Postanowienie SN z 24 kwietnia 2013, sygn. IV KK 25/13
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Role w sprawie
oskarżony
pokrzywdzony
biegły
Data orzeczenia
24 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jacek Sobczak
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Sobczak
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 kwietnia 2013 r.,
sprawy L. A.
uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 199 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej
A. B.
od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 9 sierpnia 2012 r., częściowo
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 5 kwietnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł :
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć oskarżycielkę subsydiarną kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Subsydiarnym aktem oskarżenia L. A. został oskarżony o to, że: od
września 2000 r. do 16 września 2009 r. poprzez nadużycie stosunku
zależności i wykorzystanie krytycznego położenia doprowadził
pokrzywdzoną A. B. do obcowania płciowego lub do poddania się innej
czynności seksualnej, tj. o czyn z art. 199 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., uniewinnił
ww. oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu rozstrzygając
jednocześnie w przedmiocie wydatków i kosztów procesu.
2
Od tego wyroku apelację wniósł pełnomocnik oskarżycielki
subsydiarnej. Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 r.,
zmienił zaskarżone orzeczenie w zakresie zasądzonych kosztów
adwokackich natomiast w pozostałym zakresie utrzymał wyrok w mocy.
Od powyższego orzeczenia została wywiedziona kasacja przez
pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej, w której zarzucono rażące
naruszenie przepisów prawa procesowego wyrażające się w naruszeniu
zasady swobodnej oceny dowodów – art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.; art. 167
k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii
biegłego psychologa ewentualnie psychiatry celem wyjaśnienia motywów
popełnienia próby samobójczej w 2000 r. rzutującej na całe życie i
zachowanie A. B.; art. 457 § 2 i § 3 k.p.k. poprzez ogólnikowe, dowolne,
pobieżne i niecałkowite ustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy do
zarzutów apelacji, w tym: naruszenia przepisów postępowania i błędu w
ustaleniach faktycznych co do: zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z
zeznań lekarza ginekologa dr J. oraz błędnego ustalenia stanu faktycznego
w zakresie braku nadużycia stosunku zależności celem doprowadzenia A.
B. do obcowania płciowego; art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie
przeprowadzenia dowodu z urzędu z dokumentacji pracowniczej
pracowników zatrudnionych na podobnym stanowisku pracy w spółce A.
w latach od 1997-2010 r., w szczególności odnoszących się do warunków
zatrudnienia.
Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie powyższego wyroku oraz
utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i z tego względu
podlega oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.
3
Analiza wywiedzionych przez skarżącego zarzutów i przywołanej na
ich poparcie argumentacji prowadzi do wniosku, że autor tego
nadzwyczajnego środka zaskarżenia w sposób niedopuszczalny, na tym
etapie postępowania, zmierza do podważania dokonanych przez Sąd I
instancji, zaaprobowanych przez Sąd odwoławczy, ustaleń faktycznych.
Tego rodzaju postępowanie, wielokrotnie już omawiane w orzecznictwie
Sądu Najwyższego, po pierwsze nie zyskuje aprobaty, po drugie nie jest
w stanie wywrzeć skutku zgodnego z kierunkiem skargi. W szczególności
gdy przy użyciu tych samych argumentów, które zostały zasadnie
omówione i rozpoznane w toku kontroli instancyjnej, dąży się do
sprowokowania ponownej kontroli rozstrzygnięcia Sądu meriti.
Przechodząc do poszczególnych zarzutów kasacji zauważyć należy,
że tylko zarzut sformułowany w pkt 4 skargi dotyczący naruszenia art.
457 § 3 k.p.k. spełnia wymogi tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia i
jako taki mógłby wpłynąć na decyzję Sądu pod warunkiem, że istotnie
ujawniłby uchybienie w omawianym zakresie. Treść poddanego kontroli
rozstrzygnięcia nie wskazuje jednak na ziszczenie się tego warunku.
Z uzasadnienia Sądu Okręgowego w sposób jednoznaczny wynika,
że wszystkie zarzuty podniesione w apelacji zostały rzetelnie rozpoznane
i w sposób wystarczający uargumentowane ze wskazaniem z jakich
powodów nie mogły zostać podzielone. Tak w zakresie zarzutów
dotyczących naruszenia przepisów postępowania jak i błędu w
ustaleniach faktycznych.
Nie dość uważna lektura uzasadnienia Sądu II instancji może dziś
tylko usprawiedliwiać skarżącego, który podnosi zarzut dotyczący nie
dość dokładnej, wręcz pobieżnej i lakonicznej kontroli orzeczenia Sądu I
instancji. W takiej sytuacji, celem zwrócenia uwagi pełnomocnika,
odwołać należy się do argumentów Sądu II instancji zawartych na str. 4
4
uzasadnienia, w których została w sposób nie budzący najmniejszych
wątpliwości wyjaśniona kwestia niedopuszczenia z urzędu dowodu z
zeznań w charakterze świadka lekarza ginekologa, u którego leczyła się
A. B. Podobnie str. 5 uzasadnienia, na której zamieszczono wywody
odnośnie co do prawno-karnej oceny zachowania uniewinnionego. Te
wszystkie powody przeczą lasowanej przez skarżącego tezie o obrazie
przez Sąd odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k.
Nie trafny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 167 k.p.k.
poprzez nie przeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii psychologa,
psychiatry celem wyjaśnienia motywów próby samobójczej A. B. Tak
wywiedziony zarzut świadczy dobitnie, że odnosi się on do postępowania
Sądu I instancji, wskazać przy tym należy, że powyższy przepis nakłada
na sąd meriti obowiązek z urzędu przeprowadzenia dowodu, ale tylko
wówczas gdy jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania. Skoro
zatem w sprawie z urzędu nie przeprowadzono owego dowodu, a strony
także o to nie wnosiły, to uznać wypada, że nie był on konieczny dla
prawidłowego określenia odpowiedzialności L. A. Powyższe odnosi się
także do zarzutu z pkt 5 kasacji, w którym autor zarzuca zaniechanie
przeprowadzenia z urzędu dowodu z dokumentacji pracowniczej
pracowników zatrudnionych na podobnym stanowisku pracy w spółce A.
Pracownicy spółki zostali w sprawie przez Sąd przesłuchani, a ich
zeznania poddane ocenie. Skarżący w zarzucie nie wskazuje nadto
nowych okoliczności, których stwierdzenie miałoby zasadnicze znaczenie
dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zarzuty sformułowane w pkt 1 i 2 kasacji ocenić należy jako
nieudolną polemikę z prawidłowymi ustalenia Sądu, zmierzającymi w
istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych, których to podważenie
5
pozostaje, co do zasady, niedopuszczalne na etapie postępowania
kasacyjnego.
Stąd też należało oddalić złożoną przez skarżącego kasację w trybie
art. 535 § 3 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w dyspozytywnej
części postanowienia..
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w dyspozytywnej
części postanowienia.