Postanowienie SN z 8 maja 2013, sygn. V KO 34/13
Data orzeczenia
8 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jarosław Matras
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 8 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)
w sprawie R. T. i M. K.
oskarżonych z art. 278 § 1 i 5 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 maja 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w N. z dnia 11 lutego 2013 r., o przekazanie sprawy do
rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. Sąd Rejonowy w N. wystąpił o
przekazanie przedmiotowej sprawy w trybie art. 37 k.p.k. innemu równorzędnemu
sądowi ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu
postanowienia sądu występującego o przekazanie sprawy podkreślono, że sprawa
nie może się toczyć w sądzie właściwym ze względu na osadzenie obu
oskarżonych w aresztach śledczych w W. do dyspozycji sądów w./…/, w których
toczą się inne postępowania przeciwko oskarżonym. Sądy, do których dyspozycji
pozostają oskarżeni nie wyrażają zgody na ich przetransportowanie do N. Zdaniem
sądu występującego o przekazanie sprawy niemożność rozpoznania sprawy w
sądzie właściwym jest sprzeczna z dobrem wymiaru sprawiedliwości.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
2
Bezsporne jest, że przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Przewiduje
bowiem odstępstwo od ustawowych reguł określenia właściwości miejscowej sądu.
Stąd też jego zastosowanie może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistniałe w sprawie
okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że jej pozostawienie do rozpoznania
sądowi miejscowo właściwemu byłoby sprzeczne z dobrem wymiaru
sprawiedliwości. Takimi okolicznościami mogą zaś być tego rodzaju sytuacje, które
mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (nawet w
istocie mylne, jakkolwiek powzięte w oparciu o racjonalne przesłanki) o braku
warunków do rozpoznania danej sprawy w sposób w pełni obiektywny (por.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW
1995, nr 9-10, poz. 68; z dnia 10 grudnia 1999 r., III KO 98/99, Prok. i Pr. 2000, z.
3 poz. 7; z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, R-OSNKW 2008, poz.
2072; z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280).
Przekazanie sprawy na podstawie art. 37 k.p.k. może nastąpić także wtedy,
gdy z obiektywnych powodów, najczęściej związanych ze stanem zdrowia
oskarżonego, jego udział w rozprawie przed sądem miejscowo właściwym jest
trwale wykluczony, zaś możliwy w sądzie, który położony jest w pobliżu jego
miejsca zamieszkania. Przepis, na który powołał się sąd w swoim wniosku, nie
powinien jednak stanowić podstawy odstąpienia od reguł właściwości wówczas,
gdy przeszkodę w rozpoznaniu sprawy stanowią względy natury organizacyjnej lub
technicznej albo, tak jak w przedmiotowej sprawie, gdy liczba spraw z udziałem
tych samych oskarżonych powoduje konieczność kolejnego rozpoznawania tych
spraw. Z informacji zawartych w aktach wynika, że sprawy obu oskarżonych
wyznaczone są w sądach w. do czerwca 2013 r. Możliwe, że sądy te wyznaczą
kolejne terminy rozpraw, nie można jednak równocześnie stwierdzić, że
przekazanie sprawy R. T. i M. K. do sądu w W. przyspieszy bieg przedmiotowego
postępowania. Ponadto, przeszkody z jakimi spotyka się Sąd Rejonowy w N. mają
wprawdzie charakter długotrwały, nie są jednak przeszkodami o charakterze
trwałym.
Z powyższych względów, kierując się także zakazem rozszerzającej
wykładni przepisu o charakterze wyjątkowym, jakim jest art. 37 k.p.k., Sąd
Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.
3