Wyrok z 4 marca 2025, sygn. VII U 5/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 marca 2025 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Bańcerowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r. w Warszawie

sprawy A. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w W.

o rentę socjalną

na skutek odwołania A. W.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W.

z dnia 13 listopada 2023 r. znak (...)

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2023r. A. W. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 13 listopada 2023r., znak: (...), odmawiającej przyznania prawa do renty socjalnej. Zarzuciła brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie aktualnych wyników badań, opieranie się przez komisję na orzeczeniu kolegi lekarza orzecznika ZUS, choć komisja jest organem II instancji, a także nieuwzględnienie zakazu wykonywania wielu prostych czynności z powodu napadów padaczkowych, gdy traci przytomność, nieuwzględnienie zakazu wykonywania wielu zajęć, gdy grozi jej utrata przytomności w związku z cukrzycą oraz brak przeprowadzenia badań i zapoznania się z dokumentami przez specjalistów z dziedzin, które obejmują jej schorzenia.

Uzasadniając odwołanie, ubezpieczona wskazała, że jej brak zdolności do pracy wynika z takich schorzeń jak padaczka, cukrzyca insulinozależna i zaburzenia psychiczne, w tym zaburzenia osobowości mieszane, depresja, zaburzenia lękowe, zaburzenia adaptacyjne. Ubezpieczona podkreśliła, że z dwóch niezależnych przyczyn może tracić przytomność – na skutek padaczki oraz cukrzycy. Nie wolno jej wykonywać żadnych prac związanych z upadkami, kierowaniem pojazdami, a także prac przy cieple oraz w takich miejscach jak kuchnia. Organ rentowy o tym jednak zapomniał i nie uwzględnił tego. Poza tym nie zostały przeprowadzone badania, a komisja lekarska nawet nie otworzyła wyników badań, jakie ubezpieczona przedstawiła (odwołanie z 13 grudnia 2023r. - k. 3-5 a.s).

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., a uzasadniając przedstawione stanowisko wskazał, że ubezpieczona w dniu 29 września 2023r. złożyła wniosek o przyznanie renty socjalnej. W toku postępowania Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 3 listopada 2023r. uznała, że stopień naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonej nie sięga całkowitej niezdolności do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie organ rentowy zaskarżoną decyzją odmówił ubezpieczonej prawa do renty socjalnej (odpowiedź na odwołanie z 2 stycznia 2024r. - k. 6-7 a.s.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. W., urodzona (...), posiada wykształcenie średnie ogólnokształcące. Studiowała psychologię, ale nie ukończyła studiów. Do sierpnia 2024 roku pracowała jako sprzątaczka, w przeszłości podejmowała również prace biurowe, a także pomagała matce w gospodarstwie rolnym (ptactwo domowe, konie). Leczona jest metodą intensywnej insulinoterapii przy użyciu osobistej pompy insulinowej z powodu cukrzycy typu 1, występuje u niej nieświadomość hipoglikemii. Nadto rozpoznano u A. W. neuropatię układu autonomicznego, cechy rozpoczynającej się polineuropatii cukrzycowej, padaczkę pourazową od 1999r., zaburzenia depresyjno–lękowe na podłożu organicznym, zaburzenia osobowości, hiponatremię w wywiadzie oraz niedobór witaminy D. Ubezpieczona ma 17-letnią córkę, jest sprawna fizycznie i zdolna do zadbania o siebie i swoje otoczenie, nie ujawnia nasilonych zaburzeń ze sfery zachowania i emocji, kontroluje potrzeby fizjologiczne, wychodzi z domu na samotne spacery i po zakupy, korzysta z komputera i telefonu komórkowego (opinia biegłej sądowej specjalistki diabetologii E. R. z dnia 20 lutego 2024r., k. 28-30 a.s.; opinia biegłego sądowego neurologa W. G. z dnia 10 sierpnia 2024r., k. 52-58 a.s.; opinia biegłego sądowego psychiatry J. U. z dnia 2 sierpnia 2024r., k. 63 a.s.).

W dniu 26 września 2023r. A. W. złożyła wniosek o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy, zaś w dniu 29 września 2023r. wniosek o przyznanie renty socjalnej. Lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 11 października 2023r., a następnie komisja lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 3 listopada 2023r. ustalili, że badana nie jest niezdolna do pracy. W oparciu o powyższe organ rentowy wydał w dniu 13 listopada 2023r. dwie decyzje odmowne - znak: (...) – odmawiającą przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy oraz odmawiającą przyznania renty socjalnej ( wniosek o rentę socjalną z 29 września 2023r., orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 11 października 2023r., orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 3 listopada 2023r., decyzja ZUS z 13 listopada 2023r. – karty bez numeracji akt rentowych; wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy, k. 1-4 akt rentowych; decyzja ZUS z 13 listopada 2023r., k. 90 akt rentowych).

A. W. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W., odmawiającej przyznania renty socjalnej, a sąd postanowieniem z 11 stycznia 2024r. dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych psychiatry, neurologa i diabetologa celem ustalenia, czy ubezpieczona jest całkowicie niezdolna do pracy zarobkowej oraz czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa, to na jaki okres oraz czy naruszenie sprawności organizmu powstało przed ukończeniem 18 roku życia, w trakcie nauki w szkole wyższej przed ukończeniem 25 roku życia albo w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej (postanowienie z 11 stycznia 2024r., k. 9 a.s.).

Biegła sądowa z zakresu chorób wewnętrznych, diabetologii i angiologii E. R. w opinii z 20 lutego 2024r., wydanej po przeprowadzeniu badania oraz dokonaniu analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, rozpoznała u A. W. cukrzycę typu 1 leczoną metodą intensywnej insulinoterapii przy użyciu osobistej pompy insulinowej, neuropatię układu autonomicznego, cechy rozpoczynającej się polineuropatii cukrzycowej, padaczkę pourazową od 1999r., zaburzenia depresyjno–lękowe na podłożu organicznym, zaburzenia osobowości, hiponatremię w wywiadzie oraz niedobór witaminy D. Wskazała, że ubezpieczona wymaga systematycznego leczenia, edukacji diabetologicznej i przestrzegania diety cukrzycowej. Przebieg schorzenia jest u niej niewyrównany, o czym świadczą poziomy hemoglobiny (...), ale niedocukrzenia mają charakter lekki i średni. Aktualnie brak jest ostrych metabolicznych powikłań cukrzycy. W trakcie trwania tego schorzenia obserwowano u ubezpieczonej nieświadomość hipoglikemii oraz rozpoczynającą się polineuropatię cukrzycową obwodową. Ubezpieczona z powodów diabetologicznych – według biegłej sądowej - nie jest całkowicie niezdolna do pracy (opinia biegłej sądowej specjalistki diabetologii E. R. z dnia 20 lutego 2024r., k. 28-30 a.s.).

Biegły sądowy neurolog W. G. w opinii z dnia 10 sierpnia 2024 roku, po przeprowadzeniu badania neurologicznego oraz dokonaniu analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, nie stwierdził upośledzenia w zakresie obwodowego czy też ośrodkowego układu nerwowego, powodującego niepełnosprawność ubezpieczonej w stopniu uniemożliwiającym jej wykonywanie pracy. Wskazał, że w obrazie klinicznym dominują objawy zaburzeń afektywnych. Opisywane w ocenie neuropsychologicznej zaburzenia na poziomie łagodnych zaburzeń funkcji poznawczych nie wpływają znacząco na sprawność w zakresie zarobkowania. W ocenie biegłego samo istnienie nieprawidłowości w badaniach dodatkowych, bez ich manifestacji klinicznej powodującej niesprawność ruchową w stopniu upośledzającym zdolność do wykonywania pracy zawodowej, nie stanowi podstawy do uznania A. W. za niezdolną do pracy z powodów neurologicznych. Biegły nie stwierdził u ubezpieczonej podstaw neurologicznych do oceny, że jest ona niezdolna do pracy zgodnej z jej kwalifikacjami i umiejętnościami, przy uwzględnieniu przeciwwskazań typowych dla osób, u których mogą występować zaburzenia świadomości związane np. z napadami padaczkowymi czy stanami niedocukrzenia (prowadzenie pojazdów mechanicznych, praca na wysokości, przy otwartych zbiornikach wodnych, obsługa maszyn w ruchu, praca zmianowa w godzinach nocnych, ciężka praca fizyczna) (opinia biegłego sądowego neurologa W. G. z dnia 10 sierpnia 2024r., k. 52-58 a.s.).

Biegły sądowy psychiatra J. U. w opinii z dnia 2 sierpnia 2024 roku, po przeprowadzeniu badania psychiatrycznego oraz dokonaniu analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną, stwierdził że A. W. nie jest upośledzona umysłowo, chora psychicznie (w sensie psychozy endogennej), ani uzależniona od substancji psychoaktywnych (w tym alkoholu), nie ujawnia również symptomów otępienia, zaburzających funkcjonowanie we wszystkich sferach życia. Następnie biegły wskazał, że po aktualnym badaniu psychiatrycznym rozpoznaje u ubezpieczonej: funkcjonowanie intelektualne w granicach normy, zaburzenia depresyjno-lękowe na podłożu organicznym, zaburzenia adaptacyjne, zaburzenia osobowości mieszane oraz padaczkę. Z przeprowadzonego badania wynika, że ubezpieczona jest sprawna fizycznie i zdolna do zadbania o siebie i swoje otoczenie, nie ujawnia nasilonych zaburzeń ze sfery zachowania i emocji, kontroluje potrzeby fizjologiczne, wychodzi z domu na samotne spacery i po zakupy, korzysta z komputera i telefonu komórkowego. W ocenie biegłego opisany stan zdrowia psychicznego nie narusza sprawności organizmu w stopniu sprowadzającym całkowitą niezdolność do pracy (opinia biegłego sądowego psychiatry J. U. z dnia 2 sierpnia 2024r., k. 61-63 a.s.).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dokumentów oraz opinii biegłych sądowych diabetologa, psychiatry i neurologa. Dokumenty, których wiarygodność nie budziła wątpliwości, obejmowały decyzje ZUS i orzeczenia organów orzeczniczych ZUS, a także dokumentację medyczną, która stanowiła podstawę do formułowania wniosków przez powołanych w sprawie biegłych sądowych.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na opiniach sporządzonych przez biegłych sądowych specjalistów z zakresu diabetologii - E. R., psychiatrii – J. U. oraz neurologii – W. G.. Zostały one ocenione jako fachowe i rzetelne, ponieważ każda opinia została wydana przy uwzględnieniu dokumentacji medycznej oraz dodatkowo po zbadaniu ubezpieczonej. Nadto opiniujący ubezpieczoną biegli posiadają specjalizacje odpowiadające rozpoznanym u niej schorzeniom. Treść ich opinii jest jasna i logiczna, a także wyczerpująco i przekonująco uzasadniona. Prezentowane przez biegłych wnioski, dotyczące nieistnienia u ubezpieczonej niezdolności do pracy, mają charakter stanowczy i jednoznaczny oraz są spójne. Opinie biegłych, jako w pełni zgodne w zakresie oceny stanu zdrowia ubezpieczonej, zostały więc ocenione jako rzetelne. Zarówno organ rentowy, jak i ubezpieczona nie zgłosili do nich zastrzeżeń.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie A. W. podlegało oddaleniu.

Warunki przyznania prawa do renty socjalnej zostały określone w ustawie z dnia 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 2194). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało:

1. przed ukończeniem 18 roku życia;

2. w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25 roku życia;

3. w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 przysługuje renta socjalna stała, jeżeli całkowita niezdolność do pracy ma charakter trwały lub renta socjalna okresowa, jeżeli niezdolność do pracy ma charakter okresowy.

Natomiast przepis art. 15 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej zawiera odesłanie ustawowe do niektórych przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 504 – dalej również jako ustawa emerytalna), z zaznaczeniem, że przepisy te stosuje się odpowiednio. Odesłanie to obejmuje między innymi art. 12 ustawy emerytalnej, który zawiera definicję niezdolności do pracy. Zgodnie z treścią tego przepisu niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast osobą częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania, co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004 roku, II UK 222/03). Wskazać również należy, że przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu ( por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 2000r., II UKN 134/00; z dnia 7 września 1979r., II URN 111/79; z dnia 8 grudnia 2000r., II UKN 134/00, OSNAPiUS 2002 Nr 15, poz. 369; z dnia 3 kwietnia 2003r., II UK 206/02, M.P.Pr. - wkł. 2004 Nr 3, poz. 13; z dnia 7 października 2003r., II UK 79/03, OSNP 2004 Nr 13, poz. 234; z dnia 13 października 2009r., II UK 106/09, LEX nr 558589; z dnia 4 lipca 2013r., II UK 403/12, LEX nr 1350309). Konieczność odniesienia się do normalnych (typowych) warunków pracy można uznać za pogląd utrwalony także w piśmiennictwie ( por. T. Bińczycka-Majewska: Wokół projektu zmian prawa rentowego, PiZS 1995 nr 5, s. 3; W. Koczur: Orzekanie o niezdolności do pracy dla celów rentowych (w:) B.M. Ćwiertniak (red.), Prawo pracy, ubezpieczenia społeczne, polityka społeczna. Wybrane zagadnienia, Opole 1998 s. 385; H. Pławucka: Niezdolność do pracy w przepisach prawa emerytalno-rentowego, PiZS 1998, nr 1, s. 4).

W związku z powyższym kwestią, od której uzależniona była zasadność odwołania A. W., było ustalenie, czy jest ona osobą całkowicie niezdolną do pracy i czy niezdolność ta powstała z powodu naruszenia sprawności organizmu w okresach, na które wskazuje art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej.

Celem rozstrzygnięcia powyższych wątpliwości Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu diabetologii, psychiatrii i neurologii, jako właściwych ze względu na schorzenia występujące u ubezpieczonej i zgodnie z wnioskiem, jaki został przedstawiony w odwołaniu. Powołani biegli sądowi, których opinie Sąd uwzględnił, oceniając jako rzetelne i wyczerpujące, jednoznacznie stwierdzili, że A. W. nie jest osobą niezdolną do pracy bądź – jak biegła diabetolog i biegły psychiatra – że nie występuje u ubezpieczonej całkowita niezdolność do pracy, której występowanie warunkuje przyznanie renty socjalnej. Biegły sądowy neurolog podkreślił brak niezdolności do pracy zgodnej z kwalifikacjami i umiejętnościami A. W., przy uwzględnieniu przeciwwskazań typowych dla osób, u których mogą występować zaburzenia świadomości związane np. z napadami padaczkowymi czy stanami niedocukrzenia (prowadzenie pojazdów mechanicznych, praca na wysokości, przy otwartych zbiornikach wodnych, obsługa maszyn w ruchu, praca zmianowa w godzinach nocnych, ciężka praca fizyczna).

We wszystkich opiniach sądowo-lekarskich biegli przedstawili swoje wnioski w sposób spójny i jednoznaczny. Zostały one należycie i szeroko uzasadnione. Zawierają opisy wyników badań, jakie biegli sami przeprowadzili oraz opis stanu zdrowia ubezpieczonej w oparciu o dokumentację medyczną. Sąd nie miał więc zastrzeżeń do opinii biegłych sądowych. Warto również podkreślić, że opinie biegłych sądowych, które były podstawą zasadniczych ustaleń w przedmiotowej sprawie, nie zostały zakwestionowane przez ubezpieczoną w toku postępowania sądowego. Ubezpieczona w ogóle nie odniosła się do opinii. Wprawdzie opinii psychiatry i neurologa nie odebrała, ale należy zwrócić uwagę, że opinie te były do niej wysyłane trzykrotnie na adres, który w toku postępowania nie został zmieniony. Ubezpieczona dopiero po wydaniu wyroku dokonała takiej zmiany, wcześniej jednak nie informowała sądu, że należy kierować korespondencję na adres inny niż podany w odwołaniu. Wobec tego sąd wszystkie opinie kierował właśnie na adres z odwołania. Z kolei opinia diabetologiczna została przez ubezpieczoną odebrana, ale ubezpieczona w ogóle nie przedstawiła swojego stanowiska co do tej opinii, co zdaniem sądu należy poczytywać jako brak uwag i zastrzeżeń. Jeśli chodzi natomiast jeszcze o opinie psychiatryczną i neurologiczną, to ostatecznie, gdy ubezpieczona nie odebrała ich po raz trzeci, nastąpiło uznanie przesyłki za skutecznie doręczoną w trybie zastępczym (art. 138 k.p.c.). Skutkiem tego było przyjęcie przez sąd również i tego, że ubezpieczona tych opinii nie kwestionowała. Nie tylko w formie pisemnej nie odniosła się do tego, co wskazali biegli sądowi z dziedziny neurologii i psychiatrii, ale również nie stawiła się na rozprawie. Wprawdzie zawiadomienie było awizowane i nie zostało podjęte, niemniej jednak w oparciu o art. 138 k.p.c. zostało uznane za doręczone skutecznie.

Uwzględniając wskazane okoliczności, sąd pominął dowód z przesłuchania ubezpieczonej, o co ubezpieczona wnioskowała w odwołaniu i oparł się na niebudzących wątpliwości opiniach biegłych sądowych. Wynika z nich, że ubezpieczona ukończyła ogólnokształcącą szkołę średnią i podjęła studia psychologiczne, których nie ukończyła. Poza tym w przeszłości pracowała. Nadto jest zdolna do zadbania o siebie i swoje otoczenie, w tym córkę, nie ujawnia nasilonych zaburzeń ze sfery zachowania i emocji, kontroluje potrzeby fizjologiczne, wychodzi z domu z psem oraz na samotne spacery i po zakupy, korzysta z komputera i telefonu komórkowego.

Uwzględniając wskazane okoliczności, sąd nie neguje występowania u ubezpieczonej różnych schorzeń i konieczności ich leczenia oraz wszelkich niedogodności z tym związanych, jednak nie samo występowanie choroby, a nawet mnogość schorzeń uzasadnia prawo do renty socjalnej, lecz natężenie choroby powodujące naruszenie sprawności organizmu w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do pracy. W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze aktualny stan zdrowia ubezpieczonej, szczegółowo opisany i oceniony na podstawie badań przez biegłych i lekarzy orzeczników ZUS, należało przyjąć, że brak jest podstaw do uznania A. W. za całkowicie niezdolną do pracy. Inna ocena w tym zakresie nie jest możliwa w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wszyscy biegli wskazali bowiem, że u ubezpieczonej nie występuje całkowita niezdolności do pracy, a sąd może oceniać opinię biegłego tylko pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń. Ponadto w żadnym wypadku opinia biegłego, która sądu nie przekonała, nie może być weryfikowana, a zwłaszcza dyskwalifikowana, bez posłużenia się wiedzą specjalistyczną. Sąd nie może - wbrew opinii biegłych, dostarczających sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości, stanowiących łącznie o zdolności do wykonywania zatrudnienia bądź braku takiej zdolności - oprzeć się na własnym przekonaniu, wiedzy powszechnej, zasadach logicznego myślenia, które to kryteria ze zrozumiałych względów nie obejmują specjalistycznej wiedzy medycznej (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 29 listopada 194r., WaC 167/49, Nowe Prawo 1951 nr 2, s. 62; wyroki Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z 9 lutego 1949 r., TR 123/48, niepublikowany i z 23 grudnia 1958r., I TR 1071/57, PiZS 1969 nr 11 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z 23 maja 1986r., IV CR 116/86, LEX nr 8760; z 19 grudnia I PR 148/90, OSP 1991 nr 11-12, poz. 300; z 15 stycznia 1972r., III CRN 341/72, LEX nr 7051; z 8 lutego 2002r., II UKN 112/01, OSNP 2003 Nr 23, poz. 580; z 17 grudnia 2008r., I UK 133/08, LEX nr 1615661; z 10 stycznia 2012r., I UK 235/11, LEX nr 1129324; z 24 czerwca 2013r., II PK 324/12, LEX nr 1375181; z 12 lutego 2015r., IV CSK 275/14, LEX nr 1651019; z 1 marca 2016r.,I UK 211/15, LEX nr 2007784; z 5 kwietnia 2016r., I UK 145/15, LEX nr 2030462).

Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie wszystkie wydane opinie potwierdzają słuszność stanowiska ZUS, sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.