Wyrok z 5 marca 2026, sygn. II Ka 36/26

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 36/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 27 października 2025 r. w sprawie II K 45/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. rażąca obraza przepisów postępowania, mająca bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:

- art. 7 k.p.k. - przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w tym opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych oraz zeznań funkcjonariuszy Policji, w sposób ignorujący ich wewnętrzne wątpliwości co do możliwości jednoznacznego wskazania sprawcy oraz treść relacji wskazujących na typowy sposób poruszania się pojazdów środkiem spornego odcinka drogi;

- art. 410 k.p.k. - przez oparcie rozstrzygnięcia na fragmentarycznie potraktowanej części materiału dowodowego i faktyczne pominięcie tych elementów opinii biegłego oraz zeznań świadków, które przemawiały za współprzyczynieniem pokrzywdzonego i brakiem pewności co do wyłącznego sprawstwa oskarżonego;

- art. 5 § 2 k.p.k. - przez nierozstrzygnięcie licznych, istotnych wątpliwości co do przebiegu zdarzenia, możliwości uniknięcia zderzenia w realnych warunkach drogowych oraz stopnia zawinienia poszczególnych uczestników na korzyść oskarżonego;

- art. 201 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. - przez zaniechanie uzupełnienia opinii biegłego bądź zasięgnięcia kolejnej opinii, pomimo jej wewnętrznych niespójności oraz pomimo tego, że Sąd - konfrontowany z rozbieżnościami i wątpliwościami - miał obowiązek z urzędu podjąć stosowne inicjatywy dowodowe, niezależnie od cofnięcia przez obronę wniosku o przesłuchanie biegłego;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na jego treść, polegający w szczególności na:

- przyjęciu, że oskarżony w sposób wyłączny bądź dominujący naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy - w tym opinia biegłego, zeznania funkcjonariuszy Policji oraz sam przebieg zdarzenia na wąskiej, gruntowej drodze leśnej, na której pojazdy zwyczajowo poruszają się środkiem jezdni - wskazuje co najmniej na obopólne naruszenie reguł ostrożności oraz brak możliwości jednoznacznego przypisania sprawstwa któremukolwiek z uczestników;

- nieuzasadnionym pomniejszeniu znaczenia zachowania pokrzywdzonego, w szczególności zignorowaniu jego obciążenia bagażem, zmęczenia, warunków oślepiającego słońca, sposobu poruszania się motorowerem oraz faktu przyjęcia mandatu karnego, co razem istotnie rzutuje na ocenę zarówno przyczynowości, jak i stopnia zawinienia;

- zrekonstruowaniu przebiegu zdarzenia w oparciu o model „abstrakcyjnej drogi” (z możliwością poruszania się przy prawej krawędzi), oderwany od realiów konkretnego miejsca, co prowadzi do przypisania oskarżonemu „nieprawidłowej obserwacji przedpola” oraz „zjechania do osi drogi”, mimo że sam Sąd dysponował dowodami, iż wszyscy uczestnicy ruchu - co przyznał m.in. funkcjonariusz Policji - poruszają się tam środkiem jezdni i obiektywnie nie ma możliwości jazdy inaczej;

3. zarzut obrazy prawa materialnego, a mianowicie art. 177 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegającego na:

- przypisaniu oskarżonemu odpowiedzialności za skutek wypadku bez precyzyjnego wskazania konkretnej, relewantnej w danych warunkach reguły ostrożności wynikającej z przepisów Prawa o ruchu drogowym bądź zasad bezpieczeństwa, którą miał on naruszyć;

- dokonaniu subsumpcji z pominięciem wymogów obiektywnego przypisania skutku, tj. bez rzetelnej analizy, czy w okolicznościach wąskiej, leśnej drogi, przy zwyczajowej jeździe środkiem, ograniczonej widoczności i zachowaniu pokrzywdzonego, skutek w postaci obrażeń ciała można obiektywnie przypisać zachowaniu oskarżonego jako urzeczywistnienie ryzyka, któremu zapobiegałaby ewentualnie naruszona reguła.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie stwierdził zasadności sformułowanych w niej zarzutów i przytoczonej na ich poparcie argumentacji, które cechowały się w istocie polemiką ze słusznymi ustaleniami Sądu meriti co do stanu faktycznego sprawy, poczynionymi na podstawie prawidłowo ocenionego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności ujawnionych w toku prowadzonej rozprawy. Sąd I instancji ocenił materiał dowodowy właściwie, z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, co trafnie i wyczerpująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. W sprawie nie pozostały także nieusuwalne wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k. Ustalony zaś stan faktyczny doprowadził do słusznego ustalenia, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.

Zarzuty podnoszone przez obrońcę, zmierzające do wykazania współprzyczynienia się pokrzywdzonego do zaistniałego wypadku, niezależnie czy poprzez zakwestionowanie oceny materiału dowodowego czy dopatrzenie się błędów w ustaleniach faktycznych, pozostają w gruncie rzeczy chybione, bowiem jak wynika z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji, Sąd ten nie uczynił tego kwestią sporną. Chociażby tylko argumentując decyzję o warunkowym umorzeniu postępowania wobec oskarżonego, Sąd jednoznacznie wskazał, że wziął pod uwagę fakt obopólnej winy obu kierujących pojazdami biorącymi udział w zdarzeniu – oskarżonego i pokrzywdzonego za zdarzenie drogowe (k. 187) Sąd Rejonowy ustalenie co do obopólnej winy obydwu uczestników zdarzenia, zaakcentował także oceniając opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków A. A., z której płyną właśnie takie wnioski, w zasadzie odpowiadające tezom stawianym przez skarżącego w tym zakresie. Sąd uznał przedmiotową opinię za jasną, pełną i wewnętrznie niesprzeczną i uwzględnił ją w całości. Zauważyć jednak należy, że w niniejszym postępowaniu podejrzanym, a następnie oskarżonym, był K. C. (2) i to jego zachowanie było oceniane w aspekcie wypełnienia znamion czynu z art. 177 § 1 k.k. Bez znaczenia pozostawało także to, że pokrzywdzony nie żywi do oskarżonego pretensji, skoro czyn z art. 177 § 1 k.k. jest ścigany z oskarżenia publicznego, przy czym nie zachodzi okoliczność wskazana w art. 177 § 3 k.k., gdyż strony nie są dla siebie osobami najbliższymi.

Podkreślić trzeba, że Sąd nie jest organem prowadzącym postępowanie przygotowawcze, przedstawiającym zarzuty bądź formułującym akt oskarżenia. Sąd orzeka w granicach oskarżenia i rozpoznawał sprawę w granicach kompetencji przynależnych organowi orzekającemu oceniając zachowanie oskarżonego K. C. (2), przy czym fakt przyczynienia się pokrzywdzonego do spowodowania wypadku, jak już podkreślano powyżej, został należycie uwzględniony. Oskarżony nie odniósł obrażeń ciała, tym samym pokrzywdzony, w zakresie własnej winy za popełnione wykroczenie drogowe został ukarany mandatem. Błędnej interpretacji tego faktu nie można doszukiwać się także w braku zawarcia go w opisie czynu, bowiem przyczynienie się innego uczestnika ruchu (nawet samego pokrzywdzonego) nie wchodzi w zakres znamion przestępstwa z art. 177 k.k. i nie powinno znajdować odzwierciedlenia w opisie czynu przypisanego sprawcy wypadku drogowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2021 r. IV KK 117/21).

Odwołując się do opinii biegłego A. A., stosownym byłoby odniesienie się jednocześnie do zarzutu obrazy art. 201 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu meriti w zakresie oceny tego dowodu i nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki, uzasadniające wywołanie kolejnej bądź uzupełniającej opinii. Podkreślić należy, przytaczając do tego adekwatne judykaty, że jeśli dowód z opinii biegłych jest przekonujący i zrozumiały dla sądu (organu procesowego), który to stanowisko odpowiednio uzasadnił, to fakt, iż dowód ten nie jest przekonujący dla strony, a wnioski z niej płynące nie są zgodne z jej oczekiwaniami, nie może stwarzać podstawy do ponownego powoływania biegłych lub zasięgania opinii nowych biegłych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22 maja 2023 r. II AKa 187/22). Także trzeba mieć na względzie, że uznanie opinii za jasną i pełną w rozumieniu art. 201 k.p.k. jest domeną organu procesowego, a nie strony procesowej. Podstawą do stosowania art. 201 k.p.k. nie może stać się okoliczność, że strona wdając się samodzielnie w spekulacje myślowe natury specjalistycznej, dochodzi w rezultacie do przekonania, że wnioski natury ściśle fachowej i to w dziedzinie, w której z natury rzeczy sądowi i stronom merytorycznie brakuje wiadomości specjalistycznych, są błędne (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2023 r. II AKa 515/22). Ponadto, sąd jest gospodarzem postępowania jurysdykcyjnego, dlatego w jego gestii pozostaje ostateczna decyzja o dopuszczeniu dowodu. Sąd nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych składanych przez strony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2022 r. V KK 164/22). Zdaniem Sądu II instancji, opinia biegłego była spójna, logiczna, wyczerpująco odpowiadała na postawione mu pytania i korelowała z wiarygodnym materiałem dowodowym, toteż brak było wskazań do wywoływania kolejnych opinii w przedmiotowym zakresie.

Jak należało wnioskować z całokształtu ustalonych w sprawie okoliczności, znajdujących także wyraz w opinii biegłego, obydwu kierujących popełniło w istocie te same błędy przy obieraniu taktyki i techniki jazdy, poruszając się środkiem drogi na jej łuku, a nie przy jej krawędzi. Oceniając prawidłowość podejmowanych przez oskarżonego manewrów zważyć należało w szczególności na opis przebiegu zdarzenia, zawarty w wyjaśnieniach oskarżonego na etapie postępowania przygotowawczego, który w istotny sposób różni się od wyjaśnień złożonych przed Sądem. W późniejszych wyjaśnieniach oskarżony próbował przedstawić przebieg wypadku uwypuklając jego dynamikę, niemożność wcześniejszego zaobserwowania pokrzywdzonego z uwagi na obecność przydrożnych zarośli, dostrzeżenie go „w ostatniej chwili” i brak czasu na podjęcie adekwatnych manewrów obronnych. W postępowaniu przygotowawczym oskarżony wskazał zaś, że zauważył pokrzywdzonego jadącego środkiem drogi już z odległości 20-30 metrów. Jak należało wnioskować z tych wyjaśnień, oskarżony nie przewidział, że pokrzywdzony kierując motorowerem będzie nadal jechał w taki sposób, a następnie zjedzie w swoją prawą stronę, czyli na wprost zjeżdżającego w lewo oskarżonego, chcącego w ten sposób uniknąć zderzenia. W tym opisie przebiegu zdarzenia zawinienie oskarżonego ukazane jest nader jaskrawo i odpowiada przebiegowi wypadku, ustalonemu na podstawie całokształtu materiału dowodowego i sporządzonej opinii biegłego. Oskarżony odpowiadał w zakresie własnego działania jako kierujący pojazdem, które w tej sytuacji było nieodpowiednie, bo godzące w zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jakie powinien zachować i to niezależnie od ewentualnego zachowania pokrzywdzonego czy innych okoliczności przywoływanych przez skarżącego, jak m.in. oślepienie przez słońce czy możliwie obniżony refleks pokrzywdzonego. Irrelewantne pozostają również tezy skarżącego, a odnoszące się do zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, w których to wykazywali na trudne warunki poruszania się pojazdów w miejscu wypadku, skoro oskarżony miał możliwość jego uniknięcia, o ile dostosowałby się do obowiązujących go zasad bezpieczeństwa. Oskarżony miał świadomość tych warunków, bowiem wskazywał na ryzyko poruszania się pieszych po drodze, co miało go motywować do poruszania się jej środkiem. Nawet jeśli, w przedmiotowych warunkach, cytując: „nie ma możliwości jazdy inaczej”, to w omawianym przypadku oskarżony mógł od tej jazdy w kluczowym momencie chwilowo powstrzymać się, zjeżdżając na pobocze.

Na uczestników ruchu, art. 16 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nakłada obowiązek jazdy możliwie blisko prawej krawędzi jezdni, co nie zostało dochowane w niniejszym przypadku, a co nie było kwestionowane przez strony. Uwzględnienie warunków występujących w miejscu zdarzenia, jak rosnące bezpośrednio przy drodze zarośla czy nawet fakt częstego poruszania się prawą stroną drogi przez pieszych, nie może ekskulpować zachowania oskarżonego. Zwrócić uwagę trzeba, że art. 23 ust. 1 pkt 1 przywoływanej ustawy, przy wykonywaniu manewru wymijania, zobowiązuje kierujących pojazdem do zachowania bezpiecznego odstępu od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu, a w razie potrzeby zjechania na prawo i zmniejszenia prędkości lub zatrzymania się. O ile nawet zjechanie na prawo nie byłoby w tej sytuacji możliwe, to nadal była możliwość zmniejszenia prędkości lub zatrzymania się. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym, widział on pokrzywdzonego jadącego środkiem drogi już z odległości 20-30 metrów, co przy stosunkowo niskiej prędkości obydwu pojazdów, pozwalało na właściwą ocenę sytuacji i podjęcie skutecznych manewrów, służących uniknięciu zdarzenia. Wskazywana przez oskarżonego okoliczność, że nie poruszał się bliżej prawej krawędzi jezdni z uwagi na zachowanie ostrożności w związku z hipotetyczną możliwością przebywania w tym miejscu pieszych (w tym dzieci), wzbudza pewną wątpliwość, ponieważ dostrzegając konieczność zachowania ostrożności w tej konkretnej lokalizacji, niejako postąpił wybiórczo, nie uwzględniając przy tym pozostałych uczestników ruchu, w tym przypadku zauważonego wcześniej i poruszającego się z naprzeciwka pokrzywdzonego. Omawiając tę kwestię trzeba także zwrócić uwagę na treść art. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i opisaną tam zasadę ograniczonego zaufania, według której, uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania. Dostrzeżony przez oskarżonego sposób poruszania się pokrzywdzonego, czyli środkiem jezdni, niewątpliwie jest taką okolicznością i prowadzi do wniosku, że owa zasada została przez oskarżonego naruszona. Błędnym było założenie przez oskarżonego, że to pokrzywdzony zmieni tor jazdy, natomiast dostrzeżenie go przed samym zdarzeniem, było już spóźnione. Nie bez znaczenia pozostaje także art. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który wskazuje na to, że kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Pomimo tego, że jak wynika z materiału dowodowego, prędkość obydwu pojazdów oscylowała przy 20 km/h, to z samego faktu, że doszło do zderzenia, przy czym nie zostały podjęte nawet próby hamowania, prędkość ta jawi się jako nieuwzględniająca warunków jazdy, a zwłaszcza stanu i widoczności drogi, uniemożliwiająca prawidłową obserwację przedpola jazdy i odpowiednie zareagowanie na zagrożenie.

W świetle powyższego nie można zgodzić się ze skarżącym w zakresie zarzutu związanego z niewskazaniem konkretnych reguł ostrożności czy zasad bezpieczeństwa jakie swoim zachowaniem naruszył oskarżony. Opis czynu wyczerpująco i trafnie wskazuje na to, na czym polegało niewłaściwe zachowanie oskarżonego i co było bezpośrednią przyczyną wypadku, jak również jego skutków w zakresie spowodowanych u pokrzywdzonego obrażeń ciała (z przyczynieniem się pokrzywdzonego do tego), znajdujących potwierdzenie w słusznie uznanej za wiarygodną opinii biegłego lekarza, jak też dołączonej do akt dokumentacji medycznej. W poprzednim akapicie zostały opisane, wskazane wprost w ustawie Prawo o ruchu drogowym zasady bezpieczeństwa, które zostały naruszone. Pamiętać przy tym należy, że zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym to ujęte w odpowiednich przepisach zasady określające sposób korzystania z ruchu; są to zarówno reguły zawarte w przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych i zachowanie się w typowych dla ruchu sytuacjach lub wyrażone przez przyjęte oznakowanie, oświetlenie i sygnalizację, jak i reguły nieskodyfikowane w sposób szczegółowy, a wynikające z wyżej wymienionych przepisów oraz istoty bezpieczeństwa w ruchu, które muszą znaleźć zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie ma sprecyzowanego przepisu (por. M. Budyn-Kulik [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, LEX/el. 2025, art. 177).

Podsumowując powyższe, uznać należało sformułowane przez obrońcę zarzuty za niesłuszne i w całości utrzymać w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w całości, poprzez uniewinnienie oskarżonego K. C. (1) od zarzucanego mu czynu z art. 177 § 1 k.k.; ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, z zaleceniem przeprowadzenia ponownej, pełnej i niesprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego oceny wszystkich dowodów, w tym w szczególności:

- ponownego wszechstronnego odniesienia się do opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, z rozważeniem dopuszczenia opinii uzupełniającej bądź opinii innego biegłego,

- kompleksowej oceny zeznań funkcjonariuszy Policji, w tym przyznania, że na spornym odcinku drogi pojazdy poruszają się środkiem jezdni i w praktyce „nie da się jechać inaczej”,

- uwzględnienia w pełnym zakresie okoliczności dotyczących zachowania pokrzywdzonego oraz warunków, w jakich poruszał się on motorowerem.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wniesiona w sprawie apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego K. C. (1) na rzecz Skarbu Państwa 80 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na względzie treść art. 12 w zw. z art. 8 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana