Postanowienie SN z 24 maja 2013, sygn. II KZ 17/13
Data orzeczenia
24 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Roman Sądej
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Roman Sądej
na posiedzeniu w trybie art. 530 § 3 k.p.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 maja 2013 r.,
w sprawie P. W.,
zażalenia, wniesionego przez obrońcę skazanego,
na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Ł. z dnia 22 marca 2013 r., o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej
przez obrońcę skazanego P. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 4 grudnia
2012r.,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez
obrońcę P. W. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. W
uzasadnieniu wskazano, że skoro P. W. został prawomocnie skazany na karę
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, to kasacja na
korzyść – zgodnie z art. 523 § 2 i § 4 k.p.k. – mogła być wniesiona jedynie z
powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., a takich kasacja obrońcy nie
podnosiła, wobec czego była niedopuszczalna z mocy ustawy.
W zażaleniu na to zarządzenie obrońca domagał się zmiany zaskarżonego
zarządzenia i przyjęcia wniesionej kasacji. Podniósł zarzut obrazy prawa
materialnego – art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – polegającej na
2
pozbawieniu skazanego rzetelnego i sprawiedliwego procesu karnego, przez
odmowę przyjęcia kasacji i bezzasadne zamknięcie skazanemu drogi do
dochodzenia sprawiedliwego wyroku przed Sądem Najwyższym, „jedynie” z
powodu niepodniesienia w kasacji zarzutów z art. 439 k.p.k. i wymierzenia kary
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
W obszernym uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdził, że treść
przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego
dotyczące dopuszczalności kasacji „naruszają wprost zagwarantowane każdemu
obywatelowi prawo do sprawiedliwego procesu” (str.2). W szerokich wywodach dał
wyraz swoim poglądom o braku akceptacji takiego stanu prawnego, w którym to od
rodzaju kary uzależnione jest „uzyskanie przez skazanego sprawiedliwego wyroku”
(str.3). Podkreślił, że wskazana w art. 523 § 1 k.p.k. podstawa kasacyjna w postaci
rażącego naruszenia prawa powinna być oceniana we wszystkich sprawach
karnych, a nie wyłącznie w tych, w których orzeczono bezwzględną karę
pozbawienia wolności. Zdaniem obrońcy w niniejszej sprawie doszło do rażącego
naruszenia reguły in dubio pro reo. Niemniej obrońca przyznał, że „zdaje sobie
sprawę z obecnego brzmienia przepisów k.p.k., niwelujących możliwość
skutecznego wniesienia przedmiotowej kasacji w sprawie, jej sporządzenie ma na
celu ukazanie poczucia krzywdy P. W. na skutek zapadłych wobec niego wyroków”
(str.4).
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Zażalenie na uwzględnienie nie zasługiwało w stopniu oczywistym, a jak
wynika z ostatniego z cytowanych fragmentów zażalenia, pełną świadomość tego
stanu rzeczy miał i jego autor. De lege lata stan prawny w zakresie ograniczeń
kasacyjnych wynika z treści art. 523 § 2 i § 4 k.p.k. i respektować go muszą
wszystkie sądy, w tym Sąd Najwyższy, których sędziowie podlegają Konstytucji i
ustawom – art. 178 ust. 1 Konstytucji RP.
Całkowicie chybione były argumenty skarżącego zmierzające do wykazania
sprzeczności art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k. z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 6
ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Obrońca nie
dostrzegł, że konstytucyjnie gwarantowana jest „jedynie” zasada dwuinstancyjności
– art. 78 Konstytucji. Także „tylko” taka zasada gwarantowana jest konwencyjnie –
3
art. 2 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę Protokołu dodatkowego nr 7 do Konwencji
(Dz.U. z 2003r. Nr 42, poz.364).
Dwuinstancyjność postępowania karnego, co oczywiste, skazany miał
zagwarantowaną. Zatem, w kontekście powyższych regulacji, w żadnym razie nie
można podzielić zastrzeżeń skarżącego co do niezgodności wskazywanych
przepisów art. 523 k.p.k. z normami konstytucyjnymi czy konwencyjnymi.
O ile P. W. bądź jego obrońca wyrażają głębokie przekonanie o
niesprawiedliwości prawomocnego wyroku skazującego, pozostaje im ubieganie się
o wniesienie kasacji przed podmiot szczególny – wskazany w art. 521 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w części
dyspozytywnej postanowienia.