Wyrok z 29 stycznia 2026, sygn. II Ka 715/25

Przewodniczący:

SSO Paweł Mądry (spr.)

Sędziowie:

SO Agata Kowalska

SO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

sekr. sąd. Beata Wilkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 715/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 04 czerwca 2025 roku, sygn. akt II K 513/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

U. S.

V. P.

H. O. (2)

C. A.

A. H. sprzedał oskarżonym narkotyki w ilościach przyjętych w treści zarzutów.

zeznania świadka A. H.

k. 1577-1578

2.

C. A.

C. A. jest osobą uzależnioną od narkotyków

kopie dokumentów dot. C. A.

k. 1573-1576

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

----

-----------------

---------------------------------------------------

-------------------

--------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

zeznania świadka A. H.

- świadek w toku postępowania apelacyjnego potwierdził dotychczasowe zeznania, również w zakresie ilości sprzedawanych oskarżonym narkotyków. Świadek szczerze stwierdził, że podczas depozycji w postępowaniu przygotowawczym lepiej pamiętał sposób wyliczenia podanych wówczas wartości. Zdaniem Sądu Okręgowego, A. H., pomimo częściowej niepamięci, nie wymyślał, nie zgadywał nowych wartości, lecz konsekwentnie odnosił się do pierwotnych depozycji, co świadczy o tym, że świadek ten nie był nakierowany na bezpodstawne obciążanie innych osób. Warto zwrócić uwagę, że pytanie Przewodniczącego składu Sądu, świadek potwierdził, że U. S. mogła nabywać od niego 200 gram mefedronu co miesiąc wskazując przy tym, że podczas transakcji przekazywał oskarżonej jeden pakunek.

- w ocenie Sądu, zeznania A. H. złożone w postępowaniu apelacyjnym jako wiarygodne zasługują na uwzględnienie.

2.

Kopie dokumentów dot. oskarżonego C. A.

z kopii dokumentów przedłożonych przez obrońcę C. A. wynika, że w okresie objętym zarzutem oskarżony podjął próbę leczenia odwykowego. Obecnie, oskarżony regularnie uczestniczy w sesjach psychoterapii indywidualnej. Wiarygodność dokumentów nie budzi wątpliwości.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

----------------

-----------------------------------

-------------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty z apelacji obrońców oskarżonych C. A. i V. P.

1.

(z apelacji obrońcy oskarżonego C. A.:)

I) zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie: art. 4, 5 § 2, 7 i 410 kpk, poprzez uznanie, że oskarżony C. A. w złożonych wyjaśnieniach przyznał się do postawionego zarzutu w sytuacji, gdy z wyjaśnień oskarżonego wynika jednoznacznie, że przyznał się jedynie do kupowania środków odurzających na własny użytek, w ilości mniejszej niż wynikało to z wyjaśnień pomawiającego go A. H. i wobec nieistnienia żadnego dowodu wskazującego, aby oskarżony C. A. nabywał jakiekolwiek środki odurzające nie będąc ich konsumentem, a w szczególności, aby osiągał z tego tytułu stałą korzyść majątkową,

II) obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu a mianowicie:

- art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego zastosowanie jako podstawy wymiaru kary i przyjęcie, że oskarżony C. A. wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu objętego tym przepisem, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na to, aby oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 56 w/w ustawy, przy całkowitym pominięciu tez wielokrotnie podkreślanych w literaturze przedmiotu, że dla przyjęcia uczestnictwa w obrocie osoba uczestnicząca w obrocie nie może być konsumentem danej porcji narkotyków, lecz musi mieć ona zamiar przekazania ich kolejnej osobie (konsumentowi lub hurtownikowi) - podczas gdy oskarżony konsekwentnie wskazywał, że zakupione środki przeznaczał jedynie na własny użytek, co wprost oznacza, że jest konsumentem, a w postępowaniu nie zgromadzono ani jednego dowodu świadczącego o tym by był on dystrybutorem zakupionych uprzednio środków,

- art. 65 § 1 kk, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie poczynił żadnych ustaleń co do tego, czy oskarżony uczynił sobie z popełnienia zarzucanego mu czynu stałe źródło dochodu, podczas gdy nie wykazano, aby oskarżony dokonał chociaż jednej transakcji nabytych substancji psychotropowych i osiągał z tego tytułu regularne dochody oraz tego, że nie udało się ustalić ani jednej osoby, która kupowałaby nabywane od A. H. przez oskarżonego środki, a nadto jak wskazał Sąd w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie udało się ustalić nawet, jaką rzekomą korzyść majątkową z rzekomej sprzedaży środków odkurzających miał osiągnąć oskarżony;

III) zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie:

1) art. 4, 5 § 2, 7 i 410 kpk,

- poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującym niezasadnym przyznaniem waloru wiarygodności wyjaśnieniom A. H. w sytuacji, gdy jego relacje są typowym dowodem z pomówienia, których ocena wymaga szczególnej ostrożności, gdyż pomówienie nie stanowi dowodu pełnowartościowego, a ponadto wyjaśnienia te nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich, które mogłyby wykazywać winę oskarżonego C. A., która to ocena doprowadziła w konsekwencji do konkluzji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na jednoznaczne przyjęcie wprost sprawstwa i winy oskarżonego C. A., a w konsekwencji przyjęcie za regułę dowodową zasady większej wiarygodności wyjaśnień pomawiającego A. H. (który w toku rozprawy w dniu 16 kwietnia 2025 roku nie był w stanie wskazać nawet jak wyliczył ilości sprzedawanego narkotyku, odmawiając dalszego składania wyjaśnień w tym zakresie), którym to ilościom Sąd w pełni dał wiarę bez wskazania podstaw przyjęcia powyższego, w sytuacji gdy istniejący zakaz wartościowania składanych wyjaśnień pozwala przypisanie im waloru większej bądź mniejszej wiarygodności, ale jedynie na podstawie powołania szczegółowej argumentacji za dokonanym wyborem przemawiającej, tak by kontrolujący tak wydane orzeczenie mógł zapoznać się z tokiem rozumowania Sądu, czego jednakże Sąd meriti, (o czym przesądza treść sporządzonego uzasadnienia w sprawie) nie uczynił,

- poprzez dokonanie całkowicie dowolnej nie zaś swobodnej oceny dowodów i uznanie, że wystarczający dla skazania oskarżonego za czyn polegający na uczestnictwie w obrocie narkotykami jest fakt, że wyjaśnienia A. H., co do tego czynu nie zostały podważone w toku przewodu sądowego i pominięcie faktu, że:

a. wyjaśnienia pomawiającego A. H. co do tego czynu nie zostały przede wszystkim potwierdzone żadnym dowodem,

b. zgromadzone w sprawie dowody, przeczyły wyjaśnieniom pomawiającego A. H., w tym złożonym na rozprawie przed sądem, co do okoliczności przez niego podawanych,

2) art. 424 kpk poprzez sporządzenia treści uzasadnienia w sposób lakoniczny - nie dający możliwości pełnego prześledzenia procesu w jaki Sąd dokonywał przyjętych ustaleń faktycznych, będących podstawą orzeczenia stwierdzającego, że oskarżony C. A. wypełnił znamiona czynu z art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz nie wyjaśnienie okoliczności którymi kierował się Sąd wymierzając karę wyższą niż zaproponowana przez oskarżyciela publicznego, a przy tym całkowicie wybiórcze wyciągnięcie z kontekstu do treści uzasadnienia wyroku wyjaśnień składanych przez oskarżonego w toku rozprawy w dniu 24 lutego 2025 roku. Oskarżony wyjaśnił „ absolutnie nie sprzedawałam tych środków hurtowo, zdarzały się sytuacje, że jak ktoś mnie poprosił na imprezie, to maksymalnie do jednego grama mogłem udostępnić. A. H. poznałem przypadkowo, na jakieś imprezie”, a nie jak przyjął Sąd - „nie sprzedawał środków odurzających hurtowo, chyba, że ktoś go poprosił”, co ma istotne znaczenie w zakresie wypełnienia znamion czynu i świadczy o całkowitej dowolności w ocenie wyjaśnień oskarżonego;

IV) zarzut rażącej niewspółmierności, surowości, kary wymierzonej oskarżonemu w oderwaniu od faktu, że oskarżony jest osobą uzależnioną od środków odurzających (na co się leczył) i środki odurzające nabywał na własny użytek, przy jednoczesnym łagodnym potraktowaniu innych oskarżonych znajdujących w analogicznej sytuacji i zastosowanie względem nich kary mieszanej.

