Wyrok z 5 lutego 2026, sygn. VII Ka 952/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 lutego 2026 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie VII Wydział Karny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski

Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Jankowska

przy udziale oskarżyciela publicznego Starszego Inspektora Pracy Andrzeja Słowika

po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r.

sprawy: D. X., ur. (...) w A., syna V. i V. z domu B.

obwinionego z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 22a, art. 88f ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 22a; art. 90 ust. 4, art. 88z ust. 1 pkt 3g ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy

na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego Państwową Inspekcję Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Olsztynie

od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt II W 1073/25

I utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II koszty postępowania za II instancję ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VII Ka 952/25

UZASADNIENIE

D. X. został obwiniony o to, że:

I. działając jako osoba reprezentująca przedsiębiorcę (...) sp. z o.o. z siedzibą w S., w miesiącach październik, listopad, grudzień 2024 r. nielegalnie powierzył pracę cudzoziemcom(...) X. F., E. M. (1), E. M. (2), polegającą na wykonywaniu jej w ramach umowy zlecenia na innych warunkach niż określone w uzyskanym zezwoleniu na pracę,

- tj. o czyn z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 22a, art. 88f ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

II. działając jako osoba reprezentująca przedsiębiorcę (...) sp. z o.o. z siedzibą w S., nielegalnie powierzył pracę polegającą na wykonywaniu jej w ramach umowy zlecenia na innych warunkach, niż określone w zarejestrowanych w (...) pisemnych oświadczeniach o powierzeniu wykonywania pracy, tym samym bez wymaganego zezwolenia na pracę niżej wymienionym cudzoziemcom:

1. J. A. w listopadzie, grudniu 2024 r.,

2. X. N. w październiku 2024 r.,

3. U. B. w październiku, listopadzie, grudniu 2024 r.,

- tj. o czyn z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 22a; art. 90 ust. 4, art. 88z ust. 1 pkt 3g ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy.

Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 listopada 2025 r. w sprawie II W 1073/25

obwinionego D. X. uniewinnił od popełnienia zarzucanych mu czynów.

Powyższy wyrok zaskarżył oskarżyciel publiczny - inspektor pracy i zarzucił mu:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpłynąć na treść wyroku tj. art. 120 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 22a oraz art. 88f ust. 1, art. 90 ust. 4 i art. 88z ust.1 pkt 3 lit. g ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej ustawa UPZ) poprzez błędną wykładnię tychże przepisów polegającą na uznaniu, iż nie doszło do popełnienia wykroczenia tj. że nielegalne powierzenie nie ma miejsca w sytuacjach powierzenia pracy cudzoziemcom świadczącym pracę w ramach umowy zlecenia w większej lub mniejszej liczbie godzin pracy lub za wynagrodzeniem niższym (tj. na innych warunkach) niż określone w wydanych dokumentach legalizujących ich pracę.

2/ naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 kpk w związku z art. 8 kpw — poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że „...praca tymczasowa nie jest pracą, którą da się osadzić w sztywnych ramach czasowych i w związku z powyższym również w sztywnych ramach dotyczących wynagrodzenia...”, oraz ocenę, że: „...zachowanie D. X. nie odznaczało się społeczną szkodliwością w stopniu chociażby znikomym...”

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Apelacja oskarżyciela publicznego nie mogła zostać uwzględniona.

Także w ocenie Sądu Okręgowego wyjaśnienia obwinionego, w których nie przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu wykroczeń zasługują na uwzględnienie. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że D. X. nie wskazuje, aby jego zachowania były wymierzone przeciwko pracownikom wymienionym we wniosku o ukaranie. Obwiniony wiarygodnie między innymi podał, że praca tymczasowa nie jest pracą skoordynowaną, którą da się osadzić w sztywnych ramach czasowych i w związku z powyższym również w sztywnych ramach dotyczących wynagrodzenia - muszą być one na bieżąco dostosowywane do aktualnego zapotrzebowania pracodawcy, tj. ich klientów i spełnienia oczekiwań wobec produkcji; to klient decyduje o tym, ile godzin przepracuje pracownik tymczasowy i gdyby w oświadczeniu została wskazana większa ilość godzin, to w przypadku ich niewypracowania byłby zmuszony do zapłaty godzin zadeklarowanych, nie zaś faktycznie przepracowanych, co narażałoby spółkę na znaczne straty finansowe, przy czym w każdym wypadku wynagrodzenia było wypłacane pracownikom odpowiednio do liczby przepracowanych przez nich godzin - niekiedy otrzymali oni mniejsze wynagrodzenia niż wskazane w zezwoleniu, bowiem przepracowali mniejszą ilość godzin.

Bezsporne jest, że w ustalonym stanie faktycznym opartym o wnikliwą ocenę zebranego materiału dowodowego, w wyniku postępowania obwinionego przy powierzaniu pracy cudzoziemcom doszło do nieprawidłowości. Zgodzić się jednakże należało z Sądem I instancji, że te działania w istocie nie były zamierzone i celowe. Mając bowiem na uwadze specyfikę pracy tymczasowej, istocie „D. X. faktycznie nie miał możliwości precyzyjnego określenia godzin pracy osób kierowanych do podmiotów zatrudniających i tym samym ustalenia ich sztywnego wynagrodzenia z uwagi na zmienne wymagania i warunki pracy”. Wprawdzie przedmiotowa ustawa nakłada na agencję obowiązki w postaci wypłaty wynagrodzenia zgodnie z kwotą ustaloną w zezwoleniu oraz zgodnie z liczbą przepracowanych godzin wskazanych w oświadczeniu, to w ustalonym stanie faktycznym powyższe było znacznie utrudnione a nawet niemożliwe z uwagi na zmienność tej pracy.

Trafnie przy tym Sąd Rejonowy wskazał, na kwestię oceny społecznej szkodliwości zarzucanych obwinionemu czynów. Podkreślenia bowiem wymaga, że z zebranych dowodów jednoznacznie wynika, że pracownicy (cudzoziemcy) otrzymali wynagrodzenia zgodnie z liczbą przepracowanych godzin, i w żaden sposób w tym zakresie nie zostali oni pokrzywdzeni zachowaniem obwinionego. Sąd I instancji zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważył, że „praca tymczasowa nie jest pracą, którą da się osadzić w sztywnych ramach czasowych i w związku z powyższym również w sztywnych ramach dotyczących wynagrodzenia. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że pracownicy otrzymali wynagrodzenia zgodnie z ilością przepracowanych przez nich godzin, nie zostali oni pokrzywdzeni zachowaniem obwinionego ( elementy przedmiotowe odnośnie do społecznej szkodliwości), a z pewnością również zachowanie D. X. nie było zamierzone, podejmowane w celu naruszenia przepisów prawa; nie miał możliwości precyzyjnego określenia godzin pracy osób kierowanych do podmiotów zatrudniających i tym samym ustalenia ich sztywnego wynagrodzenia z uwagi na zmienne wymagania i warunki pracy ( elementy podmiotowe odnośnie do społecznej szkodliwości)”- k. 64.

Ponadto zauważyć należy, że ustawodawstwo daje możliwość elastycznego zatrudnienia pracowników tymczasowych, a w ramach działalności agencji pracy tymczasowej konieczne jest dostosowywanie się do aktualnego zapotrzebowania określonych pracodawców korzystających z usług agencji pracy, w celu spełnienia ich aktualnych oczekiwań. Tym samym agencja pracy tymczasowej nie może niejako z góry określić, jakie będzie zapotrzebowanie na pracę danego rodzaju w określonym okresie i tym samym opracowywane przez nią ustalenia są dokonywane poprzez prognozy i szacowania.

Zauważyć również należy, że pomimo faktycznych nieprawidłowości obwiniony jako prezes spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. odprowadzał wszelkie należności podatkowe z tytułu zatrudnienia pracowników jak i całej działalności gospodarczej, w tym należności składkowe z tytułu zatrudnienia pracowników, wobec których wykazano nieprawidłowości. Ponadto sama wielkość spółki, którą zarządza obwiniony faktycznie uniemożliwiała mu kontrolowanie każdej czynności, przy czym wykazane nieprawidłowości dotyczyły w istocie kilku przypadków, co na tle dużej skali działalności.

Nie bez znaczenia także jest i to, że w zaistniałym stanie faktycznym pokrzywdzeniu nie uległ Skarb Państwa ani jakiekolwiek inne instytucje publiczne a sami cudzoziemcy uzyskali wynagrodzenie za wykonaną pracę.

Również zatem zdaniem Sądu Okręgowego mając na uwadze wskazane okoliczności, w tym postawę obwinionego, uznać należało, że zachowanie D. X. nie odznaczało się społeczną szkodliwością w stopniu chociażby znikomym zarówno w elementach podmiotowych, jak i przedmiotowych – art. 1§1 kw.

Wobec powyższego zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy a koszty postępowania za II instancję ponosi przez Skarb Państwa.