Postanowienie SN z 23 kwietnia 2013, sygn. III KK 376/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Role w sprawie
oskarżony
prokurator
wnioskodawca
Data orzeczenia
23 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 kwietnia 2013 r.,
sprawy M. J.
w przedmiocie zadośćuczynienia
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 19 lipca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Z.
z dnia 3 kwietnia 2012r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację pełnomocnika wnioskodawcy M. J. jako
oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia wnioskodawcę M. J. od kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r., utrzymał w mocy wyrok
Sądu Okręgowego w Z. z dnia 3 kwietnia 2012 r., którym Sąd ten oddalił wniosek
M. J. o zasądzenie zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikającą z wykonania
kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia
5 listopada 1982 r.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść
wnioskodawcy wniósł jego pełnomocnik i, zarzucając: „rażące naruszenie prawa
materialnego, a mianowicie art. 552 § 1 i 2 kpk mające istotny wpływ na treść
wyroku, poprzez błędną interpretację polegającą na niesłusznym przyjęciu, iż skoro
u podstaw umorzenia postępowania z tytułu przedawnienia karalności orzeczonego
2
wyrokiem Sądu Apelacyjnego […] z dnia 20 lipca 2011 r. nie legło stwierdzenie, iż
oskarżony nie popełnił przestępstwa i istniałaby podstawy do jego uniewinnienia
względnie orzeczenia kary łagodniejszej to tym samym brak jest podstaw do
zasądzenia zadośćuczynienia”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i
przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy M. J. jest oczywiście bezzasadna, w
rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast wnioskodawca
M. J. został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na
podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że zarzut podniesiony w
kasacji został uprzednio sformułowany, obok zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych, przez tego samego pełnomocnika wnioskodawcy, w apelacji. Również
do tego zarzutu Sąd Apelacyjny ustosunkował się w uzasadnieniu swego
orzeczenia, wskazując na utrwaloną linię orzecznictwa Sądu Najwyższego i
przywołując szereg orzeczeń wydanych także pod rządami Kodeksu postępowania
karnego z 1969 r. Sąd Najwyższy w tym składzie ten kierunek wykładni przepisów
art. 552 kpk podziela, uznając, że przepis art. 552 § 2 kpk może stanowić podstawę
żądania odszkodowania lub zadośćuczynienia tylko wówczas, gdy okoliczność
uzasadniająca umorzenie postępowania, także z powodu przedawnienia, istniała
już w dacie wydania prawomocnego orzeczenia, które następnie zostało wzruszone
w trybie nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Autor kasacji, w jej uzasadnieniu, nie
przedstawił argumentacji, która pozwalałaby zakwestionować tę wykładnię, jak nie
uczynił tego w uzasadnieniu apelacji, co mogłoby stanowić podstawę ustalenia, że
Sąd Apelacyjny, z naruszeniem przepisów art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk,
nie ustosunkował się w uzasadnieniu swego orzeczenia do tak sformułowanego
zarzutu. Zresztą, autor kasacji nie wskazuje, także w uzasadnieniu, naruszenia tych
przepisów. Wobec tego, skoro Sąd Okręgowy w Z. prawidłowo ustalił, że
przesłanką umorzenia w stosunku do M. J. postępowania karnego po jego
wznowieniu było przedawnienie karalności, które nastąpiło po wydaniu
prawomocnego wyroku skazującego w sprawie II K …/82, to oddalenie przez Sąd
Okręgowy w Z. wniosku o zasądzenie zadośćuczynienia na podstawie art. 552 § 2
3
kpk było w pełni uzasadnione, co Sąd Apelacyjny aprobował swoim wyrokiem, a w
jego uzasadnieniu przedstawił pełną i przekonującą argumentację przemawiającą
za przyjętym stanowiskiem, zgodnie z wymogami określonym w art. 457 § 3 kpk.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu..
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.