Wyrok z 3 lutego 2026, sygn. II Ka 379/25

Przewodniczący:

Sędzia SO Agata Kowalska

Sędziowie:

SO Paweł Mądry (spr.)

SO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 379/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

6.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

6.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 20 marca 2025r. w sprawie II K 696/24

6.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ inny

6.3.  Granice zaskarżenia

6.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

6.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

6.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

7.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

7.1.  Ustalenie faktów

6.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

Ł. G. (1)

zapięcie pasów bezpieczeństwa przez pokrzywdzonego N. C. (1) uchroniłoby go przed odniesieniem obrażeń ciała opisanych w zarzucie albo ograniczyłoby ich zakres i natężenie, lecz nie jest możliwe ustalenie jakich obrażeń ciała doznałaby pokrzywdzony w przypadku zapięcia pasów bezpieczeństwa

- opinia biegłego
z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych

- opinia lekarza medycyny sądowej

- k. 807-811

- k. 836-838

6.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

--------------

---------------------------------------------------------------------

----------------

-----------

7.2.  Ocena dowodów

6.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

opinie biegłych

- obie opinie biegłych są wiarygodne, gdyż zostały sporządzone przez biegłych posiadających wiedzę specjalistyczną i doświadczenie zawodowe, zaś treść opinii jest wyczerpująco uzasadniona;

- wbrew formułowanym na rozprawie odwoławczej krytycznym ocenom tych opinii, zdaniem Sądu Okręgowego, opinie nie są wewnętrznie, ani wzajemnie sprzeczne. Z powszechnej wiedzy wynika, że zapięcie pasów bezpieczeństwa w samochodzie służy zminimalizowaniu ryzyka odniesienia obrażeń ciała osób podróżujących pojazdem mechanicznym wskutek zaistnienia wypadku drogowego. Jednakże Sąd Okręgowy zwrócił się do biegłych o wypowiedzenie się w tej kwestii mając na względzie zarzuty apelacji obrońcy. Obie opinie biegłych są w omawianym zakresie spójne, gdyż biegli zgodnie uznali, iż zapięcie pasów bezpieczeństwa doprowadziłoby do zmniejszenia skali obrażeń ciała po stronie pokrzywdzonego. Nadto biegli zgodnie uznali, że nie jest możliwe wskazanie jakich obrażeń ciała (do jakiej kategorii należących) doznałby pokrzywdzony w przypadku posiadania zapiętych pasów bezpieczeństwa w chwili wypadku. Biegły z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych uznał, że byłyby to obrażenia ciała „ porównywalne” z obrażeniami ciała jakich doznał oskarżony, zaś biegły lekarz sądowy uznał, że nie jest możliwe ustalenie jakich obrażeń ciała doznałby pokrzywdzony w przypadku zapięcia pasów. Zdaniem tego biegłego, zapięcie pasów bezpieczeństwa „ zwiększałoby szanse N. C. (1) na przeżycie, jednak przeżycia nie gwarantowały”. Wnioski obu opinii są więc zgodne co do tego, że zapięcie pasów bezpieczeństwa nie gwarantowało pokrzywdzonemu uniknięcia powstania obrażeń kwalifikowanych co najmniej z art. 157 § 1 kk. Należy w tym momencie przypomnieć, że oskarżony wskutek wypadku doznał obrażeń ciała wymagających wykonania zabiegu operacyjnego (laparotomii, bliższe informacje w opinii biegłego lekarza – k. 837).

6.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

----------------

-------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------

8.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

[zarzuty apelacji obrońcy]

A. 1) zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mających wpływ na jego treść, przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony w dniu 18 maja 2024 roku w miejscowości G., powiat (...), województwo (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, co doprowadziło do spowodowania obrażeń ciała u N. C. (1), które to obrażenia skutkowały jego śmiercią na miejscu zdarzenia, w sytuacji gdy brak jest wystarczających dowodów pozwalających na takie ustalenie;

B. 1) zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 170 § 1 pkt 2 i 3 kpk, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego o zwrócenie się do podmiotu wystawiającego zaświadczenie zwalniające poszkodowanego z obowiązku zapinania pasów bezpieczeństwa o wskazanie, z jakich przyczyn zdrowotnych zostało ono wystawione, z uwagi na jakie schorzenia oraz dołączenie kopii dokumentami medycznej będącej podstawą wystawienia takiego zaświadczenia;

2) zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 170 § 1 pkt 3 kpk, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii doktora N. J. na okoliczność ustalenia, czy jest możliwe określenie obrażeń pokrzywdzonego w wyniku poniesionego zdarzenia w sytuacji, gdyby korzystał z pasów bezpieczeństwa;

3) zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 167 kpk, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez brak zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego na okoliczność rekonstrukcji przebiegu zdarzenia objętego niniejszym postępowaniem;

4) obrazę przepisów postępowania, a to art. 4 i 7 kpk, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez uznanie za wiarygodne zeznań złożonych przez N. T. i H. N., w sytuacji gdy z zeznań świadków wynika, że każdy z nich dotarł jako pierwszy na miejsce zdarzenia, przy czym świadkowie podali, że nie widzieli innych samochodów, poza uczestniczącymi w wypadku, a tym samym nie widzieli nawzajem swoich samochodów w trakcie zdarzenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

- obrońca w swej apelacji podniósł dwa zarzuty dotyczące kwestii ustalenia mechanizmu zaistnienia przedmiotowego wypadku drogowego. Mianowicie poprzez podniesienie zarzutu z pkt B.3 apelacji obrońca wyraził stanowisko co do potrzeby wywołania w sprawie opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych na „ okoliczność rekonstrukcji przebiegu zdarzenia objętego niniejszym postępowaniem”, gdyż w oparciu o dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy „ brak jest wystarczających dowodów pozwalających” na przyjęcie ustalenia, że „ oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, co doprowadziło do spowodowania obrażeń ciała u N. C. (1), które to obrażenia skutkowały jego śmiercią na miejscu zdarzenia” (zarzut z pkt A.1 apelacji) . Tymczasem Sąd Rejonowy na podstawie materiału dowodowego, który nie zawierał opinii z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, uznał, że sprawcą wypadku jest oskarżony, który zjechał na przeciwległy pas ruchu i uderzył w jadący swoim pasem ruchu samochód prowadzony przez pokrzywdzonego. Podstawą tych ustaleń były przede wszystkim zeznania naocznych świadków N. T. i H. N., z których wynika wprost, że to samochód oskarżonego zjechał na przeciwległy pas ruchu. Także wyniki oględzin miejsca wypadku z dalszą dokumentacją wskazują bezspornie na którym pasie ruchu doszło do czołowego zderzenia pojazdów. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, gdyż materiał dowodowy nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości. Obrońca w swej apelacji, kwestionując zaniechanie Sądu Rejonowego co do wywołania odpowiedniej opinii, nie wskazał żadnych racjonalnych powodów, dla których w tej sprawie byłoby niezbędne wywołanie opinii z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Należy zauważyć, że z opinii biegłego rzeczoznawcy wynika, że pojazd marki O. (...) był sprawny technicznie przed wypadkiem, a jego stan techniczny nie miał wpływu na powstanie i przebieg wypadku (k. 155). Należało zatem, tak jak Sąd Rejonowy, przyjąć, że wyłączną przyczyną powstania wypadku było zawinione działanie oskarżonego.

- wbrew oczekiwaniom obrońcy, podstawą faktyczną wywołania opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych nie jest różnica w treści zeznań świadków N. T. i H. N., gdyż opisana w apelacji różnica pomiędzy zeznaniami dotyczy kwestii drugorzędnej, a mianowicie tego, który z tych świadków jako pierwszy dotarł na miejsce wypadku. Ta okoliczność nie ma żadnego wpływu na przebieg przedmiotowego wypadku, zatem różnica w zeznaniach świadków nie uzasadniała potrzeby wywołania opinii biegłego. Z tych też względów bezzasadny, jako nie mający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jest zarzut z pkt B.4 apelacji obrońcy, zaś Sąd Okręgowy w całości podziela ocenę wiarygodności zeznań tych świadków dokonaną przez Sąd Rejonowy.

