Wyrok z 23 stycznia 2026, sygn. II Ka 809/25

Przewodniczący:

SSO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 809/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 05 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 95/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

----------

-----------------

----------------------------------------------------------------------

--------------------------

---------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

----------

-----------------

----------------------------------------------------------------------

--------------------------

---------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-------------------

----------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-------------------

----------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia tj.:

a. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez:

— bezzasadną odmowę uznania wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim wyjaśniał o przebiegu wypadku w tym, że nie pomagał pokrzywdzonemu napinać maty przy jednoczesnym włączaniu napędu maszyny oraz że do napięcia maty wystarczy jedna osoba;

- niesłuszne uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego pomimo braku spójności jego relacji z zeznaniami świadków C. B., M. M., a także zapisem wyjaśnień pokrzywdzonego z grudnia 2017 r. oraz zaniechanie dokonania wszechstronnej, kompleksowej oceny zeznań pokrzywdzonego i oparcie się na jego zeznaniach w sposób bezkrytyczny,

- poprzez niewyciągnięcie prawidłowych wniosków z zeznań wiarygodnych świadków: C. B., M. M. oraz B. L., o braku udziału oskarżonego w napinaniu maty, a jak się zdaje uznanie, iż zeznania w/w można uzupełnić zeznaniami pokrzywdzonego skoro sami na udział pokrzywdzonego nie wskazują, co jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy żaden z w/w świadków relacjonując przebieg zdarzenia nie wskazuje na współdziałanie pokrzywdzonego z oskarżonym przy napinaniu maty, przy jednoczesnym włączaniu napędu, ale wskazują na samodzielne działanie pokrzywdzonego w momencie gdy napęd wałka zwijającego był już uruchomiony, co najkrócej opisał świadek B. L. zeznając: „Ja stałem po drugiej strony taśmociągu niż V.. Nagle zobaczyłem, że on się schylił włożył rękę pod taśmociąg, a następnie zaczął krzyczeć”.

b. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie dokumentu w postaci „Zapisu wyjaśnień poszkodowanego w wypadku zaistniałym w dniu 20.11.2017 r.”, pochodzącego z dnia 07.12.2017 r., za niewiarygodny w części w jakiej pokrzywdzony stwierdza: „wydaje mi się że operator nie widział i włączył szybkie obroty” momentu gdy pokrzywdzony schylił się by naciągnąć matę, wskazując m.in. na: pochodzenie dokumentu od pracodawcy, podczas gdy z doświadczenia życiowego wiadomym jest, że pracodawca nie miał żadnego interesu w ekskulpowaniu operatora, a wręcz w jego interesie byłoby obciążenie operatora winą za zaistnienie zdarzenia, a nadto pokrzywdzony nie miał żadnego interesu w tym aby nie obciążać oskarżonego, nadto Sąd wskazał na brak wystarczającej znajomości języka polskiego przez pokrzywdzonego, podczas gdy wedle C. B. pokrzywdzony językiem polskim posługiwał się bardzo dobrze, a nadto treść spisanych wyjaśnień została przetłumaczona na język ojczysty pokrzywdzonego i przedstawiona mu;.

2. błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyjęcie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości świadczy o tym, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu, w tym zwłaszcza, że:

a. do zdarzenia doszło w trakcie zakładania maty na wałek nawijający matę, podczas gdy do zdarzenia doszło po założeniu maty na wałek, zaryglowaniu ramy prowadzące - napinającej matę i po uruchomieniu napędu wałka nawijającego matę podczas próby napięcia maty przez pokrzywdzonego - próba poprawienia maty gdy maszyna jest uruchomiona nie jest etapem zakładania maty na wałek zwijający,

b. oskarżony pomagał pokrzywdzonemu napinać matę i jednocześnie uruchamiał wał napędowy, podczas gdy na udział oskarżonego w napinaniu maty nie wskazuje żaden inny świadek poza pokrzywdzonym, a sam pokrzywdzony początkowo opisując zdarzenie wskazywał: „wydaje mi się że operator nie widział i włączył szybkie obroty”, a nadto wszyscy świadkowie wskazują na podjęcie czynności przez pokrzywdzonego w momencie gdy wałek nawijający matę był już w ruchu;

c. nie jest możliwe napięcie maty przez jedną osobę, podczas gdy jak wynika z zeznań świadka C. B., partner pokrzywdzonego B. J. nakazał pokrzywdzonemu poprawę maty, a zatem uważał, że jest to możliwe do wykonania przez pokrzywdzonego w pojedynkę;

d. oskarżony przystąpił do pomocy pokrzywdzonemu przy napięciu maty, postępując jak pokrzywdzony - jako typowego zachowania przy obsłudze, podczas gdy działanie pokrzywdzonego było jego błędem i nie można przypisać mu żadnej logiki, pokrzywdzony podjął działanie bez zastanowienia, próbował napiąć matę na polecenie B. J., uchwycił tkaninę bezpośrednio przy wałku nawijającym matę bez potrzeby po uruchomieniu wału napinającego, co nie mogło zakończyć się inaczej aniżeli wciągnięciem ręki przez wał nawijający;

d. przed próbą napięcia maty doszło do jej zerwania, podczas gdy sam pokrzywdzony ani razu nie wskazuje na zerwanie maty, a następnie jej połączenie, jako okoliczność mającą wpływ na zaistnienie zdarzenia;

co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyrażone w niej zarzuty były nietrafne, a przywołana na ich poparcie argumentacja nie uzyskała aprobaty. Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby zaskarżony wyrok skazujący za przestępstwo z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. był efektem obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k oraz wynikających z tejże obrazy błędów w ustaleniach faktycznych. Na wstępie rozważań podkreślenia wymaga, iż zarzuty podnoszone przez obrońcę miały charakter czysto polemiczny, sprowadzający się do negowania sprawstwa oskarżonego i oparte były jedynie na wyrywkowych, wyrwanych z kontekstu całości materiału dowodowego, fragmentach wypowiedzi - wyjaśnień oskarżonego i zeznań poszczególnych świadków, co jednak było niewystarczające do stwierdzenia zasadności tych zarzutów.

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził w sprawie wszystkie niezbędne dowody i w sposób wyczerpujący odniósł się do nich w treści uzasadnienia, w którym Sąd meriti w sposób zwięzły, lecz precyzyjny i rzeczowy przeanalizował treść wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym i w postępowaniu sądowym, zwracając przy tym uwagę na zasadnicze sprzeczności wewnętrze oraz zewnętrze ujawniające się w zestawieniu tych depozycji z zeznaniami pozostałych świadków i treścią dokumentów zebranych w sprawie. Sąd meriti dokonując oceny dowodów, wyraźnie wskazał, na jakich dowodach oparł poszczególne ustalenia oraz dlaczego nie dał wiary części wyjaśnień oskarżonego. Odnosząc się do oceny tego źródła dowodowego należy wskazać, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie uznał wyjaśnienia L. R. za niewiarygodne i wbrew twierdzeniom obrońcy, ocena ta nie jawi się jako bezzasadna. Jak wynika z uważnej lektury uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, na ocenę wiarygodności twierdzeń oskarżonego miały wpływ takie okoliczności, jak to, iż relacja L. R. była sprzeczna z zeznaniami pokrzywdzonego O. Z. oraz technicznymi informacjami związanymi z budową maszyny (...) i warunkami jej działania. Po rozważeniu okoliczności przedstawianych przez oskarżonego, w kontekście całokształtu materiału dowodowego, Sąd meriti trafnie wskazał, że rozmiar maszyny i szerokość maty nawijanej na rurkę, która wciągnęła rękę O. Z. wskazują, że aby skutecznie poprawić materiał konieczne jest jednoczesne działanie dwóch osób. Jak wynika z materiału dowodowego, po drugiej stronie maszyny stał pierwotnie B. J., jednak z uwagi na niespodziewany problem z okiem, mężczyzna ten odszedł na chwilę od maszyny i jego miejsce zajął L. R., który posiadał przy sobie przenośny kontroler urządzenia. Poprawności wysuniętych wniosków, wynikających wprost z materiału dowodowego nie zdołała podważyć argumentacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego w treści apelacji oraz zdjęcia tam zawarte. W ocenie Sądu Okręgowego, twierdzenia L. R. co do mechanizmu powstania wypadku są sprzeczne z zasadami logicznego myślenia i zasadami doświadczenia życiowego. Na marginesie należy wskazać, że wiarygodność wyjaśnień oskarżonego była przedmiotem rozważań nie tylko Sądu Rejonowego w przedmiotowej sprawie, lecz także Sądu Okręgowego w Siedlcach w sprawie II Ka 883/23.

Zasada swobodnej oceny dowodów nie wyklucza przyznania wiarygodności jedynie części depozycji danego osobowego źródła dowodowego oraz dyskwalifikacji pozostałego zakresu jego wypowiedzi, pod warunkiem, że wyprowadzone wnioskowanie, będzie uwzględniało treść dowodu, tak w aspekcie jego cech wewnętrznych, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów, a zarazem będzie logiczne, oparte na wiedzy i wskazaniach doświadczenia życiowego i w rezultacie zamykające pole dla ocen alternatywnych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 marca 2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992).

Odnosząc się do zarzutu 1. a. w części dotyczącej kwestionowania przez obronę wiarygodności zeznań pokrzywdzonego należy wskazać, że „brak spójności” tejże relacji, podkreślany przez autora apelacji jest jedynie pozorny, wywołany analizowaniem przez obronę jedynie fragmentów wypowiedzi świadków, które akurat odpowiadają podnoszonej argumentacji, jednak analiza całych treści zeznań cytowanych świadków nie pozostawia wątpliwości, że relacja O. Z. jest w rzeczywistości spójna z zeznaniami świadków C. B. i M. M.. Świadek M. M. wprost zeznał, że podczas pracy maszyny, przy każdej taśmie stoją po dwie osoby oraz operator, ponieważ dwie osoby są niezbędne do nałożenia rury z taśmą. Jednocześnie, jak wynika z relacji świadka, sterowniki, które obsługuje operator są przenośne, można się z nimi poruszać przy maszynie. Sterowniki te m.in. regulują prędkość maszyny. Natomiast jak wynika z zeznań C. B., B. J. – pracujący w dniu zdarzenia przy jednej taśmie z pokrzywdzonym, zasygnalizował O. Z. konieczność poprawy taśmy i odsunął się na chwilę od maszyny z uwagi na problem z okiem, wówczas to do maszyny podszedł oskarżony – po to, aby pomóc, co wprost świadczy o tym, że L. R. w chwili zdarzenia znajdował się przy taśmie i pomagał ją poprawić. Tym samym, treść pierwszego dokumentu i przebieg zdarzenia w nim opisany został skutecznie zakwestionowany w toku procesu. Wobec takiej treści zeznań świadków, nielogicznym byłoby uporczywe przypisywanie wiarygodności dokumentowi z grudnia 2017 roku, jeśli osobowy materiał dowodowy przedstawia inną, bardziej logiczną i spójną wersję wydarzeń. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony podczas wykonywania pracy miał obowiązek przestrzegania zasad jej bezpieczeństwa i higieny. Jak wskazał świadek M. M., oskarżony jako operator miał obowiązek obserwowania maszyny i sprawdzania, czy działa ona prawidłowo, a także kontrolowanie pracy silnika odpowiednio do sytuacji. Błędem oskarżonego było niewłaściwe operowanie panelem kontrolnym podczas wspólnego poprawiania materiału, co sprawiło, że maszyna złapała szybsze obroty sprawiając, że doszło do wciągnięcia do maszyny rękawicy wraz z lewą ręką O. Z.. Okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej wskazują jednoznacznie, że oskarżony działał nieumyślnie.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu Okręgowego, ocena dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa i zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a swoje stanowisko Sąd I instancji dogłębnie uzasadnił. Należy pokreślić, że w ocenie Sądu Okręgowego, postępowanie pierwszoinstancyjne jest wolne od błędów. Rzetelne przeprowadzenie postępowania skutkowało przyjęciem prawidłowej podstawy prawnej wyroku. Przypisanie sprawstwa oskarżonemu zostało wyczerpująco wyjaśnione w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd meriti wyciągnął prawidłowe wnioski z pozbawionej błędów oceny materiału dowodowego w postaci zeznań świadków C. B., M. M. oraz B. L.. O faktach wynikających z zeznań świadków, a dotyczących zachowania oskarżonego w chwilach poprzedzających wypadek Sąd Okręgowy wypowiadał się już we wcześniejszej części uzasadnienia. Zbędnym jest powtarzanie tych samych okoliczności, bowiem każdy z elementów zarzutu naruszenia art. 7 kpk sprowadza się zasadniczo do tych samych kwestii.

Ocena dokumentu w postaci zapisu wyjaśnień poszkodowanego w wypadku zaistniałym w dniu 20.11.2017 r. dokonana przez Sąd meriti nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego. W świetle całości okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, dokument ten jest niewiarygodny w zakresie, w jakim miał odzwierciedlać przebieg zdarzenia z udziałem O. Z.. Sąd Rejonowy w sposób niezwykle szczegółowy uzasadnił swoją ocenę wskazując na zasadnicze ubytki w zapisie wyjaśnień, które zostały ujawnione już w toku procesu. Sąd Okręgowy w całości podziela ocenę dokonaną przez Sąd meriti, a szeroka argumentacja poprowadzona przez obrońcę oskarżonego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu meriti. Na marginesie należy wskazać, że kwestia wiarygodności tego dokumentu była również przedmiotem szerokich rozważań Sądu Okręgowego w sprawie II Ka 883/23, którą Sąd Okręgowy w tym składzie osobowym w całości podziela. Obrońca oskarżonego kwestionując ocenę wskazanego dowodu argumentował swoje stanowisko tym, iż w ocenie świadka C. B., pokrzywdzony bardzo dobrze posługuje się językiem polskim w mowie. Niemniej jednak, co zdaje się ignorować obrońca, świadek ten zastrzegł, iż nabywanie języka mówionego nie równa się językowi pisanemu i czytanemu. Jak wynika z treści zeznań, świadek C. B. wypowiadał się jedynie co do umiejętności językowych pokrzywdzonego w słowie mówionym wskazując, że do dnia składania zeznań na rozprawie, świadek wraz z O. Z. komunikuje się w piśmie za pomocą cyrylicy. (k. 858v-859)

Zważając na wykazaną powyżej prawidłową ocenę materiału dowodowego i tym samym bezzasadność podnoszonych zarzutów w tym zakresie, Sąd Okręgowy nie dostrzegł także błędów w ustaleniach faktycznych, które miałyby być oparte na tymże materiale dowodowym i wynikać z podnoszonej przez skarżącego jego niewłaściwej oceny. Ustalony w sprawie stan faktyczny, uwzględniający wszystkie ujawnione okoliczności na rozprawie, przemawiał za sprawstwem oskarżonego. Zarzut obrońcy oskarżonego, dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych opierał się jedynie na ponownym negowaniu ustaleń, które skarżący podważał we wcześniejszych zarzutach i ponownym przytaczaniu własnej oceny materiału dowodowego i wynikającej z tego hipotezy, iż oskarżony nie brał udziału w przedmiotowym zdarzeniu, a ono samo było wynikiem wyłącznego błędu pokrzywdzonego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie.

Wniosek

1. o uniewinnienie L. R. od popełnienia zarzucanego mu czynu,

ewentualnie

2. o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 05 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 95/25

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

-------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

-------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

-----------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Zgodnie z zasadą z art. 636 § 1 kpk wobec braku zasadności apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, to właśnie oskarżony ponosi koszty procesu. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (200 złotych opłaty od kary, 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu apelacyjnym).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana