Postanowienie SN z 23 kwietnia 2013, sygn. III KK 376/12
Data orzeczenia
23 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 kwietnia 2013 r.,
sprawy M. J.
w przedmiocie zadośćuczynienia
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 19 lipca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Z.
z dnia 3 kwietnia 2012r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację pełnomocnika wnioskodawcy M. J. jako
oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia wnioskodawcę M. J. od kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r., utrzymał w mocy wyrok
Sądu Okręgowego w Z. z dnia 3 kwietnia 2012 r., którym Sąd ten oddalił wniosek
M. J. o zasądzenie zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikającą z wykonania
kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia
5 listopada 1982 r.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść
wnioskodawcy wniósł jego pełnomocnik i, zarzucając: „rażące naruszenie prawa
materialnego, a mianowicie art. 552 § 1 i 2 kpk mające istotny wpływ na treść
wyroku, poprzez błędną interpretację polegającą na niesłusznym przyjęciu, iż skoro
u podstaw umorzenia postępowania z tytułu przedawnienia karalności orzeczonego
2
wyrokiem Sądu Apelacyjnego […] z dnia 20 lipca 2011 r. nie legło stwierdzenie, iż
oskarżony nie popełnił przestępstwa i istniałaby podstawy do jego uniewinnienia
względnie orzeczenia kary łagodniejszej to tym samym brak jest podstaw do
zasądzenia zadośćuczynienia”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i
przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy M. J. jest oczywiście bezzasadna, w
rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast wnioskodawca
M. J. został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na
podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że zarzut podniesiony w
kasacji został uprzednio sformułowany, obok zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych, przez tego samego pełnomocnika wnioskodawcy, w apelacji. Również
do tego zarzutu Sąd Apelacyjny ustosunkował się w uzasadnieniu swego
orzeczenia, wskazując na utrwaloną linię orzecznictwa Sądu Najwyższego i
przywołując szereg orzeczeń wydanych także pod rządami Kodeksu postępowania
karnego z 1969 r. Sąd Najwyższy w tym składzie ten kierunek wykładni przepisów
art. 552 kpk podziela, uznając, że przepis art. 552 § 2 kpk może stanowić podstawę
żądania odszkodowania lub zadośćuczynienia tylko wówczas, gdy okoliczność
uzasadniająca umorzenie postępowania, także z powodu przedawnienia, istniała
już w dacie wydania prawomocnego orzeczenia, które następnie zostało wzruszone
w trybie nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Autor kasacji, w jej uzasadnieniu, nie
przedstawił argumentacji, która pozwalałaby zakwestionować tę wykładnię, jak nie
uczynił tego w uzasadnieniu apelacji, co mogłoby stanowić podstawę ustalenia, że
Sąd Apelacyjny, z naruszeniem przepisów art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk,
nie ustosunkował się w uzasadnieniu swego orzeczenia do tak sformułowanego
zarzutu. Zresztą, autor kasacji nie wskazuje, także w uzasadnieniu, naruszenia tych
przepisów. Wobec tego, skoro Sąd Okręgowy w Z. prawidłowo ustalił, że
przesłanką umorzenia w stosunku do M. J. postępowania karnego po jego
wznowieniu było przedawnienie karalności, które nastąpiło po wydaniu
prawomocnego wyroku skazującego w sprawie II K …/82, to oddalenie przez Sąd
Okręgowy w Z. wniosku o zasądzenie zadośćuczynienia na podstawie art. 552 § 2
3
kpk było w pełni uzasadnione, co Sąd Apelacyjny aprobował swoim wyrokiem, a w
jego uzasadnieniu przedstawił pełną i przekonującą argumentację przemawiającą
za przyjętym stanowiskiem, zgodnie z wymogami określonym w art. 457 § 3 kpk.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.