Wyrok z 12 lutego 2026, sygn. VI U 841/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lutego 2026 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący Sędzia Karolina Chudzinska

Protokolant – stażysta Izabela Daszkowska

po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. w H.

na rozprawie

odwołania: F. M.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w H.

z dnia 5 czerwca 2024 r., znak: (...)

w sprawie: F. M.

przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w H.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

1.  Zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 stycznia 2024 r. na stałe.

2.  Stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Sędzia Karolina Chudzinska

Sygn. akt VI U 841/24

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 czerwca 2024r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w H. odmówił F. M. prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 1251 ze zm.), uzasadniając swoje stanowisko orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 24 maja 2024r., która nie uznała ubezpieczonego za osobę niezdolną do pracy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w tym stan jego zdrowia powoduje niezdolność do podjęcia pracy.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy przytoczonej na wstępie – renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki :

1)  jest niezdolny do pracy,

2)  ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3)  niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy – niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie stanu zdrowia ubezpieczonego i jego wpływu na zdolność do pracy, w szczególności ustalenie, czy stan zdrowia ubezpieczonego powoduje jego całkowitą lub częściową niezdolność do pracy.

W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych, lekarzy następujących specjalizacji:

- neurologa,

- psychiatry,

- psychologa,

- specjalisty medycyny pracy,

którzy rozpoznali u ubezpieczonego poniższe schorzenia:

- zespół przedsionkowy mieszany do dalszej obserwacji,

- obustronny niedosłuch czuciowo – nerwowy,

- chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z dyskopatią szyjną,

- obustronny zespół bólowy szyjno- barkowy,

- drżenie samoistne – do dalszej obserwacji,

- nadciśnienie tętnicze kontrolowane, arytmia w wywiadzie,

- hipercholesterolemię,

- miażdżycę tętnic szyjnych,

- zaburzenia adaptacyjne lękowo o depresyjne o niewielkim nasileniu.

Zdaniem biegłych sądowych – neurologa i specjalisty medycyny pracy, ubezpieczony jest osobą częściowo niezdolną do pracy od daty zakończenia świadczenia rehabilitacyjnego do uzyskania wieku emerytalnego. Jak wskazali biegli sądowi, ubezpieczony, z wykształcenia technik rolnik, cały czas pracował na stanowisku kierowcy, gdzie wymagana jest pełna sprawność psychoruchowa. Obecnie – z uwagi na występujące schorzenia i stopień ich nasilenia, ubezpieczony nie jest zdolny do pracy w zawodzie wyuczonym ani też wykonywanym. W szczególności biegli zwrócili uwagę na występujący u ubezpieczonego zespół przedsionkowy mieszany, obustronny niedosłuch czuciowo – nerwowy, zaprotezowanie po stronie prawej, ruchy mimowolne o charakterze drżenia, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa, osłabioną siłę obu rąk. Zdaniem biegłych sądowych ubezpieczony nie odzyska już zdolności do pracy. Biegli sądowi – psychiatra i psycholog nie stwierdzili u ubezpieczonego niezdolności do pracy z uwagi na schorzenia natury psychicznej.

- dowód – opinie biegłych sądowych ( k. 48 – 49, k. 21 - 27 akt ).

Zastrzeżenia do opinii zgłosił organ rentowy wskazując, że biegli sądowi dysponowali dokumentacja z leczenia ubezpieczonego w Klinice O., podczas, gdy w czasie badania przez Komisję Lekarską schorzenia laryngologiczne nie były rozpoznane.

Sąd nie uwzględnił powyższych zastrzeżeń, albowiem nie wnosiły one niczego merytorycznego do sprawy, a jedynie wskazywały na odmienną ocenę stanu zdrowia ubezpieczonej dokonaną przez Komisję Lekarską ZUS. Należy przy tym zauważyć, iż okoliczność, że orzecznicy ZUS nie rozpoznali u ubezpieczonego schorzeń laryngologicznych nie przeczy temu, iż schorzenia te już istniały. Trzeba też zaznaczyć, iż podstawą stwierdzenia u ubezpieczonego częściowej niezdolności do pracy nie są tylko schorzenia laryngologiczne.

W tej sytaucji Sąd pozytywnie ocenił opinie biegłych sądowych. Sporządzone one została przez specjalistów z zakresu schorzeń, które dolegają ubezpieczonemu, a oparte zostały na przeprowadzonych badaniach i dokumentacji medycznej. Wydane opinie nie tylko były spójne, logiczne, ale także przekonujące. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe było wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymagało prowadzenia dalszego postępowania dowodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zwłaszcza opinie biegłych sądowych ( neurologa i specjalisty medycyny pracy ) uznał, że odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie i zgodnie z art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. w pkt 1 wyroku zmienił zaskarżoną decyzję, jak w sentencji.

Orzeczono też w pkt 2 wyroku o braku odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, albowiem biegli sadowi dysponowali szerszą dokumentacją medyczną niż organ rentowy, co w konsekwencji mogło wpłynąć na treść zaskarżonej decyzji.

Sędzia Karolina Chudzinska