Uzasadnienie z 17 lutego 2026, sygn. IV Ka 313/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 313/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10 lutego 2025 roku w sprawie II K 3/24.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Podniesiony w apelacji prokuratora zarzut:

- obrazy przepisów prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie

a) art. 57b k.k. poprzez jego niezastosowanie przy wymiarze kary za przypisany oskarżonemu czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i wymierzenie E. K. kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, w sytuacji gdy – zgodnie z treścią art. 57b k.k. – w razie skazania za przestępstwo popełnione w warunkach czynu ciągłego z zastosowaniem art. 12 § 1 k.k. sąd wymierza karę powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia;

b) art. 72 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie orzeczenia wobec E. K. co najmniej jednego z obowiązków określonych w tym przepisie, pomimo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, podczas gdy przy braku orzeczenia środka karnego sąd zobligowany był do orzeczenia co najmniej jednego z obowiązków wskazanych w art. 72 § 1 k.k.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja prokuratora okazała się częściowo zasadna, a mianowicie w zakresie zarzutu naruszenia art. 72 § 1 k.k., natomiast w pozostałym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu obrazy prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 72 § 1 k.k., wskazać należy, iż zarzut ten był trafny. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, w razie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności sąd – jeżeli nie orzeka środka karnego – zobowiązuje skazanego do wykonywania co najmniej jednego z obowiązków probacyjnych określonych w art. 72 § 1 k.k. W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby, nie orzekając jednocześnie żadnego środka karnego ani obowiązku probacyjnego. W konsekwencji zasadnie podniesiono w apelacji prokuratora, że w takiej sytuacji zachodziła potrzeba nałożenia na oskarżonego co najmniej jednego z obowiązków wskazanych w art. 72 § 1 k.k. Z tych względów Sąd Okręgowy, uwzględniając w tej części zarzut apelacyjny, zmienił zaskarżony wyrok poprzez zobowiązanie oskarżonego – na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. – do informowania sądu o przebiegu okresu próby na piśmie co sześć miesięcy. Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 57b k.k. poprzez jego niezastosowanie przy wymiarze kary. W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy, orzekając karę wobec oskarżonego, zastosował – zgodnie z art. 4 § 1 k.k. – ustawę względniejszą dla sprawcy, dokonując wymiaru kary w granicach przewidzianych dla przypisanego czynu. Orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania mieści się w granicach ustawowego zagrożenia i pozostaje adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu. W tym zakresie należy podkreślić, że Sąd Rejonowy przy wymiarze kary prawidłowo uwzględnił dyrektywy określone w art. 53 k.k., dokonując wszechstronnej oceny zarówno stopnia winy oskarżonego, jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a także właściwości i warunków osobistych sprawcy. Na niekorzyść oskarżonego przemawiał przede wszystkim znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, wyrażający się w charakterze popełnionego przestępstwa oraz wysokości kwot wyegzekwowanych w wyniku bezprawnie zainicjowanych i podtrzymywanych postępowań egzekucyjnych. Oskarżony, będąc wierzycielem, wykorzystał instytucję postępowania egzekucyjnego, której celem jest realizacja prawnie istniejących i wymagalnych roszczeń, do uzyskania świadczeń w znacznej części już wcześniej spełnionych przez dłużnika. Działanie takie godzi nie tylko w interes majątkowy pokrzywdzonego, lecz również w prawidłowe funkcjonowanie instytucji publicznych oraz zaufanie do mechanizmów egzekwowania należności wynikających z tytułów wykonawczych. Z drugiej jednak strony Sąd Rejonowy prawidłowo dostrzegł również okoliczności łagodzące, które w niniejszej sprawie nie mogły pozostać bez wpływu na wymiar kary. W szczególności należy wskazać na uprzednią niekaralność oskarżonego, który mimo osiągnięcia wieku ponad sześćdziesięciu lat nie wchodził wcześniej w konflikt z prawem, a także na ustabilizowany tryb życia, związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i samodzielnym utrzymywaniem się z osiąganych dochodów. Okoliczności te pozwalają przyjąć, iż zdarzenie będące przedmiotem niniejszego postępowania miało charakter incydentalny w dotychczasowym życiu oskarżonego. Uwzględniając powyższe okoliczności, należy uznać, że wymierzona oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności nie razi swoją łagodnością, lecz pozostaje karą sprawiedliwą i adekwatną do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu. Jednocześnie prawidłowo Sąd Rejonowy uznał, iż w stosunku do oskarżonego zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Oskarżony nie był uprzednio karany na karę pozbawienia wolności, a jego dotychczasowy sposób życia oraz właściwości osobiste pozwalają przyjąć, że cele kary zostaną osiągnięte również bez konieczności jej bezwzględnego wykonania. Zasadne było również orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny na podstawie art. 33 § 2 k.k. Przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. należy bowiem do kategorii czynów popełnianych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co uzasadnia – obok kary pozbawienia wolności – zastosowanie sankcji o charakterze majątkowym. Orzeczenie grzywny w takiej sytuacji pełni istotną funkcję represyjną i prewencyjną, prowadząc do ekonomicznej dolegliwości dla sprawcy, a tym samym ograniczając opłacalność przestępczego działania nastawionego na uzyskanie korzyści finansowej. Sąd Rejonowy, ustalając liczbę stawek dziennych grzywny, prawidłowo uwzględnił stopień zawinienia oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, natomiast określając wysokość jednej stawki dziennej, kierował się dyrektywami wynikającymi z art. 33 § 3 k.k., biorąc pod uwagę sytuację majątkową, osobistą i zarobkową oskarżonego. Ustalona wysokość jednej stawki dziennej na poziomie 20 zł odpowiada deklarowanym przez oskarżonego dochodom z prowadzonej działalności gospodarczej oraz jego możliwościom finansowym, a jednocześnie zapewnia realną dolegliwość ekonomiczną wynikającą z orzeczonej sankcji. W konsekwencji łączna reakcja karna zastosowana wobec oskarżonego, obejmująca karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz karę grzywny, tworzy spójny i adekwatny system oddziaływania penalnego, realizujący zarówno cele prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się zatem podstaw do ingerencji w rozstrzygnięcie o karze, uznając, iż wymierzona oskarżonemu kara odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 53 k.k., a jej wysokość należy uznać za właściwą z punktu widzenia zarówno prewencji indywidualnej, jak i ogólnej.

W konsekwencji apelacja prokuratora doprowadziła jedynie do częściowej zmiany wyroku, natomiast w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, oraz na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku informowania kuratora o przebiegu okresu próby na piśmie co 6 miesięcy.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek częściowo zasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

3.2.

Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego zarzuty:

I. Obrazę prawa materialnego art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przy prawidłowo dokonanych ustaleniach faktycznych, polegające na skazaniu oskarżonego za przestępstwo oszustwa w sytuacji, gdy – zdaniem obrony – z ustaleń faktycznych wynika, że działania oskarżonego nie miały na celu uzyskania nienależnej korzyści majątkowej ani bezpodstawnego wzbogacenia, lecz były ukierunkowane wyłącznie na odzyskanie należnych i wymagalnych wierzytelności od R. Ł.. Obrońca wskazał w szczególności na treść ugody z dnia 5 października 2020 r., zeznania R. Ł. z rozprawy z dnia 21 listopada 2024 r., które – zdaniem obrony – potwierdzają istnienie zadłużenia.

II. Obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia

1. Naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie oceny:

• ugody z dnia 5 października 2020 r.,

• sposobu rozliczania wpłat przez oskarżonego jako wierzyciela,

• okoliczności uznania przez pokrzywdzonego istnienia wierzytelności.

2. Naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie części dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności:

• wezwania do zapłaty z dnia 21 maja 2020 r.,

• zestawienia rozrachunków stron,

• wezwania do dokonania korekt z dnia 29 kwietnia 2020 r.,

• deklaracji korekt VAT przedsiębiorstwa oskarżonego.

Zdaniem obrony dokumenty te potwierdzają podejmowane przez oskarżonego próby odzyskania istniejącego długu.

3. Naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie dokumentów w postaci:

• oświadczenia R. Ł. z dnia 24 maja 2022 r.,

• wniosku z dnia 4 lipca 2022 r.,

które – według obrony – potwierdzają uznanie przez pokrzywdzonego istnienia wierzytelności.

4. Naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie:

• pisma nadzorcy układu z dnia 9 sierpnia 2022 r. dotyczącego postępowania restrukturyzacyjnego,

• zeznań R. Ł..

5. Naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez częściowe uznanie za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadka Z. K., bez wskazania – zdaniem obrony – przyczyn odmowy wiary pozostałej części ich relacji.

6. Naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez błędną ocenę zeznań komornika L. T., który – według obrony – miał wiedzę o ugodzie oraz wzajemnych rozliczeniach stron.

7. Naruszenie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości.

8. Naruszenie art. 424 § 1 k.p.k. poprzez sporządzenie – zdaniem obrony – wadliwego uzasadnienia wyroku.

III. Błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.) polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego czynu, mimo że – zdaniem obrony – prawidłowa ocena dowodów nie pozwala na przypisanie mu winy.

