Wyrok z 12 lutego 2026, sygn. I C 917/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lutego 2026 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	SSO Łucja Oleksy-Miszczyk
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Elżbieta Leszczewska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 roku w Gliwicach

sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w D.

przeciwko Z. X.

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  tytułem kosztów procesu zasądza od powoda (...) (...)Spółki Akcyjnej
z siedzibą w D. na rzecz pozwanego Z. X. kwotę 10.800,- (dziesięć tysięcy osiemset) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku.

SSO Łucja Oleksy-Miszczyk

Sygn. akt I C 917/25

UZASADNIENIE

Powód (...)Spółka Akcyjna z siedzibą w D. wniósł o zasądzenie od pozwanego Z. X. na jego rzecz kwoty 250.178,13 zł oraz zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że zawarł z C. X. umowę o linię kredytową, na podstawie której udostępnił C. X. w ramach odnawialnej linii kredytowej określoną kwotę kredytu. Podkreślił, że umowa została zawarta na czas określony i miała ulegać automatycznemu przedłużeniu na tych samych warunkach na kolejne 12 miesięcy, bez konieczności jej aneksowania. C. X. zmarła 10 maja 2022 roku, a jej zobowiązania nabył jako spadkobierca pozwany Z. X..

Pozwany Z. X. wniósł o oddalenie powództwa i zakwestionował istnienie stosunku zobowiązaniowego. Przyznał, że umowa o linię kredytową z C. X. została zawarta, ale zwrócił uwagę, że powód nie przedłożył dowodu w postaci dokumentu umowy, a zatem nie można ustalić dokładnej jej treści. Przedstawiony przez powoda aneks do umowy z 2007r. również nie wskazuje na treść umowy, o jakiej wywodzi powód, ani na istnienie zobowiązania – przeciwnie, wydaje się, że dotyczy on okresu 12 miesięcy. Z ostrożności procesowej podniósł zarzut przedawnienia roszczenia (odpowiedź na pozew k.78 i nast.).

Sąd ustalił:

Powoda i C. X. łączyła umowa o linię kredytowa dla małych firm nr (...) z dnia 15 lipca 2005r. (wyciąg z ksiąg banku k. 67).

Kredytobiorczyni miała wobec powoda jeszcze inne zobowiązania powiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą (informacja dotycząca właścicieli k. 41).

Dnia 28 listopada 2007 roku C. X. złożyła u powoda wniosek o udzielenie linii kredytowej dla małych firm (nr wniosku (...), k.37 i nast.). W konsekwencji 30 listopada 2007 roku powód wydał pozytywną decyzję kredytową. Zgodnie z decyzja spłata miała nastąpić w 12 ratach annuitetowych (decyzja k.58 i nast.).

Dnia 7 grudnia 2007 roku C. X. i powód podpisali aneks do umowy o linię kredytową (aneks k.35 ) podwyższający kwotę linii kredytowej do kwoty 200.000 zł. W treści tego samego dokumentu pozwany Z. X. wyraził zgodę na zawarcie przez współmałżonka C. X. ww. aneksu. Aneks nie zawiera danych jednoznacznie identyfikujących umowę, której dotyczy

Z datą 7 grudnia 2007r. kredytobiorczyni podpisała oświadczenie o poddaniu się egzekucji w zakresie zobowiązań umowy o linię kredytowa dla małych firm nr (...) do kwoty 300.000 zł. Pozwany w tym samym dokumencie wyraził zgodę na zawarcie przez kredytobiorczynię „powyższego aneksu”(k.35)

C. X. zmarła 10 maja 2022 roku. Spadek po zmarłej na podstawie testamentu notarialnego z dnia 23 czerwca 2016 roku odziedziczył w całości pozwany Z. X. (kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 26 listopada 2024 roku, sygn. akt I Ns 965/23, k.22).

Pismem z 3 marca 2025 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty na jego rzecz kwoty 243.643,76 zł (k.22v).

Roszczenie dochodzone przez powoda było wcześniej przedmiotem wszczętego postepowania przed Sądem Rejonowym Lublin – Zachów w Lublinie (elektroniczne postępowanie upominawcze k.23 i nast.), zakończonego postanowieniem o umorzeniu (postanowienie z 14 maja 2025 roku, sygn. akt VI Nc- e 632680/25 k.26-26v).

Powód nie przedłożył dokumentu potwierdzającego zawarcie spornej umowy o linię kredytową, ani innych dowodów mogących udowodnić istnienie stosunku zobowiązaniowego. Znaczna część przedstawionych przez niego dowodów dotyczy naliczeń poczynionych już po śmierci kredytobiorczyni, a ich lapidarna treść nie pozwala na dokonanie jakichkolwiek ustaleń czy wyliczeń niezbędnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (np. wykaz kartotek klienta k. 68, opis transakcji k. 66, rozliczenie kredytu k. 65, dokumenty obrazujące sposób naliczania odsetek k. 62,63). Treści stosunku zobowiązaniowego nie sposób ustalić też na podstawie wniosku o udzielenie linii kredytowej, decyzji kredytowej, ani przedłożonego przez powoda aneksu. Dokumenty te nie pozwalają również na wyliczenie wysokości zobowiązania. Wniosek o udzielenie linii kredytowej i przedstawiona przez powoda decyzja kredytowa nie są zresztą dokumentami związanymi z zawarciem spornej umowy – jak wynika z wyciągi z ksiąg banku (k. 67) sporna umowa zawarta została w lipcu 2007r., a przedstawione dokumenty pochodzą z listopada 2007r. mogą więc co najwyżej dotyczyć aneksu z dnia 7 grudnia 2007r., ale na dobrą sprawę nie ma jednoznacznych przesłanek do wiązania ich ze sporną umową.

Sąd zważył co następuje:

Powód wbrew swojemu obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. ani nie udowodnił ani istnienia roszczenia, ani jego wysokości. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na stronie, która z tego wywodzi skutki prawne. Bank, jako profesjonalny uczestnik obrotu prawnego wywodził swoje roszczenie z umowy o linię kredytową, której jednak nie przedłożył do akt sprawy, nie jest zatem znana treść umowy, a tym samym nie można ustalić jakie wynikały z niej zobowiązania, a tym bardziej czy i jak zostały wykonane. Przedstawiony przez powoda aneks z dnia 7 grudnia 2007r. nie zawiera żadnych danych pozwalających zidentyfikować treść umowy pierwotnej, ani nawet danych pozwalających przyporządkować go do spornej umowy, co nie jest oczywiste, zważywszy, że kredytobiorczyni miała u powoda jeszcze inne zobowiązania powiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na związek ze sporną umową wskazuje oświadczenie o egzekucji opatrzone ta samą datą, co omawiany aneks do umowy. Niekoniecznie musi być jednak ono powiązane z tym właśnie aneksem - poza zbieżnością daty nie ma żadnych przesłanek aby takie wnioski wyciągać, a sama zbieżność dat w sytuacji kiedy kredytobiorczyni miała u powoda więcej niż jedno zobowiązanie nie przesądza o powiązaniu tych oświadczeń woli. Niezależnie od tego z oświadczenia o poddaniu się egzekucji nie da się wyciągnąć żadnych wniosków co do treści łączącej strony umowy.

W tej sytuacji twierdzenia jakoby sporna umowa na skutek samoczynnego odnawiania obwiązywała w chwili śmierci kredytobiorczyni i aby kredytobiorczyni i jej następca prawny pozostawali dłużnikami z tytułu tej umowy, są całkowicie gołosłowne. Poza wyciągiem z ksiąg banku powód nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających nawet na zidentyfikowanie spornej umowy (ustalenie jej nazwy, numeru i daty), a jednocześnie nie przedstawił zupełnie żadnych dowodów, pozwalających na ustalenie treści umowy i wynikających z niej zobowiązań. Wyciąg z ksiąg banku w toku niniejszego procesu ma moc dowodową dokumentu prywatnego, ale wobec stanowiska pozwanego i braku jakichkolwiek dokumentów uwiarygadniających istnienie i wysokość roszczenia nie jest wystarczający do uwzględnienia powództwa. Podkreślenia wymaga, że powód jest profesjonalistą w zakresie zawierania i obsługi tego rodzaju umów. Nie powinien mieć zatem trudności w jednoznacznym wykazaniu faktów takich jak treść stosunku zobowiązaniowego i wysokość roszczeń. Już okoliczność, że powód nie dysponuje dokumentem umowy, ani żadnymi dokumentami związanymi z jej zawarciem (wnioskiem kredytowym, decyzją itp.), budzi wątpliwości co do istniejącego stanu faktycznego i w konsekwencji nie pozwala na przyjęcie, że podstawa faktyczna powództwa została wykazana.

W tych warunkach wobec niesprostania przez powoda obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. żądania oddalono.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Sąd obciążył powoda obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez pozwanego w kwocie 10.800 złotych, której wysokość została ustalona na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SSO Łucja Oleksy – Miszczyk