Wyrok z 4 lutego 2026, sygn. VI Ka 1069/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz

protokolant: protokolant sądowy Dominika Mroczka

bez udziału oskarżyciela publicznego

po rozpoznaniu dnia 4 lutego 2026 r.

sprawy C. T. córki L. i J., ur. (...) w R.

obwinionej o wykroczenie z art. 92 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną

od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie

z dnia 22 stycznia 2025 r. sygn. akt II W 588/24

1.  zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

a)  orzeczoną wobec obwinionej w pkt I karę łagodzi i wymierza jej karę nagany;

b)  uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt II;

2.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3.  zwalnia obwinioną od opłat i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych w obu instancjach, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt VI Ka 1069/25

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2025 r. w sprawie II W 588/24 Sąd Rejonowy w Legionowie II Wydział Karny uznał C. T. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu tj. czynu z art. 92 par 1 kw i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę grzywny w wysokości 200 zł, zasądził od obwinionej kwotę 150 zł łącznie tytułem kosztów sądowych.

Apelację do powyższego wyroku złożyła obwiniona zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie wyroku co należy rozumieć w tym przypadku jako uniewinnienie od zarzucanego czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja własna obwinionej w zakresie w jakim domagała się uniewinnienia jest niezasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż w opinii Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z wymogami procedury w sprawach o wykroczenia i nie dopuścił się żadnych podlegających uwzględnieniu z urzędu uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów.

Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są w pełni prawidłowe, a podniesione przez obwinionego w apelacji zarzuty sprowadzające się obrazy przepisów postępowania przy ocenie dowodów oraz błędu w ustaleniach faktycznych stanowią wobec nich wyłącznie bezzasadną polemikę i jawią się jako całkowicie bezpodstawne.

Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym
w art. 4 i 5 k.p.k. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16).

Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one chybione.

Rozpatrując zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia przyjął całokształt okoliczności ujawnionych
w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za wykroczenie.

Do naruszenia art. 410 k.p.k. może dojść, gdy organ orzekający pominie przy dokonywaniu ustaleń istotne okoliczności wynikające z określonego wiarygodnego dowodu lub dokona ustaleń w oparciu o dowód, który nie został ujawniony w toku rozprawy.
W ocenie kontroli instancyjnej, żadne z niniejszych uchybień nie miało miejsca podczas procedowania przez Sąd I instancji.

Sąd meriti w sposób prawidłowy dokonał interpretacji wyjaśnień obwinionej jak również właściwie ocenił nieosobowy materiał dowodowy.
W sposób logiczny oraz rzeczowy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w jakim zakresie i dlaczego dał tym dowodom wiarę, a w jakim zakresie odmówił im wiary oraz
z jakich przyczyn. Zgromadzone dowody ocenił przez pryzmat zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego rozwiewając wszelkie wątpliwości w tym zakresie. Argumentacja Sądu Rejonowego nie wzbudziła żadnych zastrzeżeń, a Sąd Okręgowy w pełni ją podzielił. Każdy dowód został poddany wystarczającej analizie i swobodnie a nie dowolnie oceniony z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania. W wystarczającym stopniu sąd wskazał dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych w tym przez odniesienie do dowodów dowodów obciążających , które jak podkreślił przeczyły wersji obwinionego i które zostały poddany wnikliwej analizie. Także podstawa prawna rozstrzygnięcia jest omówiona w wymagany sposób i zbędne byłoby w tym miejscu powielanie argumentacji , która użyta była wcześniej przy wyjaśnianiu dlaczego sąd uznał, że obwiniony naruszył przepisy prawa ruchu drogowego.

Sąd Okręgowy podobnie jak Sąd Rejonowy oczywiście zauważył, że przeciwko obwinionej prowadzono postępowanie o czyn z art. 96 par 3 kw w sprawie II W 187 /24 Sądu Rejonowego w Legionowie. Przyjmuje także, że osoba , która jak wykazały dowody prowadziła pojazd w chwili wykroczenia nie może odpowiadać na podstawie tego przepisu. Sam fakt prowadzenia tego postępowania i wydania wyroku nie może powodować braku możliwości przypisania obwinionej popełnienia czynu z art. 92 par 1 kk mającego polegać na zaparkowaniu pojazdu w strefie obowiązywania zakazu zatrzymywania się a więc zachowania następującego w innym czasie, całkowicie odmiennego niż objęte postępowaniem w tamtej sprawie. Zwrócić należy uwagę , że Sąd Rejonowy dostrzegł wadliwość tamtego orzeczenia i umorzył postępowania wykonawcze. Oczekiwanie obwinionej , że w tej sytuacji nie może ponosić żadnej odpowiedzialności jej nieuprawnione.

Sąd Rejonowy nie orzekał w postępowaniu związanym z nałożeniem mandatu. Czynności oskarżyciela w przedmiocie propozycji mandatu, dopuszczalności nałożenia mandatu w określonym czasie były całkowicie obojętne dla niniejszego postpowania a zatem argumentacja skarżącego w tym przedmiocie nie mogła skutkować podzieleniem wniosku co do wadliwości wyroku.

Ponieważ orzeczenie zostało zaskarżone w całości Sąd dokonał jego kontroli również w zakresie rozstrzygnięcia o karze , zgodnie jednak z kierunkiem apelacji. Wskazać trzeba na ujawnienie się powodów, by wymierzoną karę uznać za zbyt surową, w szczególności za rażąco surową. Rażąca niewspółmierność kary zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. czy w art. 33 kw oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi o każdą, ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (zob. wyrok SN z dnia 2.02.1995r., II KRN 198/94, OSNKW 1995/5-6/33). Jak wynika ze zgromadzonych danych obwiniona jest osobą starszą , schorowaną , mająca bardzo znaczne problemy z poruszaniem się. Sąd Okręgowy poczynił te spostrzeżenia przez kontakt z obwinioną na sali rozpraw. Zaparkowała ona pojazd na czas udania się na wizytę lekarską w pobliskim szpitalu . W pobliżu nie mogła znaleźć innego wolnego miejsca do zaparkowania bez naruszenia przepisów . Nie sposób negatywnie zweryfikować tych twierdzeń co do motywacji działania naruszającego przepisy ruchu drogowego . Nie doszło zatem do ostentacyjnego zlekceważenia porządku prawnego a działanie wynikało z potrzeby zaparkowania nieodlegle od szpitala. Dłuższy odcinek pieszej drogi był wysoce trudny do pokonania dla obwinionej. W przekonaniu Sądu Okręgowego kara łagodniejszego rodzaju tj. kara nagany nie przekracza stopnia winy sprawcy, w należytym stopniu uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu i spełnia cele prewencji indywidualnej i generalnej. Kara ta uwzględnia też kryteria określone w art. 33 k.w. Wymierzona ostatecznie obwinionemu kara uwzględnia wszystkie okoliczności, które winny zostać wzięte pod uwagę i nadaje im odpowiednie znaczenie. Z tych względów należało zmienić zaskarżony wyrok co do wymiaru kary, utrzymując go w mocy w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności obwinionej.

Z uwagi na stan zdrowia obwinionej , niskie możliwości płatnicze sąd zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych uznając, iż ich uiszczenie naraziłoby ją na uszczerbek we własnym utrzymaniu.

Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.