IV. Alternatywnie błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący stopnia społecznej szkodliwości czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty – mimo ich rozbudowanej i wielowątkowej konstrukcji – w istocie sprowadzają się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi Sądu Rejonowego oraz do próby przedstawienia odmiennej, selektywnej i korzystnej dla oskarżonego interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego. Analiza treści środka odwoławczego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że skarżący nie wykazał uchybień o charakterze wskazanym w art. 438 pkt 1–3 k.p.k., lecz ograniczył się do zakwestionowania wniosków wyprowadzonych przez sąd pierwszej instancji, pomijając całokształt materiału dowodowego oraz jego wzajemne powiązania.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż całkowicie niezasadny pozostaje zarzut obrazy prawa materialnego, tj. art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Argumentacja obrony opiera się na założeniu, że działania oskarżonego były ukierunkowane wyłącznie na odzyskanie należnej mu wierzytelności, co – zdaniem skarżącego – wyklucza możliwość przypisania zamiaru osiągnięcia nienależnej korzyści majątkowej. Stanowisko to pozostaje jednak w oczywistej sprzeczności z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Rejonowy, który w sposób prawidłowy ustalił, że oskarżony E. K. miał świadomość, iż część należności objętych tytułami wykonawczymi została już przez pokrzywdzonego R. Ł. uregulowana, a mimo to zainicjował i podtrzymywał postępowania egzekucyjne w oparciu o te tytuły. Kluczowe znaczenie ma przy tym rozróżnienie pomiędzy istnieniem ogólnego stosunku zobowiązaniowego pomiędzy stronami a zakresem konkretnych należności objętych poszczególnymi tytułami wykonawczymi. Okoliczność, że pomiędzy stronami istniały inne, niewyrównane rozliczenia, nie uprawniała oskarżonego do dochodzenia świadczeń już spełnionych w ramach egzekucji prowadzonej na podstawie konkretnych tytułów wykonawczych. Postępowanie egzekucyjne ma bowiem charakter ściśle sformalizowany i odnosi się wyłącznie do należności w nim wskazanych, nie zaś do ogólnego bilansu rozliczeń między stronami. W tym kontekście trafnie przyjął Sąd Rejonowy, że działanie oskarżonego polegało na świadomym wykorzystaniu mechanizmu egzekucji do uzyskania świadczeń nienależnych, co wypełnia znamiona przestępstwa oszustwa. Nie podważa tych ustaleń powoływana przez obronę ugoda z dnia 5 października 2020 r. Owszem, dokument ten potwierdza istnienie określonego zadłużenia po stronie pokrzywdzonego R. Ł. oraz jego zobowiązanie do ratalnej spłaty należności, jednakże jego treść nie może być interpretowana w oderwaniu od charakteru i zakresu tytułów wykonawczych stanowiących podstawę prowadzonych postępowań egzekucyjnych. Ugoda regulowała bowiem ogólne rozliczenia między stronami, natomiast egzekucje dotyczyły konkretnych należności wynikających z określonych faktur. Co istotne, z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że część tych należności została przez pokrzywdzonego uregulowana, co oznacza, że w tym zakresie świadczenie nie było już wymagalne. Podkreślenia wymaga również, że nawet przy uwzględnieniu treści ugody – w tym jej postanowień przewidujących możliwość dochodzenia roszczeń w drodze egzekucji w przypadku braku terminowej spłaty – nie sposób przyjąć, aby uprawniała ona oskarżonego do dochodzenia należności już spełnionych. Zastrzeżenie to mogło odnosić się wyłącznie do istniejących i niewykonanych zobowiązań, nie zaś do świadczeń, które zostały już przez dłużnika zrealizowane. Tym samym obrońca, powołując się na treść ugody, w istocie nadaje jej znaczenie wykraczające poza jej rzeczywistą treść i funkcję, co stanowi przykład wybiórczej interpretacji materiału dowodowego. Analogicznie należy ocenić zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. Skarżący zarzuca sądowi pierwszej instancji dowolną ocenę dowodów oraz pominięcie części materiału dowodowego, jednakże analiza uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku przeciwnego. Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów, uwzględniając zarówno dokumenty, jak i zeznania świadków oraz wyjaśnienia oskarżonego, a następnie w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym wyprowadził z nich wnioski. Fakt, że sąd nie podzielił interpretacji przedstawionej przez obronę, nie oznacza naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. W szczególności nie można podzielić stanowiska obrońcy, jakoby pominięto znaczenie dokumentów wskazujących na istnienie zadłużenia pokrzywdzonego czy podejmowane przez oskarżonego próby jego odzyskania. Okoliczności te zostały uwzględnione przez sąd pierwszej instancji, jednakże nie miały one decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy oskarżony dochodził w drodze egzekucji należności rzeczywiście istniejących i wymagalnych. Jak już wskazano, w części objętej zarzutem odpowiedź na to pytanie była negatywna. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do zeznań komornika L. T.. Obrońca wywodzi z nich wnioski, które nie znajdują oparcia w ich rzeczywistej treści. Okoliczność, że komornik był informowany o relacjach gospodarczych pomiędzy stronami i nie zgłaszał zastrzeżeń co do wszczęcia egzekucji, nie ma znaczenia dla oceny odpowiedzialności karnej oskarżonego. Komornik działa bowiem w granicach wniosku egzekucyjnego i tytułu wykonawczego i nie jest uprawniony do badania zasadności dochodzonych roszczeń w szerszym kontekście rozliczeń między stronami. Tym samym brak reakcji komornika nie legalizuje działań oskarżonego ani nie wyłącza jego odpowiedzialności.

Chybiony jest również zarzut oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości. W realiach niniejszej sprawy ustalenie zakresu rozliczeń pomiędzy stronami nie wymagało wiadomości specjalnych, albowiem mogło zostać dokonane na podstawie zgromadzonych dokumentów, których analiza nie wykraczała poza kompetencje sądu. Wniosek dowodowy obrony zmierzał w istocie do przedłużenia postępowania oraz wprowadzenia dodatkowej, korzystnej dla oskarżonego interpretacji materiału dowodowego, co zasadnie zostało ocenione jako zbędne. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił zarówno zakres dokonanych przez pokrzywdzonego wpłat, jak i świadomość oskarżonego co do ich dokonania. Ustalenia te znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały w sposób przekonujący uzasadnione. Skarżący nie wskazał natomiast takich uchybień w rozumowaniu sądu, które mogłyby prowadzić do ich podważenia, ograniczając się do przedstawienia własnej wersji wydarzeń.

Nie można również podzielić zarzutu dotyczącego wadliwości uzasadnienia wyroku. Uzasadnienie Sądu Rejonowego spełnia wymogi określone w art. 424 k.p.k., zawiera bowiem zarówno wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, jak i wyjaśnienie podstawy prawnej wraz z motywami, którymi kierował się sąd. Fakt, że uzasadnienie to nie odpowiada oczekiwaniom obrony, nie oznacza, iż jest ono wadliwe.

Wreszcie, całkowicie niezasadny pozostaje zarzut dotyczący stopnia społecznej szkodliwości czynu. Działanie polegające na doprowadzeniu do wyegzekwowania świadczeń w sytuacji ich wcześniejszego spełnienia przez dłużnika godzi nie tylko w jego interes majątkowy, ale również w prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości i mechanizmów egzekucyjnych. Okoliczność, że pomiędzy stronami istniały inne nierozliczone zobowiązania, nie może prowadzić do obniżenia stopnia społecznej szkodliwości czynu polegającego na dochodzeniu świadczeń nienależnych.

Reasumując, apelacja obrońcy stanowi próbę podważenia prawidłowego rozstrzygnięcia poprzez selektywną interpretację materiału dowodowego oraz nadanie określonym dowodom znaczenia, którego w rzeczywistości nie posiadają. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, właściwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy oraz trafnie zastosował przepisy prawa materialnego. W konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji, a zaskarżony wyrok w tym zakresie należało utrzymać w mocy.

Wniosek

Wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, albo ewentualnie uchylenie wyroku i warunkowe umorzenie postępowania na okres 1 roku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy wyroku w zakresie nie podlegającym modyfikacji orzeczeniem sądu odwoławczego opisanej w punkcie 5.2.1.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego, kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu.

Sąd Okręgowy podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu, jak i odtworzony na podstawie tego materiału stan faktyczny. Kontrola odwoławcza wykazała wszak, że Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w tym względzie działał w zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w ramach i na podstawie obowiązującego prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. Stąd też rozumowanie Sądu Rejonowego, które doprowadziło do dokonania ustaleń faktycznych na kanwie przedmiotowej sprawy w tym zakresie, znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia, w którym Sąd Rejonowy w sposób syntetyczny i trafny odniósł się do poszczególnych dowodów, a Sąd odwoławczy w pełni ocenę tą aprobuje.

Brak stwierdzenia uchybień wskazanych w środku odwoławczym obrońcy oskarżonego w tym zakresie, a także uznania zasadności podniesionych zarzutów oraz uwzględnienia sformułowanych wniosków. Zarzuty zawarte w złożonej apelacji obrońcy oraz zaprezentowane twierdzenia w tej części, stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji.

Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy w zakresie nie podlegającym modyfikacji opisanej w punkcie 5.2.1.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zaskarżony wyrok, w ten sposób, że:

- na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązuje oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby na piśmie co 6 miesięcy.

Zwięźle o powodach zmiany

Powyższe zmiany wynikały z częściowego uwzględnienia zarzutów i wniosków apelacji skarżącego prokuratora, o czym szerzej w części 3 uzasadnienia.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

-----------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.4.1.

-----------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

-----------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.-5.

Zgodnie z treścią art. 635 k.p.k. i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) w związku z uwzględnieniem środka odwoławczego wniesionego przez prokuratora, a nieuwzględnieniem apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Odwoławczy:

- zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 380 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

7.  PODPIS

0.1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tomaszowie Mazowieckim.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10 lutego 2025 roku w sprawie II K 3/24.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐na korzyść

☒ na niekorzyść

☐w całości

☒w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

0.1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego E. K..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10 lutego 2025 roku w sprawie II K 3/24.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść

☐na niekorzyść

☒w całości

☐w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana