeznania, w których wskazała, że w czasie zdarzenia 13 czerwca 2023 roku oskarżony był z nią, złożone zostały w poczuciu solidarności z oskarżonym. Wymieniona wręcz tak nieudolnie podawała na korzyść oskarżonego, że E. K. prostował jej zeznania na rozprawie – porównaj k. 393

W pełni zasadnie zeznania kuzyna oskarżonego F. K. (1) uznano za stronnicze i niewiarygodne. Wymieniony dążył do uchronienia E. K. przed odpowiedzialności za dokonany czyn i podawał, iż oskarżonego rzekomo nie było go na miejscu pobicia A. M.. Tymczasem zeznaniom tego świadka przeczy relacje pokrzywdzonego, L. U., oraz X. i X. U. (2). Co istotne (...) K. twierdził, że A. M. nie został pobity, a jedynie L. M. go „spacyfikował” i to bez uszkodzenia jego ciała, nie robiąc mu żadnej krzywdy. Tymczasem z protokołu oględzin osoby pokrzywdzonego i dokumentacji medycznej jednoznacznie wynika, że obrażenia u pokrzywdzonego powstały wskutek zadawania mu ciosów i kopnięć.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań L. M., B. Ł., Ł. S. i N. H. tj. osób wskazanych i związanych z oskarżonym. W ślad za Sądem Rejonowym zauważyć należy, że „każdy z tych świadków podawał powody, dla których dokładanie pamiętał dzień zdarzenia 13 czerwca 2023 r.– co robił wtedy u oskarżonego i gdzie wówczas był sam oskarżony (że około 17.00 – 17.30, w czasie pobicia pokrzywdzonego, był na swojej posesji i w tych godzinach wyjechał po pracowników w teren), ale pytani o inne daty około 13 czerwca nie mieli już pewności czy pracowali wówczas dla oskarżonego w te inne dni, ani gdzie wtedy byli, a zwłaszcza gdzie był sam oskarżony; dla przykładu, co jednoznacznie wymowne i wskazuje na kłamliwość zeznań świadków, świadek N. H. utrzymywał, że w ogóle nie wiedział, że w sprawie zeznawać będzie na temat tego co działo się 13 czerwca 2023 roku, a jednak doskonale pamiętał co wówczas robił i gdzie był E. K.; świadek L. M. na przykład (zeznając po raz pierwszy rok po zdarzeniu) wskazała, że E. K. spytał ją tylko czy będzie świadkiem w sprawie o pobicie, ale ona mimo, że nigdy wcześniej nie składała zeznań na Policji ani przed Sądem, nie rozmawiała i nie wypytywała oskarżonego o szczegóły, po prostu w ogóle nie interesowała się o jakie pobicie chodzi (kogo przez kogo, gdzie i kiedy) zgadzając się być świadkiem, po czym w zeznaniach opisywała co działo się właśnie 13 czerwca 2023 roku; świadek B. Ł. z kolei (także zeznając pierwszy raz ponad rok po zdarzeniu) podała, że kojarzyła właśnie dzień 13 czerwca 2023 roku, w którym doszło do pobicia, ponieważ następnego dnia E. K. już od rana nie było w pracy i nie wydał im towaru, i że oni już od rana słyszeli, że jest zatrzymany na N.; podała przy tym jednocześnie, że pracę u E. K. zaczynali już od godziny 5-tej; tymczasem – co wymaga podkreślenia, gdyż nie koreluje z jej wypowiedzią – jak wynika z protokołu zatrzymania (k.53) E. K. zatrzymany został 14 czerwca 2023 roku dopiero o godzinie 8:30; ponadto relacja tej świadek, że kiedy wrócili do miejsca zamieszkania E. K. jego posesja była zamknięta, więc dzwonili żeby otworzył bramę pilotem nie została potwierdzona przez świadka Ł. S., który – co istotne – będąc wówczas kierowcą nie pamiętał z kolei czy brama była zamknięta i czy dzwonili do oskarżonego żeby ją otworzył” – porównaj k. 517 odw. -518.

Wobec powyższego dopuszczenie się przez E. K. przypisanego mu występku nie budzi wątpliwości.

Co do zarzutu i postulatu w zakresie badań poligraficznych to Sąd Okręgowy w pełni podzielił w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji wyrażone w postanowieniu jak na k. 508.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego E. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na powyżej wskazane okoliczności nie uznano za zasadnych zarzutów skarżącej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt II K 670/23

jako prawidłowy utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wobec wskazanych okoliczności w sprawie nie stwierdzono zarzucanej obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

Za prawidłowe także należało uznać orzeczenie o bezwzględnej karze pozbawienia wolności i w tym zakresie Sad Okręgowy w pełni akceptuje stanowisko wyrażone jak na k. 518 odw.

Orzeczona kara jest adekwatna do winy oskarżonego i wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu i winna ona powstrzymać oskarżonego przed popełnieniem kolejnego przestępstwa w przyszłości oraz spełni cele w zakresie społecznego oddziaływania.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Na podstawie art.624§1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego E. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt II K 670/23

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana