Wyrok z 3 marca 2026, sygn. II Ka 12/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 marca 2026r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r.

sprawy B. B.

obwinionego z art. 97 kw w zw. z art. 45 pkt 1 ust. 3 ustawy PRD i in.

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

z dnia 18 listopada 2025 r. sygn. akt II W 795/24

I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 12/26

UZASADNIENIE

B. B. został obwiniony o to, że w dniu 30 sierpnia 2024 roku około godziny 22:00 przy ul. (...) w W., jako pasażer pojazdu P. o nr. rej. (...) podczas otwierania drzwi pojazdu nie upewnił się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lub jego utrudnieniu, to jest o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 45 pkt. 1 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto B. B. został obwiniony o to, że w dniu 30 sierpnia 2024 roku około godziny 22:00 przy ul. (...) w W. donośnym głosem używał bezosobowo słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym – tj. o wykroczenie z art. 141 kw.

W wyroku z dnia 18 listopada 2025 r. o sygn. akt II W 795/24 Sąd Rejonowy w Łukowie uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanych mu wykroczeń i za to na podstawie art. 141 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 złotych tytułem kosztów postępowania.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając orzeczenie w całości na korzyść obwinionego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I.  w zakresie czynu opisanego w punkcie I, obrazę przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw poprzez dokonanie wybiórczej oraz błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i uznanie, iż obwiniony w dniu 30 sierpnia 2024r. przy ul. (...) w W. jako pasażer pojazdu P. o nr rej. (...) podczas otwierania drzwi pojazdu nie upewnił się, że nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lub jego utrudnieniu, materiał dowodowy pozwala na przypisanie obwinionemu winy, obwiniony wysiadł otwierając drzwi swojego pojazdu, gdy oba pojazdy były już unieruchomione i spowodowało to uszkodzenie samochodu, niewiarygodne pozostają zeznania I. B., gdy wyjaśnienia obwinionego pozostają logiczne i spójne, korespondują z nimi zeznania I. B., brak jest podstaw do odmówienia wiarygodności zeznań świadka, który bezpośrednio uczestniczył w zdarzeniu, zgodnie relacją wymienionego świadka, gdy obwiniony zaczął otwierać drzwi pojazd A. A. ruszył, jak zeznał sam A. A. ,,podjechałem pod ten samochód’’, jak stwierdził J. L. nie był on w stanie ocenić czy P. przejechałoby dalej, zatem nie sposób uznać w całości za wiarygodne zeznań P. T., A. S., J. A., J. L., I. O., A. A., ich relacje różnią się, nie przytaczali oni szczegółów zdarzenia ponadto niemożliwym jest, aby w opisanych okolicznościach wychodząca z domu A. L. jednocześnie słyszała huk i widziała otwarte drzwi pojazdu, A. A. dążył do skazania obwinionego ze względu na żądanie zwrotu kosztów naprawy pojazdu, nie bez znaczenia przy tym pozostaje fakt iż wymienieni świadkowie to osoby z nim zaprzyjaźnione.

II.  w zakresie czynu opisanego w punkcie II, obrazę przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw poprzez dokonanie wybiórczej oraz błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, iż obwiniony donośnym głosem używał bezosobowo słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym, gdy nie zostało wykazane, aby doszło do donośnego kierowania słów nieprzyzwoitych przez obwinionego, określenie ,,nieprzyzwoity’’ to określenie nieostre, do pociągnięcia do odpowiedzialności za wykroczenie z art. 141 kw niezbędne jest dopuszczenie się zachowania w miejscu publicznym, czyli przestrzeni która dostępna pozostaje dla ogółu bez żadnych ograniczeń, co nie zostało wykazane w niniejszym postępowaniu, załączone do akt postępowania nagranie pozostaje nieczytelne i nie daje podstaw do czynienia tego rodzaju ustaleń faktycznych, natomiast zeznania świadków w tym zakresie pozostają bardzo ogólnikowe i niewiarygodne.

Mając na uwadze powyższe, obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Pierwszy zarzut podniesiony przez obrońcę w apelacji okazał się bezzasadny. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji nie tylko zgromadził zupełny materiał dowodowy, ale także sprostał wymagającemu zadaniu i ocenił zgromadzony materiał właściwie, wyczerpująco i trafnie to uargumentował, a także na jego podstawie ustalił prawidłowy stan faktyczny w sprawie. Jak słusznie podkreślił w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, zeznania świadka I. B. oraz wyjaśnienia obwinionego nie korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w postaci m.in. zeznań świadków P. T., A. S., A. L., J. A., I. O., A. A. i J. L., które jednoznacznie wskazują na to, że obwiniony w sposób gwałtowny otworzył drzwi pojazdu, wówczas gdy oba pojazdy były unieruchomione i tym samym spowodował uszkodzenie pojazdu A. A., czym dopuścił się zarzucanego mu w punkcie I wykroczenia w postaci zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wypełniającego znamiona art. 97 kw w zw. z art. 45 pkt. 1 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu Okręgowego, zeznania wyżej wymienionych świadków nie budzą zastrzeżeń i są w pełni wiarygodne, a wyjaśnienia obwinionego i zeznania jego żony są jedynie przyjętą przez nich linią obrony. Podnoszona przez obrońcę obwinionego argumentacja, iż relacje te różnią się między sobą oraz wspomniani świadkowie nie przytaczali szczegółów zdarzenia nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem okoliczności te są normalną konsekwencją upływu czasu, który minął od dnia zdarzenia do daty rozprawy – okres ten wynosił około roku. Również fakt, iż wspomniani wyżej świadkowie byli zaprzyjaźnieni z A. A. nie przesądza automatycznie o tym, że ich zeznania należy uznać za niewiarygodne, bowiem byli oni bezpośrednimi obserwatorami zdarzenia z dnia 30 sierpnia 2024 roku i ich zeznania są cennym osobowym źródłem dowodowym.

Jako bezzasadny należało też uznać drugi podniesiony w apelacji zarzut. Zachowanie obwinionego polegające na używaniu przez niego słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym i wypełniające znamiona wykroczenia z art. 141 kw zostało wykazane materiałem dowodowym w postaci wiarygodnych zeznań wyżej wspomnianych świadków, będących naocznymi obserwatorami zdarzenia oraz nagrania z płyty CD, załączonych do akt sprawy (k. 6). Wbrew temu, co stwierdza w apelacji obrońca obwinionego, na nagraniu z płyty CD w sposób wyraźny można było zaobserwować agresywne zachowanie obwinionego i używanie przez niego nieprzyzwoitego słownictwa. Ponadto, obwiniony dopuścił się tego zachowania w miejscu publicznym. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem obrońcy, iż nie zostało wykazane, aby B. B. dopuścił się zachowania w miejscu publicznym, gdyż powszechnie znanym faktem jest to, że takie miejsca jak ulica czy chodnik są miejscami dostępnymi dla ogółu ludzi bez żadnych ograniczeń. Stanowisko takie ma swoje potwierdzenie również w judykaturze - kryteria miejsca publicznego będzie spełniać każde miejsce dostępne dla bliżej nieokreślonego kręgu osób, do którego wstęp nie jest w żaden sposób limitowany. Desygnatami miejsca publicznego będą m.in. place, ulice, dworce kolejowe i autobusowe, parki (por. J. Bafia [w:] J. Bafia, D. Egierska, I. Śmietanka, Kodeks wykroczeń..., 1974, s. 410–411; J. Wojciechowski, Kodeks wykroczeń..., s. 194; podobnie: J. Kulesza [w:] Kodeks wykroczeń..., red. P. Daniluk, 2019, s. 945–946; G. Kasicki, A. Wiśniewski, Kodeks wykroczeń..., s. 363).

Sąd Okręgowy zgodził się również z Sądem Rejonowym w zakresie wysokości kary grzywny (300 zł) orzeczonej wobec obwinionego za przypisane mu wykroczenie, uznając, iż w świetle okoliczności tej sprawy brak jest podstaw do uznania jej za rażąco surową. Skarżący w ramach wniesionej apelacji również nie kwestionował tego elementu pierwszoinstancyjnego wyroku.

Tytułem kosztów postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 zł. Na kwotę tą składały się kwota 50 zł stanowiąca zryczałtowane wydatki postępowania, zasądzona zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia, a także kwota 30 zł zasądzona na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 634 kpk w zw. z art. 3, art. 8 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.

Podsumowując, Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień w procedowaniu Sądu Rejonowego. Kierując się przedstawionymi wyżej racjami i nie stwierdzając zaistnienia którejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 104 § 1 kpw, podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.