Postanowienie SN z 23 kwietnia 2013, sygn. III KK 414/12
Data orzeczenia
23 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
POSTANOWIENIE
Dnia 23 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 kwietnia 2013 r.,
sprawy R. G.
skazanego z art. 224 § 2 i inne k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w R.
z dnia 29 czerwca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.
z dnia 29 lutego 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację obrońcy skazanego R. G. jako oczywiście
bezzasadną;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. J. Kancelaria
Adwokacka w R. 442,80 zł. (czterysta czterdzieści dwa złote
osiemdziesiąt groszy) w tym 23 % VAT, za sporządzenie i
wniesienie kasacji;
3. zwalnia skazanego R. G. od kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w R., wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r., w sprawie V Ka
[…], utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 29 lutego 2012 r.,
wydany w sprawie VIII K […], którym R. G. za przestępstwo zakwalifikowane z art.
224 § 2 kk w zw. z art. 224 § 1 kk w zb. z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w
zw. z art. 31 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, na podstawie art. 224 § 1 kk w zw. z art.
11 § 3 kk, skazany został na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
R. G. wniósł jego obrońca i, zarzucając obrazę: „I. art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk poprzez
2
niezasadne zaakceptowanie oddalenia przez Sąd I instancji wniosku dowodowego
R. G. o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadka M. G. oraz wniosku obrońcy o
dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki, mimo że dowód
zgłoszony przez R. G. nie był nieprzydatny do stwierdzenia okoliczności na jaką
świadek ten miał złożyć zeznania, natomiast wniosek obrońcy nie zmierzał w
sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, II. art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3
kpk poprzez: 1) nierozważenie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych i
poprzestanie na ogólnym odniesieniu się do treści zeznań funkcjonariuszy Służby
Więziennej bez jakiegokolwiek odniesienia się do notatek służbowych
sporządzonych przez J. R. i G. T., 2) niewyjaśnienie i w konsekwencji
nierozważenie dlaczego Sąd Odwoławczy uznał za niezasadny zarzut naruszenia
przez Sąd I instancji przepisu art. 424 § 1 pkt 1 kpk, III. art. 457 § 3 kpk poprzez
niewyjaśnienie dlaczego Sąd uznał dowód z zeznań świadka M. G. za nieprzydatny
do stwierdzenia podanej okoliczności, lecz ograniczenie się do wskazania, że
świadek ten nie był świadkiem zdarzenia i zna jego przebieg z relacji R. G., co nie
może a priori dyskwalifikować dowodu jako nieprzydatnego do stwierdzenia
wskazanej w tezie dowodowej okoliczności, zwłaszcza że Sąd I instancji dopuścił i
przeprowadził dowód z zeznań świadków […], którzy również nie byli świadkami
zdarzenia, IV. art. 457 § 3 kpk poprzez niewyjaśnienie na czym polega
nielogiczność zeznań D. S. i T. Ś., mimo że Sąd Odwoławczy przyjął tę
okoliczność jako podstawę podzielenia oceny tych zeznań przez Sąd I instancji”,
wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w R. i przekazanie sprawy temu
Sądowi do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w R., w odpowiedzi na kasację, wniósł o
jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego R. G. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany R. G. został
zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624
§ 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Sporządzenie i wniesie w tej sprawie kasacji przez
obrońcę z urzędu uzasadniało zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa
należnego wynagrodzenia.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że w kasacji powtórzone
zostały, w zasadzie w całości, zarzuty sformułowane wcześniej w apelacji, z taką
3
samą argumentacją, a więc są to zarzuty skierowane w stosunku do orzeczenia
Sądu pierwszej instancji a nie Sądu odwoławczego. Zatem, aby mogły zostać
uznane za dopuszczalne, należy rozumieć je jako wskazujące naruszenie przez
Sąd Okręgowy w R. przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk, wobec
nieustosunkowania się albo nieprzekonującego ustosunkowania się przez Sąd
odwoławczy do zarzutów apelacji tego samego obrońcy. Wówczas jednak zarzut
taki okazuje się być oczywiście bezzasadny.
Przechodząc natomiast do kwestii szczegółowych wiążących się pierwszym
zarzutem kasacji, uznać należało, że Sąd Okręgowy w pełni zasadnie
zaakceptował oddalenie przez Sąd Rejonowy wniosku o przesłuchanie świadka M.
G., właśnie dlatego, że był to kolejny świadek „ze słyszenia”, gdy Sąd dysponował
licznymi dowodami z zeznań świadków „naocznych” i z wyjaśnień oskarżonego.
Także zasadne było oddalenie wniosku dowodowego dotyczącego opinii biegłego
informatyka, co znajdował oparcie w przepisach art. 193 i art. 201 kpk, gdyż
okoliczność, o którą chodziło nie wymagała dla jej ustalenia wiadomości
specjalnych.
Również pozostałe zarzuty tej kasacji (drugi, trzeci i czwarty) są oczywiście
bezzasadne, gdyż staranna lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego
prowadzi do wniosku, że Sąd ten, zgodnie z wymogami określonymi w art. 433 § 2
kpk i art. 457 § 3 kpk, wystarczająco i przekonująco odniósł się do nich, ze
wskazaniem dlaczego podziela stanowisko Sądu Rejonowego, także co do oceny
zeznań świadków, które uznał za wiarygodne.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.