- zarzut z pkt B.2 apelacji obrońcy stał się nieaktualny wskutek wywołania na etapie postępowania odwoławczego pisemnej opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i lekarza medycyny sądowej, w których biegli wypowiedzieli się co do związku przyczynowego pomiędzy niezapięciem pasów bezpieczeństwa przez pokrzywdzonego i obrażeniami ciała pokrzywdzonego doznanymi wskutek wypadku.

- kolejną kwestią podniesioną w apelacji obrońcy, a zasługującą na odrębne omówienie, jest zagadnienie wpływu niezapięcia pasów bezpieczeństwa przez pokrzywdzonego na zaistnienie i zakres skutków wypadku drogowego w kontekście zarówno kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego sprawcy jak i okoliczności mającej wpływ na wymiar kary. Obrońca w swej apelacji powołał się na wybrane wyroki wydane przez Sąd Najwyższy, a dotyczące kwestii przyczynienia się pokrzywdzonego do powstania wypadku. Ze stanu faktycznego sprawy, w której Sąd Najwyższy wydał wyrok z dnia 22 maja 2019r. w sprawie V KK 227/18 wynika, że kwestią sporną wymagającą dalszego wyjaśnienia było naruszenie przez pokrzywdzonego zasad ruchu drogowego niedotyczących obowiązku zapięcia pasów bezpieczeństwa. Natomiast judykaty Sądu Najwyższego, wydane w sprawach III KK 568/23 i IV KK 73/18, dotyczą wprost kwestii wpływu niezapięcia pasów bezpieczeństwa przez pokrzywdzonych dla oceny skutku będącego następstwem czynu sprawcy wypadku. Nie kwestionując wyrażonych w tych orzeczeniach poglądów prawnych należy od razu zauważyć, że w każdej w powyższych spraw doszło do umyślnego naruszenia zasad ruchu drogowego przez pokrzywdzonych, w tym do niezastosowania się pokrzywdzonych, w dwóch ostatnich sprawach, do wyrażonego w art. 39 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązku korzystania z pasów bezpieczeństwa w czasie jazdy pojazdem samochodowym. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pokrzywdzony nie był objęty tym obowiązkiem, gdyż posiadał zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniu do używania pasów bezpieczeństwa (art. 39 ust. 2 pkt 1 PRD). Sąd Okręgowy dostrzega wprawdzie, iż zaświadczenie wystawione pokrzywdzonemu przez lekarza psychiatrę (k. 140) nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 maja 2015r. w sprawie wzorów zaświadczeń lekarskich, to jednak istotna jest treść zaświadczenia, a nie jego forma. Wbrew oczekiwaniom obrońcy, w sprawie nie zachodziły podstawy do badania przyczyn wystawienia takiego zaświadczenia, zwłaszcza wobec niekwestionowanego faktu posiadania przez pokrzywdzonego orzeczenia o stałym znacznym stopniu niepełnosprawności (k. 135-136). Istotne jest także to, że czynienie ustaleń faktycznych w zakresie zasadności wystawienia przedmiotowego zaświadczenia lekarskiego nie miałoby także znaczenia dla stwierdzenia faktu obiektywnego, tj. stwierdzenia że podejrzany w czasie zdarzenia posiadał przy sobie ważne zaświadczenie lekarskie, na podstawie którego nie musiał stosować się do obowiązku korzystania z pasów bezpieczeństwa. W tych zaś okolicznościach należy przyjąć, że pokrzywdzony w chwili wypadku nie naruszył żadnej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a tym samym wskazywane przez obrońcę judykaty Sądu Najwyższego nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Gdyby oskarżony nie zjechał na przeciwległy pas ruchu, wówczas nie doszłoby do wypadku bez względu na to, czy pokrzywdzony miał czy też nie miał zapiętych pasów bezpieczeństwa. W ocenie Sądu Okręgowego, fakt niekorzystania przez pokrzywdzonego z pasów bezpieczeństwa w czasie jazdy samochodem nie było okolicznością mającą znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ani nie był okolicznością łagodzącą, wpływającą na obniżenie wymiaru kary wymierzonej sprawcy za spowodowanie wypadku drogowego.

Wniosek

wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

w sprawie nie zaistniały przesłanki procesowe uzasadniające wniosek apelacji

3.2.

[zarzuty apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych]

I. zarzut obrazy prawa karnego materialnego, a mianowicie przepisu art. 53 ust. 2a pkt 1 kk, poprzez stwierdzenie, że „ Sąd uwzględnił również jako okoliczności łagodzące zawarte w wywiadzie środowiskowym pozytywne spostrzeżenia co do jego dotychczasowego trybu życia (oskarżony był wprawdzie karany, jednakże za przestępstwa nie cechujące się wysokim stopniem społecznej szkodliwości)”, gdy tymczasem uprzednia karalność za przestępstwo umyślne stanowi obligatoryjną okoliczność obciążającą przy wymiarze kary;

II. zarzut rażącej łagodności, a tym samym niewspółmierności orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności za czyny przypisane w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku oraz kary łącznej pozbawienia wolności w pkt III, w sytuacji gdy należyte uwzględnienie: celów wychowawczych kary, bardzo wysokiego stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów, dyrektyw wymiaru kary, a także sposobu zachowania się oskarżonego po popełnieniu czynu, w tym toku niniejszego postępowania uzasadniały wymierzenie mu znacznie surowszych kar jednostkowych pozbawienia wolności za przypisane czyny oraz kary łącznej na poziomie 11 lat pozbawienia wolności

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

- na wstępie rozważań należy zauważyć, że apelacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych jest niedopuszczalna w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku, zatem zarzut dotyczący rażącej łagodności kary wymierzonej za ten czyn został pozostawiony bez rozpoznania.

- odnosząc się do postulowanej przez obrońcę obrazy przepisu prawa materialnego w postaci art. 53 kk należy zauważyć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie wskazuje się, że „ wymierzenie kary sprzecznie z dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 53 kk nie może spotkać się z zarzutem obrazy prawa materialnego, a winno być kwestionowane w drodze zarzutu rażącej niewspółmierności kary” (tak SN w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2007r. w sprawie II KK 50/07, Lex nr 310727). Z tych względów zarzuty apelacji pełnomocnika zostały ocenione łącznie jako zarzuty zmierzające do wykazania rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności, wymierzonej za czyn z pkt II wyroku, a w konsekwencji kary łącznej pozbawienia wolności.

- pełnomocnik uzasadniając podniesione zarzuty wskazał, że w sprawie doszło do nienależytego rozważenia elementów przedmiotowo – podmiotowych zachowania oskarżonego, stopnia jego winy i stopnia szkodliwości społecznej popełnionego czynu, co skutkowało naruszeniem zasady współmierności reakcji karnej. Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami sprawy uznał zasadność argumentów pełnomocnika przedstawionych w apelacji. Na wstępie należy zauważyć, że z mocy art. 178 § 1a kk, czyn przypisany oskarżonemu w pkt II wyroku zagrożony jest karą nie niższą niż 5 lat pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu za ten czyn karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem karę zbliżoną do dolnej granicy ustawowego zagrożenia karą, mimo braku istnienia po stronie oskarżonego okoliczności łagodzących. Trafnie pełnomocnik wskazuje na istniejące w sprawie okoliczności przemawiające za surowszym wymiarem kary pozbawienia wolności. Otóż oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, zaś tor ruchu jego pojazdu wskazuje, że oskarżony jechał w sposób wyjątkowo brawurowy, niebezpieczny, stwarzający zagrożenie dla wszystkich innych uczestników ruchu na tym odcinku drogi. Oskarżony z premedytacją spożywał alkohol i zażywał marihuanę wiedząc, że nie będzie nocował poza domem i że będzie w stanie nietrzeźwości wracał do miejsca zamieszkania. Oskarżony wiedział, że czeka go powrotna podróż do domu bez snu i bez należytego odpoczynku, zatem w sprawie nie ujawniła się żadna okoliczność, na podstawie której decyzja oskarżonego o kierowaniu pojazdem po zakończeniu spotkania towarzyskiego mogłaby zostać choć w minimalnym stopniu usprawiedliwiona. Zgodzić się należy z pełnomocnikiem, iż wcześniejsza karalność oskarżonego także powinna przemawiać za zaostrzeniem kary dla oskarżonego, zgodnie z art. 53 § 2a pkt 1 kk, zatem argumentacja Sądu Rejonowego w tym zakresie nie zasługuje na aprobatę. Finalnie rację ma także pełnomocnik wskazując, że oskarżony w toku całego postępowania karnego nie wyraził skruchy czy żalu, nie podjął także żadnego działania zmierzającego do pojednania się z pokrzywdzonymi. Wszystkie te okoliczności przemawiały, zdaniem Sądu Okręgowego, za zmianą wysokości kary pozbawienia wolności za przedmiotowy czyn. W ocenie Sądu Okręgowego, adekwatna, sprawiedliwa będzie kara 8 lat pozbawienia wolności. Tym samym Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku apelacji pełnomocnika, aby wymierzyć oskarżonemu karę 11 lat pozbawienia wolności uznając, że w tym zakresie wniosek apelacji nie został dostatecznie uzasadniony.

- finalnie, mając na względzie art. 86 § 1 kk, Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze minimalnym, gdyż za zastosowaniem zasady absorpcji przemawia zbieżność czasu, miejsca i motywacji sprawcy w zakresie obu popełnionych przez niego czynów

Wniosek

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec Ł. G. (1):

1. za czyn kwalifikowany z art. 178a § 1 kk kary roku pozbawienia wolności,

2. za czyn kwalifikowany z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 pkt 2 kk kary 11 lat pozbawienia wolności,

3. kary łącznej po połączniu kar jednostkowych pozbawienia wolności w wymiarze 11 lat pozbawienia wolności

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zasadność zarzutów apelacji uzasadniała zmianę wyroku poprzez podwyższenie wymiaru kary pozbawienia wolności do 8 lat za popełnienie czynu z pkt II wyroku, a w konsekwencji orzeczenie nowej kary łącznej pozbawienia wolności

9.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

10.1.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1

Przedmiot utrzymania w mocy

cały zaskarżony wyrok za wyjątkiem rozstrzygnięć w zakresie kary za czyn z pkt II wyroku i w konsekwencji kary łącznej

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

bezzasadność apelacji i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu

10.2.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1

Przedmiot i zakres zmiany

- wymiar kary za czyn z pkt II wyroku

- wymiar kary łącznej pozbawienia wolności

Zwięźle o powodach zmiany

częściowa zasadność apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych

10.3.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

6.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

--------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.4.1.

-------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10.4.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

z uwagi na dalsze stosowanie wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania, po wydaniu zaskarżonego wyroku, zasadnym było zaliczenie okresu dalszego stosowania środka zapobiegawczego na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności

11.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV, V

- apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w całości bezzasadna, zaś wskutek apelacji pełnomocnika doszło do zmiany wyroku na niekorzyść oskarżonego, zatem na mocy art. 635 kpk oskarżony ponosi koszty procesu za postępowanie odwoławcze.

- z tych powodów Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek pełnomocnika i zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych kwoty po 3.690 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Wysokość kwot wynikała ze złożonych przez pełnomocnika faktur (k. 781-782), których treść nie budziła wątpliwości.

- mimo, że oskarżony winien ponieść koszty sądowe w całości, to jednak mając na uwadze jego trudną sytuację majątkową Sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk zwolnił go w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

12.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie o karze pozbawienia wolności

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana