sygn. IV KK 69/13 23 maja 2013 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 23 maja 2013, sygn. IV KK 69/13

Data orzeczenia 23 maja 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #wyrok SN
Sygn. akt IV KK 69/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)
Protokolant Danuta Bratkrajc
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika
w sprawie M. K., A. N. i R. M.
skazanych z art. 59 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 23 maja 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanych
od wyroku Sądu Rejonowego w B.
z dnia 17 września 2012 r.,
uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do M. K., A. N. i R.
M. w całości i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi
Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w B. – po rozpoznaniu wniosku prokuratora złożonego
na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., wyrokiem z 17 września 2012 r. wydanym na
2
posiedzeniu – m.in. skazał M. K., A. N. i R. M. za przestępstwa z art. 59 ust. 1
i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., polegające na
udzieleniu środków odurzających osobom trzecim i uzyskaniu za każdym
razem korzyści majątkowych w postaci pieniędzy, wymierzył im za te czyny
kary pozbawienia wolności i grzywny oraz orzekł wobec oskarżonych za te i
inne czyny kary łączne pozbawienia wolności, których wykonanie warunkowo
zawiesił na okresy próby 4 lat, oddając ich w tym czasie pod dozór kuratora
sądowego. Wyrok ten uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego w
dniu 25 września 2012 r.
Wskazany prawomocny wyrok zaskarżył w całości na niekorzyść
skazanych w trybie art. 521 § 1 k.p.k. Prokurator Generalny. Zarzucając
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 343 § 7 k.p.k. w
zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wadliwych wniosków
prokuratora i zaniechaniu orzeczenia wobec skazanych obligatoryjnego
środka karnego z art. 45 § 1 k.k. w postaci przepadku korzyści majątkowej
albo jej równowartości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku
do M. K., A. N. i R. M. i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi
Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się zasadna – i to w stopniu ewidentnym.
Bezdyskusyjne pozostawało, że wniosek prokuratora w części
dotyczącej przestępstw z art. 59 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 12 k.k. (pkt I, V i VII aktu oskarżenia), zaakceptowany
przez M.K., A. N. i R. M., nie zawierał żądania orzeczenia obligatoryjnego
środka karnego z art. 45 § 1 k.k., mimo że przestępstwa te popełnione zostały
w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i sprawcy taką korzyść uzyskali. W
takiej sytuacji powinnością sądu właściwego było albo doprowadzenie do
usunięcia wad wniosku przez uzyskanie stosownych zgód prokuratora i
zainteresowanych oskarżonych, albo skierowanie sprawy do rozpoznania na
zasadach ogólnych. Taki punkt widzenia jest konsekwentnie wyrażany w
judykaturze (zob. wyr. SN z 21 października 2009 r., III KK 254/09, R-OSNKW
2009, poz. 2090).
3
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia rażącego i mającej istotny
wpływ na treść orzeczenia wskazanej przez Prokurator Generalnego obrazy
prawa (art. 523 § 1 k.p.k.), Sąd Najwyższy wydał postulowane przez
skarżącego rozstrzygnięcie o charakterze kasatoryjnym (art. 537 § 2 k.p.k.).
Propozycja autora kasacji uchylenia w całości zapadłego w stosunku do M. K.,
A. N. i R. M. wyroku zasługiwała na uwzględnienie, jako że potrzeba
orzeczenia w toku ponownego rozpoznania sprawy przepadku na podstawie
art. 45 § 1 k.k. może w znaczącym stopniu rzutować na stanowiska stron;
może nawet doprowadzić do odstąpienia od rozpoznania sprawy w trybie
konsensualnym.