Wyrok z 29 stycznia 2026, sygn. IV U 404/25

Sąd uznał, iż art. 25 ust. 1b u.e.r. w zakresie, w jakim dotyczy osób, które złożyły wniosek o przyznanie świadczeń, o których mowa w tym przepisie, przed 6 czerwca 2012 roku, jest niezgodny z art. 67 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
Wydanie zaskarżonej decyzji przez ZUS w oparciu o niekonstytucyjny przepis jest oczywistym błędem organu. ZUS jako specjalistyczny organ państwa w zakresie ubezpieczeń społecznych jest związany Konstytucją. Odmienna wykładnia prawa przyjmująca, iż organ państwa (ZUS) nie podlega zasadom Konstytucji i nie może jej stosować oznaczałaby, iż istnieją pola martwe w promieniowaniu Konstytucji na stosujących prawo. Tym samym powstawałaby kolejna niekonstytucyjność Ustawodawcy i zachowania organu rentowego widzianych z pozycji art.2, art.7 oraz art.8 Konstytucji. Akceptacja praktyki stosowania prawa, polegającej na funkcjonowaniu organów państwa nie widzących Konstytucji jako prawa w aktach stosowania jakim są decyzje ZUS stanowi jawną obrazę powołanych artykułów Konstytucji.
Wysokość wyrównania emerytury ograniczona jest art.133 ust.1 ustawy emerytalnej. W niniejszym stanie faktyczno –prawnym, gdy sąd stosuje konstytucje bezpośrednio wiąże on sąd i nie ma podstaw normatywnych aby go pominąć. Przepis ten jest zgodny z Konstytucją także w konfrontacji z art.77 Konstytucji. Na gruncie art.8 Konstytucji nie było formalnych przeszkód aby kwestionować konstytucyjność art.25ust.1b ustawy emerytalnej już po jego uchwaleniu. Odpowiedzialność ZUS w tym procesie możliwa jest tylko za okres 3 lat wstecz.