(z apelacji obrońcy oskarżonego C. A. z k. 1450:)

zarzut naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w postaci zeznań A. H. w miejscu, w którym Sąd obdarza świadka walorem pełnej wiarygodności

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

- obie apelacje obrońców oskarżonych jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie.

- wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd meriti prawidłowo ocenił wyjaśnienia C. A., w których oskarżony częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wynika z akt sprawy, oskarżony dopiero w postępowaniu sądowym zmienił swoje stanowisko procesowe i złożył lakoniczne wyjaśnienia, w których przyznał, że zakupił dwukrotnie, na własny użytek, od świadka A. H. mefedron oraz ziele konopii indyjskiej. Według oskarżonego, maksymalna ilość środków, które nabył to 600 gram mefedronu oraz 300 gram ziela konopii indyjskiej. C. A. zaprzeczył kwotom nabycia oraz ilościom substancji zawartym w zarzucie aktu oskarżenia. W tych samych wyjaśnieniach, oskarżony następnie stwierdził, że kupował po 5-10 gram tygodniowo, na własny użytek. Wobec tak złożonych depozycji, nie sposób przeoczyć ich oczywistą, wewnętrzną sprzeczność. W pierwszym zdaniu, oskarżony stwierdza, że substancje zabronione kupił dwukrotnie, następnie, w tych samych wyjaśnieniach podaje, że transakcje odbywały się tygodniowo, nie negując jednocześnie czasookresu zarzutu oraz faktu dalszego udostępniania substancji innym konsumentom. C. A. wyjaśniając przed Sądem Rejonowym zaprzeczył, aby sprzedawał środki hurtowo, jednak potwierdził sprzedaż detaliczną mówiąc, że udostępniał środki odurzające na imprezach, gdy ktoś go poprosił. Na pytania swojego obrońcy, oskarżony wyjaśnił, że inne osoby uzależnione od substancji odurzających często prosiły go o ich udostępnienie. Jednocześnie, zasady prawidłowego rozumowania nie pozwalają przyjąć, iż oskarżony, będąc według swojego oświadczenia osobą uzależnioną, udostępniałby charytatywnie środki odurzające, za które musiał najpierw zapłacić z własnych środków. Treść zeznań świadka A. H. i zasady logiki nasuwają jednoznaczny wniosek, że C. A. nabywał substancje odurzające również w celu ich dalszej dystrybucji innym osobom, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu. Mając na względzie powyższe rozważania, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti prawidłowo ocenił wyjaśnienia oskarżonego, dochodząc przy tym do oczywistego wniosku, że polemika z zarzutami i treścią zeznań świadka A. H. jest niczym innym jak realizacją przyjętej linii obrony C. A., która ma na celu uniknięcie wysokiej kary poprzez zminimalizowanie ilości środków odurzających ustalonych na podstawie depozycji świadka.

- kontrola instancyjna nie wykazała obrazy przepisów prawa materialnego zarzucanej w apelacji obrońcy oskarżonego. Jak wynika z wyjaśnień C. A., po nabyciu środków od świadka A. H., oprócz samodzielnego ich zażywania, udzielał je innym osobom, które często go o to prosiły. Okoliczność ta wynika wprost z wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu sądowym (k. 1232). Materiał dowodowy w postaci dokumentów przedłożonych przez obrońcę oskarżonego w postępowaniu apelacyjnym, że C. A. rzeczywiście zażywał część nabywanych od A. H. narkotyków, jednak jak sam potwierdził, udostępniał je również innym, docelowym konsumentom, np. podczas imprez. W ten sposób, oskarżony stał się pośrednim ogniwem w łańcuchu dostawy, a co za tym idzie – uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w rozumieniu art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

- odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 65 § 1 kk przypomnieć należy, iż znamię osiągnięcia z przestępstwa „ stałego źródła dochodu” jest wypełnione zarówno w sytuacji, gdy działalność przestępcza jest jedynym źródłem dochodu sprawcy, jak i wówczas, gdy stanowi ono dodatkowe, ale regularne źródło dochodu, co oznacza pewną trwałość oraz ciągłość osiąganego dochodu (tak m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa 92/19). Jednocześnie wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego, dla ustalenia, że sprawca osiągał z przestępstwa stałe źródło dochodu nie jest istotna jego wysokość, w szczególności nie ma jakiegokolwiek znaczenia okoliczność, że dochód ten stanowi minimalny odsetek wszystkich dochodów sprawcy w okresie objętym zarzutem – na co wskazywał oskarżony w swoich wyjaśnieniach. Dla przyjęcia, że C. A. uczynił sobie z popełnienia zarzucanego mu czynu stałe źródło dochodu nie ma również znaczenia, że w toku procesu nie ustalono konkretnych odbiorców – konsumentów udostępnianego przez oskarżonego środka oraz kwoty osiągniętej korzyści. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego, nabywał on środki od A. H. w tygodniowych odstępach w okresie od października 2021 roku do 15 czerwca 2023 roku, czyli przez około 80 tygodni – nawet z pominięciem okresu przebywania w zakładzie leczniczym, co niewątpliwie świadczy o trwałości, regularności i ciągłości osiąganego dochodu. W ocenie Sądu Okręgowego, z całokształtu materiału dowodowego wynika, że C. A. działał z zamiarem uzyskiwania regularnie poprzez handel narkotykami środki finansowe.

- jako niezasadny należało ocenić również zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 4, 5 § 2, 7 i 410 kpk nie tylko w odniesieniu do oceny wyjaśnień oskarżonego (zarzut I) lecz również w odniesieniu do oceny zeznań świadka A. H. (zarzut II.1.). Jak wynika z akt sprawy, A. H. kilkukrotnie zeznawał na okoliczności związane m.in z wejściem w posiadanie znacznej ilości narkotyków i dalszą ich odsprzedażą. W toku depozycji, świadek zrelacjonował, że jedną z osób, którym sprzedawał narkotyki w okresie 2021-2023 był C. A.. W tym czasie, oskarżony zakupił od świadka 2-3 kg mefedronu w cenie 26 złotych za gram oraz 1 kilogram marihuany w cenie 34 złotych za gram. Kierując się zasadą z art. 5 § 2 kpk, w treści zarzutu, pod którym stanął C. A., przyjęto minimalną ilość substancji w postaci mefedronu wskazywaną przez świadka. W swoich depozycjach A. H. wskazał także, w którym miejscu dochodziło do transakcji z oskarżonym.

- nie ulega wątpliwości, że zeznania A. H. były jednoznacznie obciążające dla wszystkich oskarżonych w przedmiotowej sprawie, dlatego z perspektywy taktyki procesowej obrońców i linii obrony realizowanej oskarżonych w wyjaśnieniach, zrozumiałym jest, że to właśnie wiarygodność tego świadka będzie kwestionowana w środkach odwoławczych. Niemniej jednak, w ocenie Sądu Okręgowego, A. H. złożył szczere, rzeczowe i logiczne zeznania, w których opisał swój proceder przestępczy i role innych osób, które się z nim wiązały. Treść zeznań A. H. nie jest dowolna. Świadek podaje mnóstwo szczegółów związanych z popełnianiem przestępstw przez siebie, jak i przez inne osoby. Wskazuje w jakich przestępstwach uczestniczył dokładnie je opisując i wiążąc z tym role innych osób, w tym C. A.. Jednocześnie jego depozycje nie są ukierunkowane na obciążanie oskarżonych w przedmiotowej sprawie, bowiem są oni zaledwie garstką z wielu osób, których przestępcza działalność wiązała się z działalnością A. H.. Sąd nie dopatrzył się w depozycjach świadka jakichkolwiek przejawów chęci obciążania innych osób celem uzyskania korzyści procesowych dla siebie. Cechy zeznań świadka w postaci podawanych szczegółów transakcji, w tym ilości sprzedanych oskarżonemu środków i ich ceny, a także elementy dotyczące prywatnych relacji z oskarżonymi wskazują na to, że depozycje A. H. są obiektywne. Okoliczność, że wyjaśnienia A. H. obciążają inne osoby jest związana z jego działalnością. Opisy przestępstw popełnionych przez inne osoby są ściśle związane z przestępstwami A. H.. Należy jeszcze zwrócić uwagę, że jego depozycje były w pełni konsekwentne. Zeznawał w ten sam sposób w czasie kolejnych przesłuchań w postępowaniu przygotowawczym, a następnie także w postępowaniu przed Sądem w obydwu instancjach, nie uzupełniając swoich depozycji o nowe, inne okoliczności. Ponadto zeznania A. H. w zakresie w jakim wskazywał na ilości i ceny odprzedanych narkotyków znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach współoskarżonych w sprawie, którzy w całości przyznali się do zarzucanych im czynów i nie kwestionowali okoliczności wynikających z depozycji świadka. Wszystkie te okoliczności wpłynęły na to, że Sąd podzielił ocenę zeznań A. H. nie znajdując zarzucanych przez obrońcę naruszeń przepisów art. 4, art. 5 § 2, art. 7 i art. 410 kpk.

- chybiony był również zarzut naruszenia art. 424 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego, motywy rozstrzygnięcia Sądu meriti były zwięzłe w rozumieniu art. 424 § 1 kpk, lecz przy tym spójne i przejrzyste, a w swojej treści odnosiły się do rzeczywistej treści dowodów i wyjaśniały zasadnicze kwestie związane z motywami skazania oskarżonych w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, pisemne uzasadnienie Sądu I instancji nie zawiera deficytów uniemożliwiających przeprowadzenie kontroli instancyjnej w zakresie zarzutów i żądań zawartych w apelacji.

- za niezasadny Sąd Okręgowy uznał zarzut niewspółmierności kary orzeczonej za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii będące czynem ciągłym oraz źródłem stałego dochodu dla C. A.. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w art. 438 pkt 4 kpk występuje bowiem wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, że zachodzi wyraźna nie dająca się zaakceptować różnica między karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyrok Sądu Najwyższego z 27 października 2022 r., I KK 173/22, OSNK 2023, nr 2, poz. 5).

- orzeczenie wobec C. A. kary 3 lat pobawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, po 200 złotych każda w żadnym razie nie może być potraktowane jako noszące cechy rażącej surowości, a tylko tego rodzaju surowość mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Wysokość wymierzonych kar uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, długi czasookres działania, przedmiot czynu zabronionego, uprzednią karalność oskarżonego, jego właściwości osobiste i tryb życia. Świadomość swojego uzależnienia oraz podjęcie leczenia należy oceniać pozytywnie, jednak okoliczność ta nie może być podstawą sięgania po instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary bądź wymierzania oskarżonemu kar w możliwie jak najłagodniejszym wymiarze, a do tego właśnie dąży argumentacja obrony w apelacji. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd I instancji właściwie dostosował dolegliwość kary, która nie przekracza stopnia winy oskarżonego, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz spełnia funkcje prewencji generalnej i indywidualnej. W ocenie Sądu Okręgowego złagodnienie orzeczonych kar zaproponowane na łamach wywiedzionego środka, nie byłoby karą adekwatną do rangi popełnionego przez oskarżonego czynu oraz nie spełniłoby swoich celów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do sprawcy.

- powyższe rozważania Sądu Okręgowego znajdują pełne odniesienie do zarzutu zawartego na pierwszej stronie apelacji obrońcy oskarżonego V. P.. Jak zastrzeżono w protokole rozprawy apelacyjnej, Sąd Okręgowy rozpoznał przedmiotową apelację jedynie w zakresie zarzutów podniesionych przez obrońcę w ustawowym terminie do złożenia apelacji. W tym terminie obrońca podniósł jedynie zarzut dowolnej oceny zeznań A. H., zaś pozostałe zarzuty (zawarte w kolejnym piśmie na k. 1496-1497) jako złożone po terminie nie podlegały rozpoznaniu.

- odnosząc się zatem do wprost do omawianego zarzutu należy stwierdzić, że argumentacja obrońcy wskazana na uzasadnienie tego zarzutu nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wyżej wskazano, mimo szczególnego charakteru tego dowodu (jako dowodu złożonego przez osobę decydującą się na współpracę z organami ścigania) zeznania tego świadka znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach wszystkich osób, którym następnie zostały postawione zarzuty popełnienia przestępstw objętych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii. Obrońca domagając się uniewinnienia oskarżonego zupełnie ignoruje fakt, iż oskarżony V. P. podczas pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego przyznał się w całości do zarzuconego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z wcześniejszymi wyjaśnieniami A. H..

- Sąd Okręgowy nie znalazł także podstaw do zmiany wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i dalszych konsekwencjach prawnych czynu przypisanego V. P.. Kara została dostosowana do okoliczności czynu, znacznego stopnia winy i szkodliwości społecznej czynu.

Wniosek

- wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

- ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie kierując się ostrożnością procesową wyeliminowanie z podstawy prawnej skazania art. 65 § 1 kk i zmianę kwalifikacji prawnej czynu poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu kwalifikowanego z art. 62 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;

- ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary i środków karnych w możliwie jak najłagodniejszym wymiarze

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

bezzasadność zarzutów obu apelacji warunkowała bezzasadność wniosków

Lp.

Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonej U. S.:

2.

I. zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść wydanego wyroku, to jest art. 4 kpk, art. 7 kpk oraz art. 410 kpk poprzez niezastosowanie normy prawnej wynikającej z treści wskazanych przepisów polegające na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzą i doświadczeniem życiowym, co doprowadziło do pominięcia przy wydaniu wyroku części okoliczności świadczących na korzyść oskarżonej, stanowiących okoliczności łagodzące wymiar kary, które wskazywały na potrzebę skorzystania przez Sąd I instancji w procesie decydowania o wymiarze kary jaką winna ponieść oskarżona z instytucji stypizowanej w przepisie art. 37b kodeksu karnego co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia względem U. S. kary rażąco niewspółmiernie surowej,

II. zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) kary wymierzonej oskarżonej poprzez wymierzenie jej kary pozbawienia wolności w wymiarze trzech lat i sześciu miesięcy, co stoi w sprzeczności z dyrektywami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 kk

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

- apelacja jako częściowo zasadna zasługiwała na uwzględnienie w zakresie zarzutu II i w tym zakresie była podstawą zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez obniżenie wymierzonej oskarżonej U. S. kary pozbawienia wolności do 3 lat. W pozostałym zakresie, apelacja jako bezzasadna nie dała podstaw do dalszej zmiany rozstrzygnięcia o karze, w szczególności w odniesieniu do sugerowanego przez obrońcę skorzystania z instytucji z art. 37b kodeksu karnego względem oskarżonej.

- wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonej, ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie, wobec oskarżonej U. S. nie ujawniła się potrzeba skorzystania z instytucji stypizowanej w art. 37 b kodeksu karnego. Treść przywołanego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, iż jego zastosowanie należy do władzy uznaniowej sądu. W przedmiotowej sprawie, nieskorzystanie z instytucji orzeczenia kary ograniczenia wolności wraz z karą pozbawienia wolności było celową decyzją Sądu orzekającego, a nie wynikiem zarzuconej obrazy przepisów postępowania. Na podstawie art. 37b kk sąd orzekający ma jedynie możliwość poszerzenia "granic kary", o których mowa w art. 53 § 1 kk, a tym samym ulega poszerzeniu pole swobody sądu w doborze adekwatnej dolegliwości kary za przestępstwo. Kompetencja ta została dana sądom do korzystania z niej na zasadzie swobodnego uznania z uwzględnieniem jedynie dyrektyw ogólnych i szczególnych wymiaru kary. Jednocześnie ten przepis nie formułuje żadnych preferencji co do rodzaju orzekanych kar. Zastosowanie kary mieszanej ma charakter w pełni fakultatywny i obliguje sądy jedynie do rozważenia takiej możliwości w indywidualnym przypadku po przeprowadzeniu jego całościowej analizy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2020 r. II KK 278/20, LEX nr 3301969, postanowienie Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2023 r., III KK 653/22, LEX nr 3518165.)

- w przedmiotowej sprawie, tak jak inni oskarżeni, U. S. stanęła pod zarzutem uczestnictwa w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej i środków odurzających, w okresie od października 2021 roku do dnia 15 czerwca 2023 roku, poprzez nabycie tych środków od ustalonej osoby celem dalszej dystrybucji, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu. Oskarżona częściowo przyznała się do popełnionego czynu, kwestionując w toku procesu ilość nabytego środka, co stanowiło realizację przyjętej linii obrony. Niemniej jednak, U. S. jest osobą młodą i wyraziła skruchę. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy wymierzając za to przestępstwo karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności położył zbyt duży nacisk na okoliczność obciążającą, czyli uprzednią karalność. Sąd meriti z niewiadomych przyczyn zróżnicował sytuację procesową oskarżonej U. S. wymierzając jej najsurowszą karę spośród wszystkich oskarżonych, pomimo tożsamych okoliczności. Lektura uzasadnienia w części dotyczącej motywów rozstrzygnięcia o karze prowadzi do wniosku, że takie zróżnicowanie podyktowane było zasadniczo jedynie ilością nabywanego narkotyku i faktem, że oskarżona „zarabiała dobrze” na przestępczym procederze.

- mając na względzie powyższe okoliczności, kara jednostkowa 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, pomimo możliwości orzeczenia kary w wymiarze nawet 18 lat pozbawienia wolności jawi się jako rażąco niewspółmierna do popełnionego czynu, bowiem niewątpliwie dolegliwość przekracza stopień winy. Wobec tego, Sąd Okręgowy orzeczoną wobec oskarżonej karę obniżył do 3 lat pozbawienia wolności uznając taki wymiar za celowy i sprawiedliwy. Kontrola instancyjna orzeczenia nie ujawniła podstaw do dokonania zmian w wymiarze kary grzywny.

Wniosek

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonej, przy zastosowaniu instytucji przewidzianej w przepisie art. 37 b kk, kary pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku oraz kary ograniczenia wolności polegającej na nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze dwóch lat

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

częściowa zasadność zarzutów apelacji skutkowała częściową zasadnością wniosków, a w konsekwencji – wydaniem wyroku reformatoryjnego i obniżeniem wymierzonej U. S. kary pozbawienia wolności do 3 lat. Jednocześnie, proponowany przez obrońcę wymiar kary nie został przez Sąd Okręgowy zaaprobowany jako rażąco łagodny.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 04 czerwca 2025 roku, sygn. akt II K 513/24 w zakresie niewymienionym w części 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

w tym zakresie wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy w zaskarżonej części wyrok zmienił w ten sposób, że obniżył wymierzoną U. S. karę pozbawienia wolności do 3 lat.

Zwięźle o powodach zmiany

zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności kary warunkowała konieczność wydania wyroku reformatoryjnego w części dotyczącej oskarżonej U. S.. Szerzej o motywach zmiany w części 3.2 uzasadnienia.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

-------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

-------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

----------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

- apelacja obrońcy oskarżonego C. A. okazała się w całości bezzasadna, zatem z mocy art. 636 § 2 kpk w zw. z art. 633 kpk oskarżony ponosi koszty procesu za postępowanie odwoławcze w całości co do opłat oraz w części co do wydatków. Z tego powodu Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego kwotę 4405 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na sumę kosztów składa się 400 zł tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności na podstawie art. 2 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), 4.000 zł tytułem opłaty od kary grzywny zasądzonej obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych oraz 5 złotych tytułem wydatków (ryczałt za doręczenia pism sądowych w postępowaniu odwoławczym).

- apelacja obrońcy oskarżonej U. S. okazała się zasadna, co wiązało się ze zmianą zaskarżonego wyroku w zakresie kary pozbawienia wolności na korzyść oskarżonej. W związku z obniżeniem wymiaru kary zasadniczej, Sąd Okręgowy na podstawie art. 634 kpk i art. 2 ust 1 pkt 5 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), wymierzył za obie instancje opłatę w wysokości 400 złotych oraz na podstawie art. 633 kpk kwotę 5 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze, zaś w pozostałym zakresie, na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżoną od zapłaty opłaty za II instancję za wymierzoną karę grzywny, stwierdzając, iż uiszczenie ich byłoby dla oskarżonej zbyt uciążliwe ze względu na sytuację majątkową związaną z młodym wiekiem, brakiem perspektyw zarobkowych oraz przyszłą izolacją penitencjarną.

- apelacja obrońcy oskarżonego V. P. okazała się w całości bezzasadna, zatem z mocy art. 636 § 2 kpk w zw. z art. 633 kpk oskarżony ponosi koszty procesu za postępowanie odwoławcze w całości co do opłat oraz w części co do wydatków. Z tego powodu Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego kwotę 6405 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na sumę kosztów składa się 400 zł tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności na podstawie art. 2 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), 6.000 zł tytułem opłaty od kary grzywny zasądzonej obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych oraz 5 złotych tytułem wydatków (ryczałt za doręczenia pism sądowych w postępowaniu odwoławczym).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego C. A.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego V. P.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonej U. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie o karze

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana