Wyrok z 10 lutego 2026, sygn. II Ka 855/25

Przewodniczący:

SSO Karol Troć (spr.)

Sędziowie:

SO Dariusz Półtorak

SO Anita Kowalczyk- Makuła

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 855/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 września 2025 r. w sprawie II K 727/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. naruszenie art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wyrażającej się w bezpodstawnym uznaniu, iż osobą widoczną na nagraniu z monitoringu, chowającą torbę do bagażnika pojazdu marki S.,
był oskarżony T. T., podczas gdy:

a) zapis monitoringu nie daje możliwości jednoznacznej identyfikacji tej osoby,

b) Sąd sam wskazał, iż nie jest nią G. P., jednak bez żadnych obiektywnych podstaw dowodowych przyjął, że jest to T. T.,

c) Sąd nie zasięgnął opinii biegłego z zakresu identyfikacji wizerunku, ani nie przeprowadził jakichkolwiek czynności zmierzających do weryfikacji tożsamości osoby z nagrania,

d) żaden ze świadków nie rozpoznał na nagraniu oskarżonego,

- w konsekwencji ustalenie, iż to T. T. schował
torbę do bagażnika, ma charakter domniemany i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

2. naruszenie art. 7 kpk poprzez przyznanie pełnej wiarygodności zeznaniom C. T. i G. P., pomimo ich oczywistej stronniczości (bliskie relacje rodzinne, konflikt z oskarżonym, osobisty interes w obciążaniu go), a jednocześnie odmowę wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego bez żadnego uzasadnienia.

3. naruszenie art. 4 kpk w zw. z art. 410 kpk — poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z pominięciem całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie istotnych - wątpliwości dotyczących rzeczywistego pochodzenia plecaka, torby (...) i zawartych w nich przedmiotów, sprzecznych zeznań świadka U. Ł. co do tożsamości (zawartości?) i pochodzenia plecaka, a także niejednolitych, wewnętrznie niespójnych relacji C. T. w zakresie okoliczności ujawnienia niektórych przedmiotów po zdarzeniu.

4. naruszenie art. 410 kpk poprzez oparcie rozstrzygnięcia
wyłącznie na wybranych fragmentach materiału dowodowego (nagranie, opinia DNA), przy pominięciu całokształtu ujawnionych okoliczności, zwłaszcza tych przemawiających na korzyść oskarżonego.

5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na:

a) błędnym przyjęciu, iż to T. T. schował do bagażnika samochodu torbę zawierającą środki odurzające, podczas gdy osoba na nagraniu nie została zidentyfikowana, nie ma żadnych dowodów bezpośrednich łączących oskarżonego z torbą, torba pozostawała poza jego kontrolą i mogła zostać podmieniona lub uzupełniona o środki odurzające przez osoby trzecie;

b) błędnym przyjęciu, że ilość ujawnionej marihuany
(128,18 g) stanowi „znaczną ilość” w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy w świetle utrwalonego orzecznictwa znaczna ilość środka odurzającego to taka ilość, która wystarczy do odurzenia jednorazowo kilkudziesięciu tysięcy osób (II AKa 142/10, LEX nr 951681);

c) niezasadnym wnioskowaniu, że obecność wagi i torebek strunowych świadczy o zamiarze dalszej dystrybucji narkotyków, podczas gdy są to przedmioty często używane również przez konsumentów narkotyków w celach porcji osobistych;

6. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii — poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż ilość ujawnionych środków stanowi „znaczną ilość”, podczas gdy materiał dowodowy uzasadnia co najwyżej przyjęcie typu podstawowego z art. 62 ust. 1 tej ustawy.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wbrew przekonaniu obrońcy Sąd meriti w sposób właściwy, a zarazem kompleksowy rozważył wszelkie okoliczności sprawy, wyłaniające się z wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego, który to poddał dokładnej, logicznej, a nade wszystko trafnej z punktu widzenia dyrektyw wyrażonych w treści art. 7 kpk ocenie, wyciągając na
ich podstawie słuszne wnioski co do winy i sprawstwa oskarżonego zarzucanego
mu aktem oskarżenia czynu, wypełniającego dyspozycję art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Zarzut obrony wskazujący na to, że zaskarżony wyrok został bezzasadnie wydany w oparciu o zeznania C. T. i G. P., a także nagranie wraz z protokołem oględzin (k. 68, 85-108) oraz opinię biegłego sądowego z zakresu badań DNA (k. 143-153) z jednoczesnym bezpodstawnym pominięciem wyjaśnień oskarżonego w tej części, w której nie przyznawał się do winy co do stawianego mu zarzutu wskazując, że zabezpieczony w użytkowanym przez niego pojeździe marki S. susz roślinny został mu podrzucony przez brata jego żony, z którą pozostaje w konflikcie, wywiedziony na podstawie jedynie części materiału dowodowego, stanowi w ocenie Sądu Okręgowego w istocie nieudolną próbę zdyskredytowania wartości zgromadzonych w sprawie dowodów, przemawiających za przypisaniem oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Skarżący poprzez przywołaną argumentację nie zdołał bowiem skutecznie wykazać, aby ocena dowodów, stanowiących podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, jak też tych nieuwzględnionych przy ich budowaniu, została dokonana dowolnie, niezgodnie z wyznacznikami określonymi treścią art. 7 kpk. Nie sposób zakwestionować zeznań wymienionych powyżej świadków oskarżenia wyłącznie poprzez stwierdzenie, że są one sprzeczne z wyjaśnieniami T. T., a nadto, że nie przedstawiają wiernie rzeczywistości z uwagi na panujący pomiędzy oskarżonym a świadkiem C. T. (będącą jego żoną) konflikt i opowiadaniu się brata po jej stronie. Okoliczność ta sama w sobie nie powoduje bowiem automatycznej niewiarygodności takich osób. Istotnym elementem wyznaczającym sposób oceny każdego dowodu, nie tylko pochodzącego ze źródeł nieosobowych, ale też osobowych, jest jego treść, którą następnie konfrontuje się z wymową całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd weryfikując przydatność dowodową tych dowodów w kontekście prawidłowości rozstrzygnięcia w sprawie, uwzględnił przy ocenie zeznań wymienionych świadków panujący między C. T. a oskarżonym konflikt, analizował je zarówno pod kątem spójności wewnętrznej, jak i zewnętrznej, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zachował zatem należytą ostrożność, a jednocześnie staranność, dokonując ich oceny. Nie można jednak tego samego powiedzieć o skarżącym, który przedstawiając własną ocenę dowodów oparł się jedynie na korzystnych dla oskarżonego fragmentach materiału dowodowego, nie realizując tym samym wymogu z art. 410 kpk. Należy zaważyć, że depozycje ww. świadków korelowały ze sobą, a nadto znajdowały odzwierciedlenie w zapisie nagrania (k. 68), jak też opinii biegłego sądowego z zakresu badań DNA (k. 143-153), a więc dowodach o charakterze obiektywnym, bezwpływowym. O ile indywidualnie wspomniane nagranie nie pozwalałoby na wywiedzenie wniosku o sprawstwie oskarżonego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, tak w powiązaniu z innymi dowodami przeprowadzonymi w przedmiotowej sprawie, jak najbardziej mogło o tym świadczyć, toteż z tego względu nie było potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego o opinię biegłego z zakresu antroposkopii. Należy pamiętać o tym, że dowodów nie przeprowadza się wychodząc z założenia, że hipotetycznie ich treść będzie mogła mieć jakieś znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przyjęcie odmiennej wykładni zasad dowodowych rodziłoby konieczność uwzględniania wniosków dowodowych czy wręcz ich mnożenia z urzędu w nieskończoność i przeczyłoby zasadzie procesowej, zgodnie z którą postępowanie sądowe w każdej sprawie powinno być przeprowadzone sprawnie i ukończone bez zbędnej zwłoki (art. 2 § 1 pkt 4 kpk). Podkreślić trzeba, że C. T. zeznała, że widziała w trakcie kłótni, że oskarżony zadzwonił do kogoś, po czym z szafy z pokoju dzieci wyjął niebieską torbę z napisem (...), wyraźnie zaznaczając, że wówczas nie wiedziała, co znajdowało się w jej wnętrzu, co przeczy tezie skarżącego, aby w zasadniczym, kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie zeznawała intencjonalnie, chcąc doprowadzić do bezpodstawnego skazania oskarżonego za czyn, którego w rzeczywistości się nie dopuścił. Podniosła również, że oskarżony wiedząc o tym, że zawiadomiła Policję oraz swojego brata o jego niewłaściwym zachowaniu względem niej, uciekł razem z tą konkretną torbą z domu. Na nagraniu dobitnie widać zaś, że do samochodu użytkowanego przez oskarżonego podchodzi mężczyzna, chowa nieustaloną rzecz do bagażnika, po czym odchodzi, a następnie dopiero po jakimś czasie podchodzi do tego auta U. Ł., zabierając rzeczy z bagażnika – które schował do swego plecaka. Dopiero potem plecak, w którym znajdowała się omawiana torba, zabiera temu ostatniemu G. P.. Nagranie zaś nie ukazuje, aby G. P. manipulował przy aucie przed spotkaniem z U. Ł.,
a więc również aby to on podrzucił mu do samochodu ową torbę, zawierającą zabezpieczone narkotyki. Wiarygodne dowody sprawy nie pozwalają również na ustalenie, aby ją ów świadek później uzupełnił. Co wymaga podkreślenia, U. Ł. przyznał, że na prośbę oskarżonego zabrał rzeczy z użytkowanego
przez niego samochodu osobowego marki S., które następnie zostały mu odebrane, co znajduje odbicie w zapisie nagrania monitoringu i protokole oględzin torby z
napisem (...) zabezpieczonej w plecaku odebranym przez G. P.. Potwierdza również chronologię zdarzeń przedstawioną przez tego świadka, a także wskazania C. T. co do zachowania oskarżonego, poprzedzającego owe zdarzenie z udziałem G. P. i U. Ł., który to, jak słusznie uznał Sąd I instancji, ewidentnie w obawie przed wezwaną Policją zabrał z mieszkania środki odurzające i przedmioty służące do ich porcjowania i pospiesznie starał się je ukryć w bardziej bezpiecznym miejscu, tj. w użytkowanym przez siebie pojeździe, zapewne sądząc, że nie będzie on obiektem zainteresowania funkcjonariuszy Policji. Gdyby nie było to tym motywowane, trudno uznać, aby w sytuacji świadomości przybycia Policji zabierał ze sobą z domu tę akurat, ale nic nie znaczącą torbę (bowiem nie wskazał, co innego w niej z domu wynosił). Raczej chcąc uniknąć kontaktu z Policją starałby się jak najszybciej opuścić mieszkanie, nie zabierając ze sobą żadnych nieistotnych, niebudzących zainteresowania organów ścigania, rzeczy, a tym bardziej pustej torby. Co istotne, na uchwytach siatki foliowej, w której znajdowały się narkotyki, znaleziono ślady biologiczne, pochodzące od oskarżonego, a więc oczywistym jest, że musiał on mieć uprzednio z nią styczność. Gdyby miała ona zostać podrzucona bądź uzupełniona np. przez G. P., który miałby intencjonalnie próbować go pogrążyć na prośbę jego żony, na reklamówce znalazłyby się jego ślady, a nie oskarżonego. Poza tym oskarżony nie prosiłby innej osoby, aby rzeczoną torbę zabrała z bagażnika pojazdu, gdyby jej tam nie umieścił, gdyż wówczas by o niej nie wiedział. Tym samym, w świetle całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie, Sąd meriti słusznie nie uznał za wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego w tej w części, w której nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu, twierdząc, że jest to spisek ze strony jego żony i jej brata, który podrzucił mu narkotyki. Twierdzenie skarżącego, że nie ma żadnego dowodu wiążącego oskarżonego z przedmiotową torbą (...) i jej zawartością w postaci zabezpieczonych narkotyków, a co za tym idzie z przypisanym mu przestępstwem, również gdy skonfrontuje się depozycje oskarżonego (który twierdził na rozprawie, że marihuana o wadze ok. 18 g zabezpieczona w pudełku plastikowym stanowiła środki przeznaczone na jego osobisty użytek i została znaleziona w mieszkaniu) z protokołem zatrzymania i oględzin rzeczy zabezpieczonych w postępowaniu, jak i z protokołem przeszukania pomieszczeń mieszkalnych (k. 7-8), gdzie nie wskazano, by odnaleziono jakiekolwiek rzeczy w samym mieszkaniu, oczywistym staje się, że pudełko takie znajdowało się w torbie z napisem (...), a zatem twierdzenie oskarżonego jest bezpodstawne, wpisane w linię obrony, którą przyjął on w postępowaniu, ale nie znajduje potwierdzenia w żadnym z wiarygodnych dowodów sprawy, toteż słusznie wyjaśnień oskarżonego wskazujących na taki stan rzeczy nie obdarzono przymiotem wiarygodności.

Skoro Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych, prowadzących do słusznego przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Sąd meriti nie przypisał oskarżonemu sprawstwa czynu z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a więc zarzut z pkt 5c apelacji jest oczywiście chybiony, choć niewątpliwie osoba zażywająca narkotyki nie potrzebuje takich przedmiotów, jak zabezpieczono, bowiem ich sama dla siebie nie waży i precyzyjnie nie porcjuje.

W zakresie podporządkowania zachowania oskarżonego pod normę prawną z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii należy wskazać na wstępie, że waga zabezpieczonej substancji czy jej rodzaj, podobnie jak ilość porcji użytkowych, na jakie mogła zostać podzielona, nie były w sprawie kwestionowane, toteż przy braku definicji legalnej nie było kwestią ustaleń faktycznych, ale kwestią oceny prawnej, czy taka niekwestionowana ilość wyczerpuje znamię ilości „znacznej”. Dlatego też za chybiony należało uznać zarzut dokonania w tym zakresie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, poprzestając na rozpoznaniu tego zarzutu, nakierowanego na obrazę prawa materialnego. Sąd Rejonowy, przy wadze marihuany 128,18 g i zawartości w niej substancji aktywnej, słusznie jednak ustalił - na podstawie wywołanej w sprawie opinii biegłego z zakresu badań chemicznych, że zabezpieczone ziele konopii innych niż włókniste pozwalało na wydzielenie do 427 porcji handlowych narkotyku, którym mogły się odurzyć na raz 5194 osoby. Sąd Okręgowy podziela zatem pogląd Sądu I instancji, że ilość zabezpieczonych u oskarżonego środków odurzających mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, a więc jest „znaczną” w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który jest a propos zgodny z rzeczywiście utrwalonym w judykaturze stanowiskiem (por. wyrok SA w Poznaniu z 12.05.2022 r., II AKa 35/22, LEX nr 3566980, wyrok SA w Warszawie z 25.02.2022 r., II AKa 353/20, LEX nr 3348652, wyrok SA w Katowicach z 24.04.2023 r., II AKa 529/22, LEX nr 3647220, postanowienie SN z 12.12.2019 r., IV KK 606/19, LEX nr 3561566). Pogląd Sądu Apelacyjnego w Krakowie w tej materii, wbrew tezie apelacji, jest w orzecznictwie odosobniony i tutejszy Sąd Okręgowy go nie podziela. W związku z powyższym zarzuty odnoszące się do omawianego ustalenia były nieuzasadnione, a co się z tym wiąże, nie było podstaw do zmiany kwalifikacji przypisanego oskarżonemu czynu na art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Nie istniały również przesłanki do podjęcia ingerencji w rozstrzygnięcie o karze wymierzonej oskarżonemu, mając chociażby na względzie zagrożenie ustawowe (od roku pozbawienia wolności) czy jego uprzednią karalność, w tym za czyny z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zastosowanie instytucji z art. 37a kk przy kwalifikacji przypisanego oskarżonemu czynu z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii było natomiast wykluczone.

Wniosek

o zmianę wyroku poprzez:

- uniewinnienie oskarżonego T. T. od zarzutu popełnienia czynu z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,

- zakwalifikowanie czynu jako występku z art. 62 ust. 1 ustawy i wymierzenie kary z zastosowaniem art. 37a kk

ewentualnie

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

niezasadność zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego skutkowała nieuwzględnieniem wniosków z którymi wystąpił.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

cały wyrok

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk T. T. ponosi koszty procesu,
w tym koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w całości. Jest to reguła wynikająca z treści tego przepisu, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk. Wobec osoby oskarżonego Sąd Okręgowy takich przesłanek nie dostrzegł. Z tych względów na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
(t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana