Wyrok z 17 lutego 2026, sygn. I C 93/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lutego 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska

Protokolant: Sekretarz sądowy Aleksandra Sieńczewska

po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w K.

przeciwko C. K.

o zapłatę

I.  zasądza od C. K. na rzecz (...) Banku (...) S.A z siedzibą w K. kwotę 5775,18 zł (pięć tysięcy siedemset siedemdziesiąt pięć złotych osiemnaście groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  przyznaje adw. A. B.kwotę 5400 zł (pięćset tysięcy czterysta złotych) powiększoną o należny podatek VAT, to jest łącznie
6642 zł (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote), tytułem wynagrodzenia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu C. K., przy czym 2.656,80 zł (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć złotych osiemdziesiąt groszy) wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda, a 3985,20 zł (trzy tysiące dziewięćset osiemdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tymczasowo ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie;

IV.  nakazuje pobrać od (...) Banku (...) S. A. z siedzibą w K. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 3985,20 zł (trzy tysiące dziewięćset osiemdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie.

Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska

Sygn. akt I C 93/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 28 czerwca 2023 r. powód (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w K. (zwany dalej: Bankiem) wniósł o zasądzenie od pozwanego C. K. na jego rzecz kwoty 186 119,45 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i kosztami procesu, w tym poniesionymi w elektronicznym postępowaniu upominawczym o sygn. akt Nc-e (...)23.

W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 10 października 2019 r. pozwany C. K. zawarł z Bankiem umowę o pożyczkę nr (...) (zwaną dalej również: Umową). W związku z zaległościami w spłacie pożyczki Bank pismem z 20 kwietnia 2021 r. skierował do pozwanego wezwanie do zapłaty, a następnie - z uwagi na bezskuteczność wezwania - wypowiedział umowę pismem z 1 czerwca 2021 r., wzywając pozwanego do zapłaty należności głównej wraz z odsetkami. Roszczenie stało się wymagalne z dniem 29 lipca 2021 r.

Powód wyjaśnił, że na dochodzoną kwotę 186 119,45 zł składają się kwota 155 681,53 zł tytułem niespłaconego kapitału, kwota 5 775,18 zł tytułem niespłaconych odsetek kapitałowych od dnia zawarcia umowy do jej wypowiedzenia oraz kwota 24 662,74 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie od terminu wymagalności roszczenia do dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa.

(pozew – k. 3–6)

W dniu 20 maja 2025 r. Referendarz Sądowy w Sądzie Okręgowym w Warszawie ustanowił dla C. K. kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu w osobie adw. A. B..

(postanowienie – k. 104)

W odpowiedzi na pozew kurator pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz przyznanie kuratorowi wynagrodzenia w wysokości 100% stawki minimalnej za czynności adwokackie z podatkiem VAT i zwrotu wydatków.

Kurator zakwestionował wywiedzione przeciwko pozwanemu roszczenie co do zasady i co do wysokości. Kurator podniósł w szczególności zarzut braku skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki ze względu na brak skutecznego doręczenia pozwanemu wypowiedzenia Umowy. Zdaniem kuratora, powód nie udowodnił, że wezwanie do zapłaty wraz z informacją o możliwości restrukturyzacji zostało wysłane pozwanemu i nie przedstawił dowodu skutecznego wypowiedzenia umowy. Pożyczka została udzielona do 11 listopada 2027 r., zatem powództwo jest przedwczesne. Kurator zaznaczył, że nie jest uprawniony do odbioru w imieniu pozwanego oświadczeń o charakterze materialnoprawnym.

(odpowiedź na pozew – k. 137–140v)

W piśmie procesowym z dnia 23 września 2025 r. powód sprecyzował m.in., że naliczył odsetki umowne w wysokości 7,09%:

1)  od kwoty 155 831,53 zł od 20 sierpnia 2020 r. do 25 sierpnia 2020 r., w kwocie 151,35 zł;

2)  od kwoty 155 831,53 zł od 26 listopada 2020 r. do 20 grudnia 2020 r., w kwocie 756,74 zł;

3)  od kwoty 154 557,14 zł od 21 grudnia 2020 r. do 20 stycznia 2021 r., w kwocie 930,69 zł;

4)  od kwoty 153 305,35 zł od 21 stycznia 2021 r. do 26 stycznia 2021 r., w kwocie 178,67 zł;

5)  naliczone od kwoty 155 831,53 zł od 27 stycznia 2021 r. do 28 lipca 2021 r., w kwocie 5 539,37 zł,

łącznie 7 556,82 zł, a po odjęciu częściowej spłaty w kwocie 1 781,64 zł pozostała kwota 5 775,18 zł.

Dalej powód wskazał, że naliczył odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 155.681,53 zł od 28 lipca 2021 r. do 7 października 2021 r. w kwocie 3 391,72 zł, od 8 październik 2021 r. do 22 października 2021 r. w kwocie 767,74 zł, od 23 października 2021 r. do 4 listopada 2021 r. w kwocie 332,69 zł, od 5 listopada 2021 r. do 9 grudnia 2021 r. w kwocie 1 007,66 zł, od 10 grudnia 2021 r. do 5 stycznia 2022 r. w kwocie 834,92 zł, od 6 stycznia 2022 r. do 9 lutego 2022 r. w kwocie 1 156,95 zł, od 10 lutego 2022 r. do 9 marca 2022 r. w kwocie 985,27 zł, od 10 marca 2022 r. do 7 kwietnia 2022 r. w kwocie 1 113,23 zł, od 8 kwietni 2022 r. do 6 maja 2022 r. w kwocie 1 236,92 zł, od 7 maja 2022 r. do 9 czerwca 2022 r. w kwocie 1 558,95 zł, od 10 czerwca 2022 r. do 8 lipca 2022 r. w kwocie 1 422,46 zł, od 9 lipca 2022 r. do 8 września 2022 r. w kwocie 3 173,34 zł, od 9 września 2022 r. do 2 lutego 2023 r. w kwocie 7 680,89 zł , łącznie 24.662,74 zł.

Powód zaznaczył, że uznaje wypowiedzenie umowy za skuteczne z dniem 28 lipca
2023 r.

(pismo z dnia 23 września 2025 r. – k. 158-161)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 10 października 2019 r. C. K. zawarł z (...) Bankiem (...) S.A. z siedzibą w K. umowę pożyczki nr (...), zgodnie z którą Bank udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 1 599 990,58 zł do dnia 10 października 2027 r. (pkt 1 Umowy). Na kwotę pożyczki składały się (pkt 1 Umowy):

I.  kwota 150 240 zł – całkowita kwota pożyczki;

II.  kwota 9 750,58 zł – kredytowana prowizja z tytułu udzielenia pożyczki.

Od udzielonej pożyczki Bank miał pobierać odsetki według zmiennej stopy procentowej, ustalonej jako suma wartości stopy referencyjnej NBP i stałej marży Banku w wysokości 6,99% w stosunku rocznym. Wskazano, że na dzień zawarcia umowy oprocentowanie pożyczki wynosi 8,49% w stosunku rocznym. Pożyczka i odsetki miały być spłacane w 96 miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych do 10. dnia każdego miesiąca począwszy od 10 listopada 2019 r. Wysokość miesięcznej raty na dzień zawarcia umowy wynosiła 2 302,46 zł (przy czym wysokość ostatniej raty 2 303,01 zł).

W pkt. 9 wskazano, że pożyczkobiorca będzie spłacał zadłużenie w miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych.

W pkt. 24 zastrzeżono, że wysokość oprocentowania pożyczki może się zmienić w okresie obowiązywania Umowy jeśli zmieni się wysokość stopy referencyjnej, co spowoduje zmianę wysokości oprocentowania pożyczki o taką liczbę punktów procentowych, o jaką zmieniona została stopa referencyjna, a zmiana ta nastąpi w dniu wejścia w życie nowej wartości stopy referencyjnej. Dalej przewidziano – w pkt. 25 – że jeśli zmieni się oprocentowanie pożyczki, Bank poinformuje pożyczkobiorcę o zmianie harmonogramu spłaty, a zmieniony harmonogram będzie wskazywał nową wysokość oprocentowania oraz nową wysokość raty wyliczoną przy uwzględnieniu liczby rat pozostających do spłaty oraz czasu obowiązywania Umowy.

Zgodnie z pkt. 33 i pkt. 34 Umowy, Bank mógł wypowiedzieć Umowę z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia i zażądać spłaty całej należności Banku z tytułu Umowy m.in. w przypadku, gdy pożyczkobiorca nie spłacałby terminowo swoich zobowiązań wynikających z Umowy, mimo uprzedniego wezwania go do zapłaty lub dopuściłby do powstania zadłużenia przeterminowanego i nie regulował go w terminie określonym w wezwaniu Banku, który miał być nie krótszy niż 14 dni roboczych, przy czym w wezwaniu takim Bank miał poinformować pożyczkobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia z Umowy.

(Umowa – k. 30–41)

Pożyczka została uruchomiona zgodnie z postanowieniami Umowy.

(elektroniczne potwierdzenie wypłaty środków – k. 42)

W dniu 11 października 2019 r. pozwany zgłosił w systemie bankowym swój nowy adres: ul. (...) w O., kod pocztowy (...).

(wydruk z systemu bankowego nr (...)– k. 43–45)

Do dnia 5 sierpnia 2021 r. pozwany tytułem spłaty pożyczki uiścił na rzecz Banku kwotę 16 950,85 zł. Tytułem odsetek kapitałowych pożyczkobiorca zobowiązany jest uiścić według stanu na dzień zamknięcia rozprawy co najmniej 5 775,18 zł.

(rozliczenie kredytu – k. 52, okoliczność niezaprzeczona)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych w sprawie dowodów z dokumentów, w tym umowy pożyczki.

Jako wykazane Sąd uznał zawarcie i uruchomienie Umowy na warunkach w niej opisanych. W reakcji na wątpliwości strony pozwanej co do umocowania pracownika Banku, który zawierał przedmiotową umowę, powód przedłożył dokument pełnomocnictwa dla K. S. (k. 176). Zastrzeżenia strony pozwanej co do kształtu podpisu ww. na umowie nie znajdują wystarczającego uzasadnienia, zwłaszcza, że podpis tej osoby widniejący na dokumencie pełnomocnictwa jest zbliżony do tego na umowie.

Wobec powyższego Sąd pominął dowód z zeznań świadka zgłoszony przez stronę pozwaną (przy czym wypada zauważyć, że we wniosku, kilkukrotnie ponawianym, wskazywano konsekwentnie błędne nazwisko świadka) jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Nadto przeprowadzenie dowodu Sąd ocenił jako niemożliwe wobec zaniechania wskazania przez stronę pozwaną adresu świadka. Strona pozwana wnosiła o zobowiązanie powoda do podania tej informacji, po pierwsze jednak wniosek taki podlegał oddaleniu na podstawie art. 248 § 1 k.p.c. a contrario – bowiem przepis ten może stanowić jedynie podstawę do zobowiązania strony lub osoby trzeciej do przedłożenia dokumentu (skonkretyzowanego i będącego w posiadaniu danego podmiotu), nie zaś do udzielenia informacji. Po drugie zaś, strona pozwana wskazała błędne nazwisko świadka, zatem wniosek ten też z tego względu nie mógł zostać uwzględniony.

Sąd nie miał też wątpliwości co do tego, że kwota pożyczki została pozwanemu wypłacona, zatem Bank wywiązał się ze swojego podstawowego obowiązku jako pożyczkodawcy. Przemawia za tym zarówno wydruk potwierdzenia transakcji wypłaty pożyczki, jak i fakt, że pozwany początkowo spłacał pożyczkę – wedle rozliczenia przedstawionego przez powoda łącznie uiścił on 16 950,85 zł.

Jako niewykazane Sąd uznał natomiast twierdzenia powoda co do doręczenia pozwanemu ostatecznego wezwania do zapłaty, a następnie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Twierdzeniom tym strona pozwana zaprzeczyła, zaś dowody na ich poparcie zaoferowane przez powoda Sąd uznał za niewystarczające. Powód załączył do pozwu wydruki ostatecznego wezwania do zapłaty z 20 kwietnia 2021 r. (k. 46–47) oraz oświadczenia z 1 czerwca 2021 r. o wypowiedzeniu umowy pożyczki z (k. 49–50), nie przedstawiając jednak żadnego dowodu doręczenia pism pozwanemu, czy choćby ich wysłania – nawet w postaci wydruków z systemu bankowego, gdzie takie informacje z pewnością pracownicy Banku odnotowują. Dowód taki przedstawiony został dopiero wraz z pismem z 15 października 2025 r. (k. 181-182), jednak tylko w odniesieniu do pisma z 1 czerwca 2021 r. Nadto na podstawie przedstawionej kserokopii jednej strony koperty oraz jednej strony potwierdzenia odbioru nie sposób ustalić, że przesyłka była awizowana i czy awizacja była prawidłowa. Nie można w szczególności ustalić, czy i ewentualnie w jakich datach listonosz podejmował próby doręczenia przesyłki.

Sąd nie ustalił także wysokości zadłużenia pozwanego z tytułu Umowy. Powód nie złożył do akt sprawy harmonogramów spłaty – ani pierwszego sporządzonego przy zawarciu umowy, ani kolejnych, które musiały być sporządzane przez Bank wobec zmian stopy referencyjnej NBP, stanowiącej składową stawki oprocentowania zmiennego pożyczki w świetle postanowień Umowy.

Podkreślenia wymaga, że pożyczkobiorca zobowiązany był uiszczać raty kapitałowo-odsetkowe w równej wysokości – do czasu zmiany stopy referencyjnej miało to być 2 302,46 zł. Natomiast ustalenie, jaka część tej kwoty była ratą kapitałową, a jaka część ratą odsetkową nie było możliwe wobec zaniechania przedłożenia do akt pierwszego harmonogramu. Nie wynika to także z przedstawionego przez Bank wydruku pt. „Rozliczenie kredytu (…)” - k. 52. W zestawieniu tym Bank wskazał wysokość wpłat dokonywanych przez pozwanego w poszczególnych datach od 12 listopada 2019 r. (pierwsza wpłata) do 5 sierpnia 2021 r. (ostatnia wpłata). Zaznaczono też, jakie kwoty zaliczone zostały odpowiednio na „kapitał”, „odsetki” i „odsetki karne”. Natomiast z rozliczenia tego wynika, że żadna z wpłat pożyczkobiorcy nie opiewała na pełną wysokość raty wskazaną w umowie - 2 302,46 zł, a jednocześnie na podstawie tego rozliczenia tego nie sposób stwierdzić, jaka część kapitałowa i jaka część odsetkowa danej raty pozostała niezaspokojona.

Wobec zaniechania przedstawienia dalszych harmonogramów, niemożliwym było ustalenie wysokości rat należnych od pozwanego po zmianie stopy referencyjnej. Stopa referencyjna NBP w dacie zawarcia umowy wynosiła 1,5 % - co wprost zaznaczono w umowie. Natomiast w kolejnym roku i w 2021 r. wysokość ww. wskaźnika spadała, następnie zaczęła rosnąć, a obecnie wynosi 4%. W okresie, gdy stopa referencyjna NBP była niższa niż w dacie zawarcia umowy, wysokość rat należnych od pożyczkobiorcy powinna być niższa niż wskazana w umowie kwota 2 302,46 zł, z kolei zaś w okresie, gdy stopa referencyjna NBP wzrosła powyżej 1,5 %, wysokość należnych rat byłaby wyższa. Natomiast na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie sposób wyliczyć wysokości raty w poszczególnych okresach.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w niewielkiej części.

Na wstępie rozważań podkreślenia wymaga, że przywołane przez kuratora ustanowionego dla pozwanego przepisy art. 128 ¹ k.p.c. oraz art. 458 ¹⁵ k.p.c. weszły w życie 1 lipca 2023 r., a zatem już po złożeniu pozwu w niniejszej sprawie i nie znajdowały zastosowania we wnioskowanym przez stronę pozwaną zakresie.

Sąd ustalił, że pozwany w dniu 10 października 2019 r. zawarł z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w K. umowę o pożyczkę w kwocie 159 990,58 zł, a pożyczka została wypłacona zgodnie z postanowieniami umowy. Strona pozwana nieskutecznie kwestionowała te okoliczności w toku niniejszego postępowania.

Strona pozwana zakwestionowała natomiast także skuteczność wypowiedzenia umowy pożyczki, a co za tym idzie, wymagalność dochodzonej pozwem wierzytelności i to zadecydowało o oddaleniu powództwa w przeważającej części.

Stosowanie do art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na tej stronie. Na powodzie ciążył zatem obowiązek wykazania, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki oraz że dochodzona kwota odpowiada rzeczywistemu zadłużeniu pozwanego, a także że wierzytelność jest wymagalna.

Przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 75c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 38; przy czym brzmienie przepisu nie uległo zmianie od daty zawarcia analizowanej w sprawie umowy), w przypadku opóźnienia kredytobiorcy w spłacie zobowiązania bank jest zobowiązany do wezwania kredytobiorcy do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych, przy czym wezwanie to powinno zawierać informację o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Nie ulega wątpliwości, że warunkiem wykonania przez bank uprawnienia do wypowiedzenia umowy kredytu jest wezwanie kredytobiorcy do zapłaty zaległości pieniężnych według zasad przewidzianych w art. 75c ust. 1- 2 ustawy Prawo bankowe (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2025 r., II CSKP 1921/22, Legalis). Wypada w tym miejscu wskazać za Sądem Najwyższym (postanowienie z dnia 30 stycznia 2024 r., I CSK 312/23, Legalis), że skorzystanie przez bank z jednostronnego uprawnienia kształtującego do wypowiedzenia umowy powinno nastąpić po wyczerpaniu środków mniej dla kredytobiorcy dolegliwych, zwłaszcza uprzednich wezwań do zapłaty, z uwzględnieniem możliwości złożenia przez dłużnika z wniosku o restrukturyzację zadłużenia po uprzednim pouczeniu go o takiej możliwości Wypowiedzenie umowy zawartej z konsumentem jest bezskuteczne, jeżeli uprzednio bank nie dopełnił czynności upominawczych przewidzianych w art. 75c ustawy - Prawo bankowe. Przepis ten pełni bowiem dla kredytobiorców funkcję gwarantującą zachowanie minimalnego standardu proceduralnego poprzedzającego możliwość wypowiedzenia przez bank umowy kredytu. W konsekwencji realizacja tego standardu jest konieczną przesłanką skuteczności wypowiedzenia.

Jeżeli zatem strona powodowa nie wykazała, iż wyczerpała tryb opisany w art. 75c Prawa bankowego, to w konsekwencji wypowiedzenie umowy kredytu było bezskuteczne (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2024 r., I ACa 2678/23, Legalis).

Z uwagi na treść art. 75c ust. 6 Prawa bankowego zasady te stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.

W orzecznictwie niejednolicie natomiast oceniany jest wymóg rozdzielenia przez bank oświadczeń: wzywającego do zapłaty wraz z informacją o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia oraz o wypowiedzeniu umowy. W nowszym orzecznictwie Sąd Najwyższy reprezentuje stanowisko, zgodnie z którym wypowiedzenie umowy kredytu (pożyczki) w powiązaniu z wezwaniem do uregulowania zadłużenia i pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia jest dopuszczalne (tak wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2025 r., II CSKP 1953/22, Legalis; z dnia 18 marca 2025 r., II CSKP 1921/22, Legalis; z dnia 15 stycznia 2025 r., II CSKP 1050/24, Legalis; z dnia 6 czerwca 2024 r., II CSKP 1927/22, Legalis). Natomiast w okolicznościach tej sprawy o tyle nie ma to znaczenia, że Bank zdecydował się na rozbicie oświadczeń woli w przedmiocie wezwania do zapłaty i wypowiedzenia umowy, przy czym tylko w pierwszym oświadczeniu ujęto informację o możliwości złożenia przez pożyczkobiorcę wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Natomiast powód nie zdołał wykazać doręczenia żadnego z tych oświadczeń.

Dowód dojścia oświadczenia woli do adresata w taki sposób, że mógł się on zapoznać z jego treścią w rozumieniu art. 61 § 1 k.c. obarcza składającego oświadczenie. W okolicznościach tej sprawy obowiązek ten spoczywał zatem na powodzie. W ocenie Sądu, powód nie zdołał udowodnić, że ostateczne wezwanie do zapłaty, a następnie oświadczenie o wypowiedzeniu umowy doszły do pozwanego w taki sposób, że mógł on zapoznać się z ich treścią.

W tym zakresie należy wskazać, że zasady doręczania i awizowania przesyłek rejestrowanych określają przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (t.j. w drugiej połowie 2020 r. Dz.U. 2020, poz. 1041) oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1026). I tak, zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa pocztowego, przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Zgodnie zaś z ust. 2 tego samego artykułu, przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia:

1) adresatowi: a) do jego oddawczej skrzynki pocztowej, z wyłączeniem przesyłek rejestrowanych, b) w placówce pocztowej, jeżeli podczas próby doręczenia przesyłki pocztowej adresat był nieobecny pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej albo doręczenie za pomocą oddawczej skrzynki pocztowej nie jest możliwe, c) w miejscu uzgodnionym przez adresata lub nadawcę z operatorem pocztowym;

2) przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego: a) pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej, b) w placówce pocztowej;

3) osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego: a) pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej, b) w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem;

4) osobie uprawnionej do odbioru przesyłek pocztowych w urzędzie organu władzy publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 632 i 1222 ), jeżeli adresatem przesyłki jest dany organ władzy publicznej;

Stosownie zaś do § 34 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. Dalej, rozporządzenie przewiduje w § 37, że przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej ,,terminem odbioru” (ust. 1), a bieg terminu odbioru rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 34 ust. 1 (ust. 3). Zgodnie z § 37 ust. 5, przesyłka pocztowa nieodebrana w terminie odbioru jest zwracana nadawcy.

Na gruncie powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2014 r. (II GSK 2689/14, Legalis) stwierdził, że okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą budzić wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, bowiem to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. W sprawie, w której zapadło to orzeczenie, NSA doszedł do przekonania, że z załączonej do akt sprawy koperty mającej zwierać pismo (…) oraz z potwierdzenia odbioru nie wynika, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Natomiast odnotowanie wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia wymogu określonego w § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego, to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej, należy stwierdzić, że przesyłka, która wedle twierdzeń powoda, zawierała pismo datowane na 1 czerwca 2021 r. z oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy, nie była prawidłowo awizowana. Na kopii koperty załączonej do pisma z 15 października 2025 r. widoczne są jedynie dwie pieczęcie pocztowe (pozostałe dwie są nieczytelne) – jedna z datą 10 czerwca 2021 r., druga z datą 28 czerwca 2021 r. Brak jest pieczęci z datą pierwszej i ewentualnie powtórnej awizacji. Dodatkowe adnotacje są nieczytelne.

Z kolei zaś w odniesieniu do pisma datowanego na 20 kwietnia 2021 r. zawierającego wezwanie do zapłaty wraz z informacją o możliwości ubiegania się o restrukturyzację zadłużenia, nie przedłożono żadnego dowodu świadczącego o wysłaniu tego pisma, co zupełnie uniemożliwia weryfikację prawidłowości ewentualnej awizacji tej przesyłki (ani nawet weryfikację twierdzenia powoda, że pismo w ogóle wysłano).

Zdaniem Sądu, tylko przy zachowaniu wymogów prawidłowej awizacji przesyłki możliwe jest przyjęcie na zasadzie domniemania faktycznego, że adresat przesyłki rejestrowanej, pomimo jej nieodebrania – co w tej sprawie było bezsporne, miał jednak możliwość zapoznania się z treścią zawartego w przesyłce pisma.

W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że nie wykazano, że umowa pożyczki z dnia 10 października 2019 r. została pozwanemu skutecznie wypowiedziana. Skoro zaś termin spłaty pożyczki w umowie uzgodniono na 10 października 2027 r., który to termin jeszcze nie nadszedł, umowa ta nadal obowiązuje. Obecnie więc zobowiązania pozwanego ograniczają się do zapłaty wymagalnych rat pożyczki wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia. Natomiast wyliczenie wysokości tych należności okazało się niemożliwe wobec zaniechania złożenia przez powoda harmonogramów spłaty pożyczki. Na podstawie twierdzeń powoda i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie było możliwe ustalenie wysokości rat obowiązującej w poszczególnych okresach. Nie jest też możliwe ustalenie, w jakiej części rata, choćby w pierwszym okresie do czasu zmiany stopy referencyjnej NBP, była ratą kapitałową, a w jakiej części ratą odsetkową. Wypada w tym miejscu zauważyć, że co do zasady część kapitałowa raty jest niższa w pierwszym okresie spłaty pożyczki/kredytu, a następnie stopniowo się zwiększa, co powinno być uwidocznione właśnie w harmonogramie.

W efekcie, Sąd nie był w stanie ustalić wysokości wymagalnego na dzień zamknięcia rozprawy kapitału pożyczki. Co się zaś tyczy odsetek kapitałowych ustalenie takie było możliwe tylko co do kwoty 5 775,18 zł, bowiem w tym zakresie – po wyjaśnieniu przez powoda sposobu wyliczenia tej kwoty w piśmie z 23 września 2025 r. (k. 158 i n.) - nie było to dalej kwestionowane przez stronę pozwaną. Sąd miał przy tym na względzie fakt, że była to kwota ponaddziesięciokrotnie niższa od podanej w pozwie łącznej sumy odsetek kapitałowych należnych od pożyczkobiorcy, wyliczona według stanu na dzień zawarcia umowy – 61 046,13 zł.

Z tej przyczyny, roszczenie o zapłatę nie mogło zostać uwzględnione ponad ww. kwotę 5 775,18 zł, mimo tego, że umowa pożyczki niewątpliwie została przez pozwanego zawarta i nie wykazano, aby ponad wpłaty opiewające łącznie na 16 950,85 zł, uwidocznione w rozliczeniu przygotowanym przez Bank (k. 52), pozwany dokonał innych wpłat tytułem spłaty pożyczki.

Podsumowując, Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 5 775,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 czerwca 2023 r., zatem od dnia złożenia pozwu, do dnia zapłaty na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. - pkt I wyroku. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu – pkt II wyroku.

W pkt. III wyroku Sąd orzekł o przyznaniu adw. A. B. wynagrodzenia za pełnienie roli kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego na podstawie art. 91a u.k.s.c. i art. 5 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c. oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 536). Wysokość wynagrodzenia określono na 5 400 zł netto (to jest 6 642 zł brutto) jako 100% kwoty wskazanej w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964). Sąd miał na względzie fakt, że pełniący rolę kuratora w tej sprawie adwokat dołożył wszelkich starań nie tylko, aby należycie bronić interesów pozwanego, ale także aby ustalić miejsce jego pobytu (przy czym w tym drugim wypadku starania te ostatecznie nie przyniosły niestety skutku). Dlatego też przyznanie niższej kwoty niż ta, która przysługiwałaby adwokatowi jako pełnomocnikowi procesowemu pozwanego byłoby w okolicznościach tej sprawy niesłuszne.

Jako że pozwany uległ tylko w niewielkiej części, wynoszącej mniej więcej 3% całości roszczenia, Sąd zastosował art. 100 zd. 2 k.p.c. i w pkt. IV wyroku nakazał dodatkowo na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 3 985,20 zł, tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa.

Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska